Εκ των προτέρων γνωρίζαμε ότι ο πέμπτος δίσκος των SLIPKNOT θα ήταν πάρα πολύ ιδιαίτερος, αφού θα ήταν ο πρώτος τους χωρίς τον μπασίστα τους Paul Gray, ο οποίος πέθανε το 2010, αλλά και χωρίς τον ντράμερ τους, Joey Jordison που έφυγε από το γκρουπ στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς. Έξι χρόνια πέρασαν από το “All hope is gone” και υπήρχε πολύ μεγάλη πίεση να βγει νέο άλμπουμ από τους μασκοφόρους της Iowa. Η αλήθεια είναι ότι τελικά το “.5: The gray chapter”, είναι ακριβώς όπως περίμενα να ακούγεται, δηλαδή μία μίξη του “Vol. 3: (The subliminal verses)” και του “All hope is gone”. Αυτό που παρατηρεί κανείς από την πρώτη κιόλας ακρόαση του δίσκου, είναι ένα γεγονός που πιθανώς να ενοχλήσει του παραδοσιακούς οπαδούς των SLIPKNOT κι αυτό δεν είναι άλλο από τις εξόφθαλμες ομοιότητες με τους STONE SOUR. Αυτό δεν είναι κάτι παράλογο, βέβαια, αφού ο Corey Taylor και ο Jim Root, είναι πλέον βασικοί συνθέτες και στα δύο γκρουπ και πλέον λείπει και ο Gray, αλλά κυρίως ο Jordison, ο οποίος είχε την ευθύνη για πάρα πολλά από τα μεγάλα τραγούδια των SLIPKNOT. Αυτή η λεπτή διαχωριστική γραμμή που υπήρχε ανάμεσα στους STONE SOUR και τους SLIPKNOT, έπαψε πια να υπάρχει. Καλά τα μπλιμπλίκια του Sid Wilson ή το Craig Jones, σούπερ το percussion του Clown, αλλά καλώς ή κακώς, το άλμπουμ, σε γενικές γραμμές έχει μία έντονη STONE SOUR χροιά. Προσωπικά, δεν με χαλάει, αν με ρωτάτε, αφού μου αρέσουν πάρα πολύ οι STONE SOUR, αλλά θεωρώ ότι αυτό δεν θα έπρεπε να συμβεί σε δίσκο των SLIPKNOT κι ότι από τη στιγμή που ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, θα έπρεπε –αν ήθελαν- να το ελαχιστοποιήσουν.
Συνολικά ο δίσκος δεν είναι καθόλου κακός. Το αντίθετο. Περιέχει μερικά εξαιρετικά τραγούδια, όπως το “The devil in I”, το “Cluster”, το “Sceptic” ή το “Killpop”, αλλά θεωρώ ότι είναι ένα σκαλοπατάκι κάτω από τις προηγούμενες δουλειές τους, από τη στιγμή που είναι ένας αρκετά «μεταβατικός» δίσκος, από ένα γκρουπ που πρέπει να βρει τα «πατήματά» του. Δεν κρύβω όμως ότι όλο το παιχνιδάκι με τις καινούργιες μάσκες και τα νέα μέλη τα οποία δεν τα φανερώνουν επίσημα, παρότι όλοι έχουν καταλάβει ποια είναι, νομίζω ότι είναι ένα επικοινωνιακό τρικ για να καλύψουν τις όποιες ατέλειες του δίσκου, που γνωρίζουν ποιες είναι, απλά μετατοπίζουν το ενδιαφέρον του κόσμου σε δευτερεύοντα ζητήματα… Όλα στη ζωή είναι θέμα γούστου. Αν δεν σας ενοχλούν οι ομοιότητες με STONE SOUR, προχωράτε άφοβα. Ακόμα και σε αντίθετη περίπτωση όμως, νομίζω ότι ο Corey Taylor (ο οποίος έχει καταπληκτική απόδοση στο άλμπουμ) και η παρέα του, μας δίνουν αρκετούς λόγους για να επενδύσουμε μία ακόμη φορά στο ταλέντο τους.
7.5 / 10
Σάκης Φράγκος
