"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: Miss Machine– The Dillinger Escape Plan
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Relapse Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Benjamin Weinman, Chris Pennie, Steve Evetts
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Greg Puciato
Κιθάρες – Ben Weinman, Brian Benoit
Μπάσο – Adam Doll
Drums – Chris Pennie
Οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN παρουσιάστηκαν στο κοινό με το μεγαλειώδες “Calculating Infinity” (1999), αφήνοντας τους πάντες άφωνους με το εξοργιστικά ακριβές math metal/grind που έπαιζαν. Πέντε χρόνια αργότερα έρχεται στο φως το “Miss Machine”, βρίσκοντας την μπάντα με νέο τραγουδιστή. Η διαδικασία της μετάβασης από τον Dimitri Minakakis, στον Mike Patton (που τον συναντάμε στο ep “Irony Is A Dead Scene” το 2002) μέχρι να καταλήξουν στην ηγετική (πια) φυσιογνωμία του Greg Puciato, ωρίμασε τους DEP, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στο τελικό αποτέλεσμα του “Miss Machine”. Είναι άλλωστε από τις λίγες φορές που το artwork ενός δίσκου, του οποίου υπεύθυνος είναι ο Brian Montuori (τον συναντάμε και στο τελευταίο “One Of Us Is The Killier”), αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο.
Έχουμε να κάνουμε με ένα πολυεπίπεδο-πολυσυλλεκτικό δίσκο, ο οποίος καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα συμπαγής υφολογικά και διαυγής με την αμεσότητά του. Ουσιαστικά το “Miss Machine” παίρνει όλα τα προηγούμενα μουσικά τερτίπια, τις μαθηματικές εξισώσεις, τα ακραία grind ξεσπάσματα και τις δαιμονισμένες κιθάρες, λειαίνει τα άκρα τους και τα επεκτείνει σε νέους μουσικούς ορίζοντες. Η δισκογραφική επαφή του Greg Puciato με τους DEP, όπως γνωρίζουμε θα είναι και μοιραία. Ωστόσο σε αυτό δε συνέβαλε μόνο η τύχη. Ο Greg καταθέτει ψυχή και σώμα σε αυτόν τον δίσκο. Ιδέες, οισοφάγους, τραχείες, φωνητικές χορδές, ό,τι έχει και δεν έχει. Αν και το παραλήρημα του Dimitri Minakakis στο πρώτο album, δύσκολα αντικαθίσταται, παρόλα αυτά ο Greg καταφέρνει να διευρύνει τον ηχητικό ορίζοντα της μπάντας, προσθέτοντας στα ακραία φωνητικά και κάποιες πιο mainstream πινελιές. Είναι η πρώτη φορά άλλωστε, που με κομμάτια όπως τα “Unretrofied” και “Phone Home” οι DEP κατεβάζουν ρυθμούς, αφήνουν τα αλγοριθμικά παιχνίδια και τις κραυγές εφαρμόζουν αυτό για το οποίο αργότερα θα γίνουν πασίγνωστοι. Φυσικά μιλάμε για την διπολική ιδιοσυγκρασία που θα διακατέχει τους επόμενους δίσκους τους, αφού η ακρότητα και τα συναισθήματα θα ισορροπούν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί, το μήκος του οποίου (θα) εξαρτάται από την διάθεση του συγκροτήματος.
Με λίγα λόγια μιλάμε για έναν δίσκο ορόσημο για τους THE DILLINGER ESCAPE PLAN, που δίκαια έφτασε το νούμερο 106 στο The Billboard 200 της Αμερικής για το 2004. Επίσης μαζί με τον δίσκο κυκλοφόρησε και ένα DVD σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.
Νίκος Ζέρης
