Αν υπάρχει κάτι που μου αρέσει στους Καναδούς STRIKER είναι ότι δε “μασάνε”. Δε φοβούνται να παίξουν κλασικό metal, τολμούν να πειραματιστούν από άλμπουμ σε άλμπουμ και δε φοβούνται να σου πουν ότι παίζουν την μουσική που λάτρεψαν από μικρά παιδιά.
Το “City of gold” είναι το τρίτο τους άλμπουμ και ακολουθεί το έξοχο “Armed to the teeth”, ένα άλμπουμ που το θεωρώ ως ένα από τα κορυφαία στο χώρο του NWOTHM. To “City of gold” έρχεται σε έκδοση 11 τραγουδιών και σε digipack με 4 επιπλέον τραγούδια, μεταξύ των οποίων και μία διασκευή στο “Two minutes to midnight” των IRON MAIDEN.
Ο δίσκος ξεκινάει με το “Underground”, ένα τραγούδι που μας δείχνει μια νέα τάση στη μουσική του συγκροτήματος, με την υιοθέτηση πιο σκληρών riffs και ρυθμών που «thrash-ίζουν» αρκετά και την εναλλαγή αυτών με πιο κλασικά heavy metal riffs. Ακολουθεί το “City of gold” που «βάφτισε» το άλμπουμ και το οποίο είναι ο ορισμός του κλασικού heavy metal τραγουδιού και πιο κοντά στον κλασικό ήχο του συγκροτήματος. Σε ίδιους ρυθμούς είναι και το “Start again”, με φωνητικά που παραπέμπουν σε Bruce Dickinson, αλλά και κιθαριστικά solos που ξεχωρίζουν για την ταχύτητά τους. Ακολουθούν δύο τραγούδια που συμπληρώνει το ένα το άλλο. Στο “Bad decisions” ενδέχεται να αποκτήσετε αυχενικό από το ανελέητο headbanging, ενώ στο “Crossroads” επανέρχεται η ηρεμία, όχι γιατί είναι ένα αργό κομμάτι, αλλά γιατί ο ρυθμός είναι τόσο φρενήρης που δεν προλαβαίνετε καν να «χτυπηθείτε». Στο “All for one” έχουμε μία πιο ήπια σύνθεση που θυμίζει τον ήχο από προηγούμενες δουλειές των STRIKER, αλλά αυτό αλλάζει εκ νέου στα επόμενα δύο τραγούδια. Στο “Mind control” υπάρχει ένα ωραίο intro με μπάσο και μετά χαμός. Η ταχύτητα στις κιθάρες ειλικρινά προκαλεί ίλιγγο, αλλά και θαυμασμό για το πόσο περίτεχνα μπορεί να παίξει κάποιος. Αμέσως μετά, το “Second attack” που είναι η «thrash-ιά» του δίσκου με αρκετά power στοιχεία και ναι, οι Καναδοί μπορούν να παίξουν και να τραγουδήσουν τα πάντα. Ένα διάλειμμα για κλασικό metal σε αργούς ρυθμούς για να χαλαρώσουμε με το “All I want” και μετά ανεβάζουν πάλι ρυθμούς με το “Rise up”, το οποίο θυμίζει ENFORCER. Ο δίσκος κλείνει με το “Taken by time”, το οποίο περιέχει πολλά thrash riffs σε συνδυασμό με πιο κλασικό metal ήχο.
Δίσκοι σαν το “City of gold” μπορούν κάλλιστα να αγαπηθούν ή να μισηθούν. Κάποιοι θιασώτες του κλασικού θα βρουν αρκετά στοιχεία που χαρακτηρίζουν μπάντες που μεγαλούργησαν στα 80s και προφανώς θα βγάλουν το άχτι τους. Από την άλλη, παρθενογένεση δεν υπάρχει (τουλάχιστον εδώ και μερικές δεκαετίες) και αν απλά θέλετε να ακούσετε ωραία μουσική χωρίς εμμονές, θα λατρέψετε άλμπουμ σαν το “City of gold”.
Προσωπικά, βρίσκω την ενέργεια και τον τσαμπουκά που βγάζουν οι STRIKER αναζωογονητική και ίσως είναι το καλύτερο φάρμακο ενάντια στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Μπορεί το “City of gold” να μη φτάνει το “Armed to the teeth” και να χάνει σε λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν κυρίως με το ότι βάζεις σε ένα πιάτο πολλά με αποτέλεσμα να χάνεις την ξεχωριστή γεύση, αλλά δεν παύει να είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Από την άλλη, χαίρομαι που οι STRIKER δεν επαναπαύονται και παίζουνε με τον ήχο τους κι ελπίζω ειλικρινά να συνεχίσουν να το κάνουν.
8.5 / 10
Νίκος Ανδρέου
