>
Αυτό το άλμπουμ το παραμέλησα για πολύ καιρό. Τι κρίμα. Λίγο η μετακόμιση, λίγο κάποιες άλλες προτεραιότητες, με έκαναν να το ακούσω αρκετά μετά από την ημερομηνία κυκλοφορίας του. Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές όμως, μην κάνετε το ίδιο λάθος. Το “The road of bones” δεν είναι για να το παραμελήσετε, μιλάμε για μια φοβερή δουλειά στον χώρο του prog rock.
Μπορεί ο χαρακτηρισμός του ιδιώματος να μην είναι τόσο εύστοχος μετά από τόσα χρόνια, αφού περισσότερο σε κλασικό ήχο αναφέρονται οι Βρετανοί IQ, παρά σε κάτι νεωτεριστικό. Παρόλα αυτά, δεν χρειάζεται να κολλήσουμε στις ταμπέλες. Η μουσική είναι εξαιρετική. Είτε ακούτε MARILLION, είτε λατρεύετε τους PINK FLOYD, είτε αφιερώνετε χρόνο στους YES και χρήματα στους FATES WARNING, οι IQ μετά από τόσα χρόνια καριέρας και δισκογραφικής παρουσίας, αξίζουν και την δική σας στοργή.
Η βαθμολογία που βλέπεται στην αρχή, δεν οφείλεται στις τύψεις που νιώθω επειδή δεν έδωσα τόσο μεγάλη σημασία στην κυκλοφορία του άλμπουμ. Είναι μια αντικειμενική απεικόνιση της αξίας του. Με 5 τραγούδια (στην απλή του έκδοση) που όμως ξεπερνούν τα 53 λεπτά στο σύνολο, ξετυλίγουν όλο το συνθετικό τους ταλέντο. Μπλέκουν ατμόσφαιρα που φανερώνει τις επιρροές των THRESHOLD στο καταπληκτικό “Without walls” κι επιτρέπουν στον νεώτερο μέλος τους, τον Neil Durant να λάμψει στα πλήκτρα.
Υπάρχει μια μελαγχολία διάσπαρτη στο άλμπουμ και η αλήθεια είναι πως ταιριάζει στο ύφος των IQ και την χαρακτηριστική φωνή του Peter Nicholls. Για μένα οι IQ ήταν η Βρετανική εκδοχή των SPOCK’S BEARD, στο παράλληλο σύμπαν του prog.
Αισίως στο δέκατο άλμπουμ τους, πιο μεστοί από ποτέ, γράφουν έπη όπως το “Until the end” και κάνουν τους ακροατές τους να ανατριχιάζουν. Το κλείσιμο του τραγουδιού και του άλμπουμ (της απλής έκδοσης πάντα), είναι πραγματικά ανατριχιαστικό.
Εν ολίγοις, για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τους IQ, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αρέσκονται στην ατμόσφαιρα, αλλά έχουν πιο ζωηρές συνθέσεις απ’ ότι οι MARILLION της τελευταίας εποχής. Για όσους πάλι τους γνωρίζουν περισσότερο, τότε να πούμε πως το “The road of bones” φέρνει περισσότερο σε άλμπουμ όπως το “Dark matter”, παρά στο προηγούμενό τους. Αλλά μιλάμε για αριστούργημα που αξίζει απανωτά ακούσματα.
Υπάρχει συναίσθημα χωρίς επαναλήψεις και χωρίς την βαρεμάρα που βγάζουν οι συνομήλικοί τους ASIA τελευταία (αχ, δεν άντεξα). Κι επειδή ανέφερα την απλή έκδοση άλλες 2 φορές παραπάνω, να υπογραμμίσω πως η έκδοση με διπλό CD, έχει επιπλεόν 6 τραγούδια. Οι γερόλυκοι μας δείχνουν και πάλι τον δρόμο.
9 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
