>
Και καλείται ο γράφων, δηλωμένο “αρρωστάκι” με τους WOLVERINE να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τουτέστιν, να βάλει στην άκρη τα συναισθήματα του και να παρουσιάσει μία όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη άποψη για μία κυκλοφορία που ανέμενε με στωικότητα χρόνια . Πολλά χρόνια. Και αν στο μεταξύ δεν υπήρχε η “τζούρα” του “A darkened sun” EP το 2021 που λειτούργησε ως καταπραϋντικό και τίποτα παραπάνω, τα δέκα χρόνια που πέρασαν από εκείνο το εξαιρετικό “Machina viva” θα φάνταζαν ακόμα μεγαλύτερος Γολγοθάς. Ίσως πάλι να είχαν χαθεί οι ελπίδες συντροφιά με τα ίχνη τους που τα αναζητούσαμε επί ματαίω.
Μάλλον θα πρέπει να το πάρω απόφαση πως σχήματα όπως οι WOLVERINE διαθέτουν μία παντελώς αντισυμβατική προσέγγιση στα έργα τους. Αφήνουν τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ τους, δεν βιάζονται να μπουν στο studio προκειμένου να κυκλοφορήσουν ένα single, προκειμένου να κρατηθούν στην επικαιρότητα. Και σε ποια επικαιρότητα αναφερόμαστε τελικά; Σε εκείνη του progressive; Ή πιο σωστά -και για να μην αδικήσουμε καμία υπο-ομάδα του- εκείνου που προτάσσει την καρδιά και το συναίσθημα; Την ψυχική ανάταση που απορρέει από την εσωστρέφεια; Ή μήπως την αβάσταχτη μελαγχολία που οδηγείται με μαεστρία σε ανείπωτες δόσεις λυρισμού και αθεράπευτου ρομαντισμού; Σύντομο ανέκδοτο.
Το ”Anomalies” συνιστά ένα σύνολο ονειρώξεων που έχουν υφάνει ένα πέπλο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην λύτρωση για το δίπολο καλλιτέχνη-οπαδού. Το απόλυτο μέσο για όσους αντιλαμβάνονται την μουσική ως θεραπεία. “Χαϊδεύει” τις αισθήσεις μας και διαπερνά με ρίγη όλο μας το είναι. Δεν αναζητά την πολυπόθητη γη της επαγγελίας. Βρίσκεται ήδη εκεί και αποζητά μανιωδώς να περιδιαβεί κάθε σπιθαμή της. Με τα μυαλά προσγειωμένα, με ταπεινότητα και εμπιστοσύνη στο όραμα. Με άφθαρτα υλικά και ιδανικά που εξυμνούν την ανθρώπινη φύση. Τα τρωτά της. Αλλά και τα προτερήματά της. Το πεπερασμένο της ίδιας της χρονικής της ύπαρξης αλλά και τον θρίαμβο της επί γης παρουσίας της.
Κινηματογραφικό και όχι φουτουριστικό, έτη φωτός αποστασιοποιημένο από το πολυδαίδαλο σύμπλεγμα ήχων και εικόνων που πολλοί συνάδελφοι τους έχουν ως προτεραιότητα, στέκονται ως σύγχρονοι ρέκτες μιας απέθαντης λυρικότητας, μιας εσωτερικής ορμής που αδυνατεί να χαλιναγωγηθεί και να μπει σε πλαίσια και κελιά. Οι νόρμες αγνοούνται από επιλογή. Εκεί που η μεταλλική ευαισθησία περιπλέκεται με ηλεκτρονικής μορφής ανησυχίες, εκεί που ο ανθρώπινος πόνος λειτουργεί ως το απόλυτο εφαλτήριο για την αέναη έμπνευση, εκεί, λοιπόν, ο ταξιδιώτης θα συναντηθεί με την μούσα των WOLVERINE. Θα κοντοσταθεί, θα κυριευθεί από μυρωδιές που πλουσιοπάροχα έχουν κατακλύσει τον αέρα και θα αναζητήσει την απολυτότητα της ψυχικής ανάτασης. Το “Anomalies” θα του την προσφέρει πλουσιοπάροχα. Δίχως το παραμικρό αντάλλαγμα. Μόνο τις θύμησες του τότε, του τώρα, του πάντοτε.
Μην αναμένετε παράθεση των highlights της έκτης στουντιακής δουλειάς των Σουηδών progsters… Δεν βρίσκομαι καν σε διαδικασία αναζήτησης στο που θα καταταγεί στην μικρή αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δισκογραφία τους η κυκλοφορία με την οποία καταπιανόμαστε σε αυτό τον χώρο. Και επειδή ανεπιτυχώς προσπαθώ να κρατήσω τα προσχήματα, ας αφήσω τις τυπολατρίες και ας την χαρακτηρίσω με τις πρέπουσες εκφράσεις.
Απίστευτα ελκυστική και ειλικρινώς λατρεμένη. Ένα πόνημα βουτηγμένο στο σκοτάδι που δεν ξεχνά όμως να εφευρίσκει τρόπους να το διανθίσει με νότες αισιοδοξίας. Όπως το αντιλαμβάνεται ο Stefan Zell και οι συνοδοιπόροι του. Και αν το progressive με death metal εσάνς εισαγωγικό σημείωμα με τον οποίο μας είχαν συστηθεί εκεί στα τέλη των 90s έχει ήδη καταχωρηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ένα είναι σίγουρο. Οι απάτητες κορυφές που έχουν εξερευνήσει όλα αυτά τα χρόνια οι δημιουργοί του, έστω και αν κινούνται με αργούς δημιουργικούς ρυθμούς, πάντοτε θα βρίσκονται εκεί, απευθύνοντας κάλεσμα προς όλους… Να μας ματώνουν την καρδιά και να τρυπούν τα σωθικά μας…
8,5 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
