Πάντα θεωρούσα ότι οι EXODUS είναι το πιο «ριγμένο» συγκρότημα στο thrash. Αν δεν είχαν τα προβλήματα με την κυκλοφορία του “Bonded by blood” κι έβγαινε στην ώρα του, πιθανολογώ ότι θα μιλούσαμε αλλιώς για το συγκρότημα αυτό. Με τα «αν» όμως, δεν γράφεται ιστορία και πλέον, φτάσαμε αισίως στο δέκατο άλμπουμ τους, το οποίο –για εμένα τουλάχιστον- είναι σαφώς αυτό που ονομάζουμε “do or die”.
Ο ηγέτης του γκρουπ, Gary Holt, δικαιώθηκε επιτέλους μετά από τόσα χρόνια που ήταν ένα βήμα πιο πίσω από άλλους μουσικούς που είχαν αρκετά λιγότερο ταλέντο, παίρνοντας τη θέση του εκλιπόντα Jeff Hanneman στους SLAYER, ως εκ τούτου λοιπόν, ανέβηκε και το στάτους του κανονικού του σχήματος. Πίσω από το μικρόφωνο, μετά τον –άκομψο είναι η αλήθεια- διωγμό του Rob Dukes, τον οποίο πολύς κόσμος θεωρούσε πολύ “hardcore” για ένα thrash σχήμα όπως οι EXODUS, επανέφερε τον Steve “Zetro” Souza, με τον οποίο είχαν ανταλλάξει βαρύτατους χαρακτηρισμούς μόλις τον σούταρε μετά το “Tempo of the damned”, αλλά όπως φαίνεται… «μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος»!!! Και σαν να μη φτάνει αυτό, σε μία από τις ελαχιστότατες guest συμμετοχές μελών των METALLICA σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, ο Kirk Hammett παίζει σόλο στο “Salt the wound”. Δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι όταν ο Holt περιόδευε με τους Big 4, έκανε πολύ παρέα με τον Hammett, αλλά και ότι ο Hammett έπαιζε κιθάρα στο demo των EXODUS, αλλά αυτή είναι η πρώτη «κανονική» κυκλοφορία που συμμετέχει επίσημα έστω κι ως guest. Υπάρχει βέβαια και ο Chuck Billy των TESTAMENT, αλλά θαρρώ πως δεν ήταν και κάτι τρομερά αξιοπερίεργο το γεγονός της συμμετοχής του, αφού παράλληλα είναι και ο manager τους!!! Ενώ παράλληλα δεν βρίσκω ότι είναι στα συν το ότι τραγούδησε και στο πρόσφατο άλμπουμ των THE HAUNTED, οπότε δύο guest σε δύο μήνες, είναι λίγο too much.
Αρκετά όμως με τα σχόλια, πάμε στη μουσική. Οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των EXODUS, ήταν πάρα πολύ ιδιαίτεροι, έχοντας πάρα πολλά κομμάτια με πάρα πολύ μεγάλη διάρκεια για το ύφος τους κι ενώ έβλεπε κανείς την ποιότητά τους, κάπου ήταν too much και σε live καταστάσεις αλλά και σε κατ’ ιδίαν ακροάσεις του δίσκου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακοί ή μέτριοι δίσκοι. Ο Holt, το έπιασε το νόημα και γι’ αυτόν το δίσκο, έριξε τις διάρκειες των κομματιών και προσπάθησε να το κάνει λίγο πιο κοντά στο ‘Tempo of the damned”. Όλο το πλάνο, έτσι όπως το περιγράφω, μου ακούγεται ιδανικό. Εκεί που τα χαλάμε όμως, είναι οι συνθέσεις. Από τις 11 συνολικά, ζήτημα είναι 3-4 να σου μένουν στο μυαλό μετά από συνεχόμενες ακροάσεις κι αυτές μάλλον είναι οι τετράλεπτες, όπως το “My last nerve” που μοιάζει με το “Blacklist”, το ομώνυμο του δίσκου, το “όταν-το-ακούω-κάνω-headbanging- μέχρι-να-μου-ξεριζωθεί-ο-σβέρκος” “Food for the worms” και το “Salt the wound”. Πάλι, χωρίς να είναι μέτριος δίσκος, το “Blood in blood out”, δεν βρίσκω να έχει το στοιχείο που θα τον κάνει να ξεχωρίσει και να κάνει το «μπαμ», τώρα που το χρειάζεται όσο ποτέ. Μακάρι να αποδειχτεί ότι η πρόβλεψή μου είναι λάθος και να καταπιώ το πληκτρολόγιο τυλιγμένο σε μία (αλάδωτη) πίτα από σουβλάκι. Γιατί σε αντίθετη περίπτωση, το μέλλον δεν προδιαγράφεται ρόδινο για τους EXODUS…
7 / 10
Σάκης Φράγκος
