"/>
Η περίοδος από το 1990 ως το 1996, είναι πιθανότατα μία από τις πιο ταραχώδεις και ρευστές σε ολόκληρη την ιστορία των DEEP PURPLE. Μέσα σε αυτό το διάστημα, έφυγε ο Gillan, ήρθε ο Turner, απολύθηκε ο Turner, ξαναήρθε ο Gillan, παραιτήθηκε ο Blackmore, αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Satriani, ήρθε ο Morse. Και αν όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, ενδιάμεσα υπήρχαν εκρηκτικές δηλώσεις, μπουγελώματα, shows που ο θεατής κυριολεκτικά δεν ήξερε τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή κτλ. Αναλογιζόμενοι όλα αυτά, είναι μάλλον θαύμα το γεγονός ότι στα 6 αυτά χρόνια, οι DEEP PURPLE κατάφεραν να κυκλοφορήσουν τρεις πολύ καλούς –αν και εγκληματικά υποτιμημένους- δίσκους. Τα “Slaves and masters”, “The battle rages on” και “Purpendicular”, μπορεί να μην έφτασαν ποτέ το ποιοτικό επίπεδο ενός “In rock” ή “Perfect strangers”, αλλά αν μη τι άλλο αποτέλεσαν άξια προσθήκη στην πλούσια κληρονομιά του βρετανικού μεγαθηρίου..
Η Cherry Red επανεκδίδει τα τρία αυτά άλμπουμ, καθώς και τα δύο live (Stuttgart και Birmingham) από την περιοδεία του “The battle rages on”, συγκεντρώνοντας με αυτό τον τρόπο όλα τα απαραίτητα ηχητικά ντοκουμέντα εκείνης της περιόδου για τους PURPLE. Με εξαίρεση τα δύο live CD (που κυκλοφορούν σε jewel case), τα τρία προαναφερθέντα studio άλμπουμ επανεκδίδονται σε digi-pack, πολυτελείς εκδόσεις, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και liner notes που αποτυπώνουν μία αρκετά λεπτομερειακή και γλαφυρή εικόνα για τα πεπραγμένα εκείνης της περιόδου.
Το “Slaves and masters” περιλαμβάνει σαν bonus tracks τα single edits των “Love conquers all” και “King of dreams” καθώς και το b-side “Slow down sister”, ένα εξαιρετικό κομμάτι που θα έμπαινε άνετα στο δίσκο με το riff του Blackmore να θυμίζει το αντίστοιχο του “Stormbringer”.
Το “The battle rages on” δεν περιλαμβάνει επιπλέον ακυκλοφόρητο υλικό, αλλά ένα δεύτερο bonus CD, που δεν είναι άλλο από το live άλμπουμ “Come hell or high water” που κυκλοφόρησε το 1994 και περιελάμβανε αποσπάσματα από τις δύο συναυλίες σε Birmingham και Stuttgart το 1993.
Το “Purpendicular” επανακυκλοφορεί με bonus tracks το single edit του “Sometimes I feel like screaming”, καθώς και το αρκετά καλό “Don’t hold your breath”, που είχε μπει το 1996 στην Ιαπωνική έκδοση του δίσκου.
Τέλος, τα δύο διπλά live CD αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο το πως μία δυσλειτουργική μπάντα μπορούσε να μετατρέπει τις διαφωνίες σε μαγεία και να προσφέρει στους οπαδούς της εκρηκτικές εμφανίσεις που τόσο πολύ λείπουν τα τελευταία 20 χρόνια από τα shows των PURPLE. Φυσικά, ο Άνθρωπος με τα Μαύρα ήταν ο κύριος υπεύθυνος πίσω από το πανδαιμόνιο, ο ενορχηστρωτής της μουσικής πανδαισίας του συγκροτήματος, ο άνθρωπος που δεν ήξερες πραγματικά τι να περιμένεις από αυτόν, γεγονός που καθιστούσε τις συναυλίες… επικίνδυνες, όπως άλλωστε αρμόζει και στην έννοια ή τη δυναμική ενός rock n’ roll show! Φυσικά είναι καταγεγραμμένο σε DVD το τι συνέβη στο Birmingham το 1993 και έχουν γραφτεί άπειρες γραμμές για το… βροχερό περιστατικό. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό ωστόσο, είναι ότι η συναυλία στη Στουτγάρδη –που περιλαμβάνεται στο πακέτο αυτό των επανεκδόσεων- αποτέλεσε το απόλυτο highlight της περιοδείας, με τον Ritchie Blackmore να βγάζει φωτιές και ολόκληρη τη μπάντα να υποκλίνεται κυριολεκτικά μπροστά του και να τον χειροκροτάει μετά το τέλος του αυτοσχεδιασμένου solo στο “Anya”. Ποτέ στην ιστορία των PURPLE δεν είχε συμβεί αυτό και αυτό λέει πολλά δεδομένης της… εχμμ… προβληματικής σχέσης Gillan και Blackmore.
Δεν ξέρω πόσοι δεν έχουν τα συγκεκριμένα άλμπουμ αλλά αν πραγματικά σας λείπουν αξίζει να τα αποκτήσετε τώρα. Όσοι πάλι τα έχουν και δεν τα έχουν εκτιμήσει όσο θα έπρεπε, ακούστε τα άλλη μία φορά. Ίσως το αποτέλεσμα να σας εκπλήξει!
9 / 10 (για την ποιότητα των επανεκδόσεων)
Σάκης Νίκας
