"/>
Έχοντας κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της περσινής χρονιάς και με το hype που τους ακολουθεί να είναι πρωτόγνωρο για τέτοιου είδους μπάντα, το live των DEAFHEAVEN ήταν δίχως αμφιβολία από τα πιο αναμενόμενα και σημαντικά των τελευταίων ετών. Βέβαια είναι γεγονός ότι στη χώρα μας, η μπάντα ακόμα δεν έχει κάνει τον θόρυβο που έχει στο εξωτερικό, κάτι που φάνηκε και από την προσέλευση του κόσμου (αν και το γεγονός ότι η συναυλία πραγματοποιήθηκε μεσοβδόμαδα δεν βοήθησε ιδιαίτερα). Όπως και να έχει όμως, υπήρχε η αίσθηση από τους όσους παρευρισκόμενους ότι η συγκεκριμένη συναυλιακή εμπειρία -και με την προσθήκη των ALLOCHIRIA ως support σχήμα- θα ήταν πολύ ιδιαίτερη, κάτι το οποίο και επιβεβαιώθηκε.
Αν και καθυστερημένος (επειδή άργησα λίγο να φτάσω…) εύκολα μπήκα στο κλίμα μιας και οι ALLOCHIRIA, που βρίσκονταν ήδη στη σκηνή, με τον τρόπο που απέδιδαν το υλικό τους σε υποχρέωναν να τους παρακολουθήσεις με προσήλωση και γρήγορα να χαθείς στον post/sludge κόσμο τους. Έναν κόσμο που, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του show, ήταν ομορφότερος στις πιο χαλαρές post στιγμές, παρά στα βαριά sludge μεταλλικά μέρη. Kάτι που σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται ως αρνητικό. Είναι πολλοί αυτοί που ξέρουν να «κοπανάνε», αλλά συνθέσεις σαν των ALLOCHIRIA με ψυχεδελικές post στιγμές που σε παρασέρνουν να ακολουθήσεις με χαμηλωμένο το κεφάλι και τα μάτια κλειστά, λίγοι μπορούν να καυχιούνται ότι έχουν. Με ήδη αρκετές επιτυχημένες live εμφανίσεις στο ενεργητικό τους, στάθηκαν με άνεση στη σκηνή του Gagarin, έπαιξαν κοντά στα 50 λεπτά και ανάγκασαν κόσμο που ίσως να μην τους ήξερε, να ψαχτεί να ακούσει αλλά και να αγοράσει το “Omonoia”.
Όπως αποδείχθηκε το βράδυ της Τετάρτης, τελικά η πλειοψηφία των οπαδών των DEAFHEAVEN αποτελείται από άκρως metal-ικό κοινό, ενώ και η ίδια η μπάντα βρίσκεται αρκετά βήματα πιο μπροστά από τους hipsters ακόλουθούς της. Με τραγουδιστή με ξεκουμπωμένο το πάνω-πάνω κουμπί απ’ το πουκάμισο του, session κιθαρίστα μελαψού χρώματος ντυμένο με κλαρινογαμπρικό V, και τις γκόμενες τους να κάθονται για μόστρα στα δεξιά της σκηνής, οι DEAFHEAVEN κατέρριψαν τον μύθο της hipster-ικής τους φύσης, αλλά έκτισαν πολλούς άλλους με την καθηλωτική live εμφάνιση τους. Μια εμφάνιση πρωτόγνωρη για το ελληνικό κοινό, κάτι που δεν βλέπουμε συχνά και ίσως να μην ξαναδούμε σύντομα. Τα βλέμματα ήταν στραμμένα απ’ την αρχή ως το τέλος στον front-man George Clark που έσκιζε το λαρύγγι του καθ’ όλη τη διάρκεια του show. Η εξωπραγματική δύναμη της φωνής του εντυπωσίαζε, παρά τον κάπως υπόκωφο ήχο που μπορεί να χάλασε μερικούς. To πρωτόγνωρο του πράγματος ενισχύεται και από την ιδιότροπη σκηνική παρουσία του Clark, με τις παράξενες μαεστρικές του κινήσεις να βάζουν το κοινό στον σωστό τόνο και να κάνουν 
τη μουσική να ακούγεται ακόμα πιο επιβλητική. Ο κιθαρίστας-αρχηγός Kerry McCoy στεκόταν απομονωμένος αλλά με ηγετικό στυλ στην άκρη της σκηνής, αποδίδοντας τα μέρη του με χαρακτηριστική άνεση, παρά το πολύ απαιτητικό υλικό της μπάντας, ενώ ο drummer-από-άλλο-κόσμο, Daniel Tracy, έπαιζε επί μία ώρα τα άπαιχτα, κλέβοντας διαρκώς την προσοχή του κοινού. Η μπάντα έκλεισε την εντυπωσιακή, αν και σύντομη, εμφάνιση της όπως της άρμοζε, χωρίς πολλές φανφάρες, με τον McCoy να παραμένει στη σκηνή για λίγη παραπάνω ώρα και να αποχαιρετά δια-χειραψίας έναν-έναν, όσους οπαδούς βρίσκονταν πιο κοντά στο κάγκελο. Πολύς κόσμος σίγουρα ένιωσε την ανάγκη για κάποιο/α επιπλέον κομμάτι/ια μετά το πέρας του σύντομου σχετικά σετ, όπως το καταπληκτικό “Exit:Denied” από το demo της μπάντας το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε, όμως με την ψυχή που έβγαλαν επί σκηνής οι DEAFHEAVEN δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησης περί του αν νιώθουν ή είναι δήθεν hipster-άδες.
Setlist:
Dream House
Sunbather
Vertigo
The Pecan Tree
Encore:
Unrequited
Κωνσταντίνος Οικονομάκος
