"/>
Οι GOTTHARD συνεχίζουν απτόητοι και μπράβο τους, αφού η απώλεια του τραγουδιστή τους, δεν τους ανέκαμψε. Σίγουρα για πολλούς από εμάς ο Steve Lee είναι αναντικατάστατος, όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Nic Maeder κάνει καλή δουλειά.
Ο τρόπος που χρωματίζει τα τραγούδια, φανερώνει πως έχει μελετήσει τον προκάτοχό του.
Κομμάτια όπως το “My belief” επιβεβαιώνουν του λόγου του αληθές. Παράλληλα ο Leo Leoni, γράφει σε παρόμοιο ύφος, δίνοντας συνέχεια και μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας. Την ίδια στιγμή, δεν μπορείς παρά να ταυτιστείς με τον Nic όταν τραγουδάει “Maybe you are not afraid that I want to change” σε ένα δίσκο που επαναφέρει λίγο την τάξη και την συνέχεια από την πετυχημένη περίοδο της μπάντας.
Το “Bang!” είναι αλήθεια ότι δεν με ενθουσίασε. Μου λείπουν οι ύμνοι, οι συνθέσεις που σε κολλάνε στον τοίχο και σου καρφώνονται στο μυαλό. Υπάρχουν κάποιες που είναι ευχάριστες και στέκονται καλά, όπως το “What you get”, αλλά οι περισσότερες χάνονται στον μακρύ κατάλογο των δίσκων της μπάντας. Τα πιο κλασικά ξεχωρίζουν, όπως το “Get up n move on” ή το όμορφο “Spread your wings”, και τα δυο όμως φέρνουν υπερβολικά στο νου, άλλες στιγμές τους. Μου άρεσε οτι στο σύνολό του, το άλμπουμ είναι πιο βαρύ από το “Firebirth”, όμως του λείπουν τα ρεφρέν, αυτά που έκαναν τον Lee να λάμπει.
Πρέπει οι απαιτήσεις να είναι υψηλές, αφού οι GOTTHARD παραμένουν το μεγαλύτερο εξαγώγιμο hard rock προιόν της Ελβετίας. Πρέπει και οι ίδιοι να κρίνουν πιο αυστηρά τους εαυτούς τους. Το μοναδικό τραγούδι που πραγματικά πρέπει να τους ωθεί εμπρός, είναι το τελευταίο του άλμπουμ. Το “Thank you” διαρκεί 11 λεπτά και έχει πολλές πτυχές, ακόμα και ογκώδη ορχήστρα (πραγματική νομίζω). Αν και παραείναι μπαλαντοειδές, με κέρδισε η προσπάθεια. Μακάρι να έβλεπα την ίδια προσπάθεια και στις υπόλοιπες συνθέσεις. Άσε που πάλι το παρακάνουν με 12 τραγούδια εκεί που τα 2-3 είναι αμελητέα. Πάμε γι’αλλα παιδιά.
6,5 / 10
