Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει στους πρωτοεμφανιζόμενους ORDER OF ISAZ είναι τα μέλη που τους απαρτίζουν. Μιλάμε για την μπάντα του Johnny Hagel, μπασίστα των ΤΙΑΜΑΤ μέχρι και το “Wildhoney” και mastermind των απίστευτα υποτιμημένων SUNDOWN, για τους οποίους θα αναφερθούμε σύντομα και μέσω της στήλης You don’t remember… Επίσης πίσω από το μικρόφωνο των ORDER OF ISAZ βρίσκεται ο απολυμένος τραγουδιστής και κιθαρίστας των NECROPHOBIC Tobias Sidegard, ενώ πίσω από τα drums βρίσκεται ο επίσης ex-NECROPHOBIC Anders Bentell. Οι προϋποθέσεις λοιπόν είναι εξαιρετικές.
Τι γίνεται όμως όταν μπαίνουμε στο juicy part, ήτοι τη μουσική; Εκεί αρχίζει λοιπόν να χαλάει η συνταγή. Αντί να δημιουργήσουν κάτι πρωτότυπο, αρκούνται στα μουσικά μαξιλαράκια που έχουν από την προϋπηρεσία τους στις πρώην μπάντες τους. Όσο και αν η εταιρία τους αναφέρεται σε μουσικές επιρροές από THE SISTERS OF MERCY και FIELDS OF THE NEPHILIM, αυτές όχι μόνο δεν υπάρχουν, αλλά μάλλον βρίσκονται στη φαντασία του συντάκτη του Δελτίου Τύπου. Στον αντίποδα, αυτό που θα συναντήσεις στο “Seven years of famine” είναι μια κοπτοραπτική ανάμεσα στους SUNDOWN (κυρίως), στους CEMETARY (από τους οποίους έκανε ένα μικρό πέρασμα ο Hagel) και κάτι ψιλά από NECROPHOBIC και TIAMAT της μεσαίας περιόδου τους.
Σε κανονικές συνθήκες, η παραπάνω μίξη θα φάνταζε ιδανική στους απανταχού φίλους του πολύπαθου gothic metal. Το κυρίως πρόβλημα εντοπίζεται στην παντελή έλλειψη προσωπικότητας. Οι κατά το πλείστον μακροσκελείς, mid-tempo συνθέσεις δε βοηθούν καθόλου την κατάσταση, ώστε από ένα σημείο και μετά η ακρόαση να προκαλεί χασμουρητά. Ακόμα και η διασκευή του “Spirit” των DEAD CAN DANCE είναι και αυτή αδιάφορη, ακολουθώντας το γενικότερο κλίμα.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό το ντεμπούτο των ORDER OF ISAZ. Είναι όμως εντελώς άνοστο και το προσπερνάς, σα να μην το άκουσες ποτέ. Κρίμα.
4 / 10
Γιώργος Κόης
