Το reunion και οι εμφανίσεις που πραγματοποιήθηκαν το καλοκαίρι του 2008 ήταν αυτό που λαχταρούσαν οι περισσότεροι και πραγματικά ξεπέρασε τις όποιες προσδοκίες είχε ο καθένας μας από τους Σουηδούς. Ήταν άδικο οι AT THE GATES να μην γευτούν όλο αυτόν τον απόηχο της φήμης και της δημοτικότητας που προέκυψε λίγα χρόνια μετά τη διάλυσή τους το 1996 και μετά τη κυκλοφορία ενός τέλειου και επιδραστικού άλμπουμ όπως ήταν το “Slaughter of the soul”. Ενώ αρχικά σύμφωνα με δηλώσεις των μελών της μπάντας δεν ήταν στα πλάνα τους η ηχογράφηση ενός άλμπουμ και προσωπικά τους πιστεύω, θεωρώ ήταν ότι δύσκολο να μην υποκύψουν στην μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου και να μην προσπαθήσουν να ολοκληρώσουν ή να συνεχίσουν τη καριέρα τους που είχε λήξει απότομα και άδοξα.
Ο καθένας μπορεί να κάνει τις πονηρές του σκέψεις αλλά εγώ κρατώ την κουβέντα που είχα με τον Tomas Lindberg τον Απρίλιο του 2005 λίγο πριν την εμφάνισή των THE GREAT DECEIVER στο An club όπου και ο ίδιος έδειχνε σκεπτικός για το πως θα έπρεπε να αντιδράσει σε ένα επερχόμενο reunion αν και οι δυο μας συμφωνούσαμε ότι η σκέψη του να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ θα έκρυβε πολύ ρίσκο και πιθανότατα να προκαλούσε ρωγμές στον μύθο που είχαν δημιουργήσει. Τα ρίσκα βέβαια είναι για να τα παίρνουν οι τολμηροί όπως φαίνεται στην περίπτωση των AT THE GATES και όχι οι ανόητοι και το “At war with reality” αποτελεί γεγονός. Το μουσικό ύφος δεν θα μπορούσε να ξεφεύγει αρκετά από αυτό το “Slaughter of the soul” και μάλιστα σε στιγμές πατάνε σε φόρμες και δομή κλασικών τραγουδιών από το εν λόγω άλμπουμ αλλά σε γενικότερα πλαίσια το “At war with reality” έχει ένα παράπλευρο πεδίο δράσης.
Δεν υπάρχουν σουηδικά κιθαριστικά κλισέ πέρα από το χαρακτηριστικό παίξιμο των Anders Björler (κυρίως) και Martin Larsson και η φοβερή παραγωγή του γνώριμου συνεργάτη τους Fredrik Nordström σε συνδυασμό με τη μίξη του Jens Bogren έδωσαν έναν πιο απλωμένο και συνάμα βαρύ ήχο που καταφέρνει σπαρακτικά riff που ακούγονται σκόρπια και παραπέμπουν σε εποχές “With fear I kiss the burning darkness” και “Terminal spirit disease” να τέμνονται ομαλά με αυτά της μεταγενέστερης περιόδου και ταυτόχρονα να φανερώνουν μία διάθεση ανανέωσης έχοντας μια πιο σκοτεινή διάθεση που δεν στερείται όμως επιθετικότητας και πως θα μπορούσες άλλωστε όταν υπάρχει η φωνή-ξυράφι του Tomas Lindberg και το δυναμικό drumming του Adrian Erlandsson. Σίγουρα δεν μπορείς να τους κρίνεις μέσα σε death metal πλαίσια, μιας και ο ήχος τους είναι τόσο χαρακτηριστικός που το αν ακούγονται πιο ακραίοι από το προ εικοσαετίας παρελθόν τους ή αν έχουν ρίξει τους τόνους δεν θα πρέπει να αποτελεί θέμα συζήτησης. Οι AT THE GATES κυκλοφόρησαν ένα καλό άλμπουμ, από κει και πέρα ανάλογα με τα standards που έχει ορίσει ο καθένας και το πως θα ήθελε να ακούγεται θα το ευχαριστηθεί αναλόγως. Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και το “At war with reality” θεωρώ ότι δεν εκθέτει τους δημιουργούς του.
8 / 10
Κώστας Αλατάς
