>
Οι Ιταλοί είχαν καταφέρει με το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Dark adrenaline” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), να με κάνουν να «ξαναζεσταθώ» μαζί τους για τα καλά. Πέραν όμως των προσωπικών μου γούστων, ο δίσκος κατάφερε να κάνει ντεμπούτο στη 15η θέση του Billboard. Ο πήχης ήταν ψηλά λοιπόν για το νέο τους πόνημα, το “Broken crown halo”.
Ο έβδομος δίσκος των LACUNA COIL είναι αρκετά περίεργος. Από τη μία σαφείς και αρκετές επιρροές από τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι KORN (περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά), από την άλλη κάποια τυπικά στοιχεία που έχουν καθιερώσει από το “Comalies” και μετά (τα οποία έμεναν σταθερά σε κάθε κυκλοφορία τους, ανεξαρτήτως της γενικής κατεύθυνσης του εκάστοτε άλμπουμ), σε σημεία πιο «σκοτεινός», με την κλίση προς Αμερική να μη λείπει και από εδώ, αλλά να είναι σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι στο “Dark adrenaline”. Άλλωστε στις 20 Φεβρουαρίου ξεκίνησαν και περιοδεία στην Αμερική μαζί με SICK PUPPIES, EYES SET TO KILL και CILVER, υπό το όνομα “Revolver hottest chicks in hard rock tour”. Και καλά κάνουν αφού αυτή η αγορά τους έχει «αγκαλιάσει». Οι ίδιοι, μαζί με την εταιρεία τους, λένε και για “κινηματογραφικές επιρροές” και ειδικά από “Ιταλικές ταινίες τρόμου και soundtracks”. Προσωπικά δεν το ακούω κάπου αυτό, πλην κάνα-δυο τραγουδιών. Ίσως «πουλάει» περισσότερο στην Αμερική η «Ευρωπαϊκή κουλτούρα» και το τονίζουν, τι να πώ.
Ο Andrea Ferro έχει για ακόμα μία φορά πολύ ενεργή συμμετοχή στα φωνητικά και όχι απλά δεν είναι αρνητικός και πάλι, αλλά είναι πολύ καλός, δείχνοντας τρομερή εξέλιξη και βελτίωση όλα αυτά τα χρόνια. Δένει πολύ καλά πλέον με την Cristina, η οποία έχει ελάχιστα κομμάτια που τραγουδάει μόνη της. Τα κομμάτια κινούνται σε mid κυρίως ταχύτητες, άλλοτε ανεβάζοντας κάπως την ένταση και το tempo, άλλοτε ρίχνοντάς τα, ενώ το groove παραμένει σταθερό και παρανομαστής του δίσκου. Το βασικό αρνητικό είναι ότι τα μισά από αυτά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους σε νοοτροπία, δομή και εξέλιξη, κάτι που σε συνδυασμό με την έλλειψη riff, έχει ως αποτέλεσμα να «χάνονται» κάποια από αυτά, επειδή το «ξανακούσαμε» και το άλμπουμ να υστερεί σε ενδιαφέρον όσο προχωράει. Ποιοτικά είναι τριών ταχυτήτων. Υπάρχουν αδιάφορες στιγμές (“Victims”, “Cybersleep”, “In the end I feel alive”), άλλες απλά συμπαθητικές (“Nothing stands in our way” για πάραδειγμα), αλλά και κάποιες πολύ καλές, όπως είναι το mid tempo “Hostage to the light” με το ωραίο ρεφραίν, το ala KORN “Die and rise”, το μελωδικό με το πολύ ωραίο και πιασάρικο ρεφραίν “I forgive (but I won’t forget your name)” και το πάρα πολύ ωραίο μπαλαντοειδές “One cold day” που κλείνει το δίσκο. Αυτό που κάνει εντύπωση, είναι η έλλειψη τραγουδιού-χιτ, κάτι στο οποίο μας είχαν συνηθίσει σε κάθε τους κυκλοφορία.
Ηχητικά το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και συμπαγές, κάτι που δεν είναι και πολύ περίεργο όταν ο Jay Baumgardner (EVANESCENCE, PAPAROACH, P.O.D.) έκανε την παραγωγή και τη μίξη και ο Howie Weinberg (DEFTONES, NIRVANA, RAMMSTEIN, SOUNDGARDEN) το mastering.
Δεν είναι εύκολο να διαδεχθείς έναν τόσο καλό δίσκο όσο το “Dark adrenaline”. Καθόλου. Και το να πέσεις στην παγίδα της κυκλοφορίας ενός δεύτερου, ίδιου δίσκου, είναι αρκετά λογικό. Όμως οι LACUNA COIL δεν το έκαναν, κυκλοφόρησαν ένα δίσκο στον οποίο έχουν πάλι κάποια καινούργια στοιχεία στον ήχο τους, παρόλο που δείχνουν ξεκάθαρα ότι τους ενδιαφέρει η αγορά της Αμερικής και αποκλειστικά αυτή, δε διστάζουν να πειραματιστούν ως ένα βαθμό και ως εκεί «μαγκιά» τους. Όμως δεν τους βγήκε και τόσο, συν ότι έχουν γίνει τρομερά προβλέψιμοι σε πολλά πράγματα όσον αφορά τη σύνθεση. Το “Broken crown halo” είναι ένα συμπαθητικό άλμπουμ, με αρκετά ωραία ρεφραίν, κάποια λίγα πολύ καλά κομμάτια, αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Δεν είναι ο δίσκος που θα κάτσεις να ξανακούσεις εύκολα, ειδικά ολόκληρος.
6 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
