Όταν μία από τις αγαπημένες σου μπάντες από τα 80s βγάζει δίσκο 17 χρόνια μετά την τελευταία της πλήρη δισκογραφική δουλειά (και 22 χρόνια μετά την διάλυσή της, καθώς το “Lethal illusion” κυκλοφόρησε μετά από αυτή), τότε σίγουρα αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή.
Θυμάμαι ότι πάντα έβαζα τους 220 VOLT δίπλα-δίπλα με τους Σουηδούς συμπατριώτες τους EUROPE, καθώς είχαν αρκετά κοινά στοιχεία στον ήχο τους (πριν προσπαθήσουν αμφότεροι να εμπορικοποιηθούν). Το “Walking in starlight” είναι η μεγάλη επιστροφή του συγκροτήματος, με μία αλλαγή όμως στη σύνθεσή του από εκεί που το αφήσαμε και συγκεκριμένα την προσθήκη του Anders Engberg (LIONS SHARE, THERION) στα φωνητικά.
Το πρώτο τραγούδι φέρει τον τίτλο του δίσκου και τόσο μουσικά όσο και φωνητικά θυμίζει κάτι από Yngwie Malmsteen με Mark Boals και είναι παραπάνω από εμφανές ότι ο Engberg είναι λίρα εκατό. Τα καλά βέβαια, ξεκινούν από το αμέσως επόμενο κομμάτι, το “System overload”. Πρώτη μου σκέψη, είναι αν στα φωνητικά είναι ο frontman των EUROPE, Joey Tempest! Απίστευτη ομοιότητα, η οποία χαρακτηρίζεται και από ήχο που επίσης παραπέμπει στους EUROPE στη μετά reunion εποχή τους. Στο ίδιο μοτίβο συνεχίζει και το υπόλοιπο άλμπουμ και είναι ξεκάθαρο ότι οι 220 VOLT δε μας δίνουν έναν δίσκο «κονσέρβα», με αίσθηση “best of”, αλλά μία φρέσκια δουλειά, με σύγχρονο ήχο και old school μελωδίες.
Θα έλεγα ότι τα κιθαριστικά riffs έχουν αρκετά δυνατό χαρακτήρα και σκληραίνουν τον ήχο, όπως για παράδειγμα στο “Through the wastelands”, το οποίο είναι χωρίς αμφιβολία ο «δυναμίτης» του δίσκου. Δε λείπουν βέβαια τα τραγούδια με πιο μελωδικό ήχο, που παραπέμπουν στον παλιό γνώριμο ήχο του συγκροτήματος, ενώ υπάρχει και η εξαιρετική μπαλάντα “Guiding light”, η οποία νιώθεις πως έχει κάτι καινούριο στον ήχο και το ύφος.
Σε γενικές γραμμές, το όλο αποτέλεσμα αναβλύζει «φρεσκαδούρα», κάτι το οποίο με ικανοποίησε ιδιαίτερα, καθώς δε δείχνει κόλλημα στο παρελθόν.
Χωρίς να θέλω να γίνω κουραστικός, η επιστροφή των 220 VOLT θυμίζει αρκετά αυτή των EUROPE. Φρέσκος, δυνατός ήχος, με σεβασμό στο παρελθόν τους, με καλογραμμένη μουσική και «νέα» φωνητικά, αντάξια της ιστορίας του συγκροτήματος. Αποτελεί μία επιστροφή στον ποιοτικό ήχο που μας είχαν συνηθίσει πριν τις μετριότητες των “Eye to eye” και “Lethal illusion” και μπορεί χωρίς αμφιβολία να βάλει τα θεμέλια για την αναγέννησή τους.
8 / 10
Νίκος Ανδρέου
