>
Κι έτσι ξαφνικά, από εκεί που περιμέναμε να ακούσουμε έστω και μία νέα δουλειά του «θεούλη» που ακούει στο όνομα Dan Swano (EDGE OF SANITY, BLOODBATH, WITHERSCAPE, DEMIURG, ODYSSEY και και και), μας δίνει το εξαιρετικό “The inheritance” μέσω των WITHERSCAPE (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ) και τώρα κάνει και το μεγάλο comeback με τους NIGHTINGALE!
Για τους μη γνωρίζοντες, οι NIGHTINGALE είναι το project του Swano, μέσω του οποίου ήθελε να παίζει ότι μουσική του άρεσε και είχε διάθεση ανά πάσα στιγμή, χωρίς να ανησυχεί για το αν θα είναι σχετικό ηχητικά το ένα άλμπουμ με το άλλο. Ξεκίνησε σαν ένα gothic rock σόλο project, όμως ο Dan βαρέθηκε πολύ γρήγορα τον gothic ήχο (μόλις ένα δίσκο ηχογράφησε σε τέτοιο ύφος και βαθύτατα επηρεασμένο από SISTERS OF MERCY, το ντεμπούτο, “The breathing shadow”) και παίρνει μαζί του τον αδερφό του, Dag Swano (ο οποίος στη σκηνή έβγαινε με το όνομα Tom Nouga γιατί παραήταν ίδιο το όνομά του με του αδερφού του) και αλλάζει τον ήχο πηγαίνοντας προς prog rock των 70s. Όσο και αν ήθελε να δηλώνει «ελεύθερος» μουσικά μέσω των NIGHTINGALE, η αλήθεια είναι ότι η μπάντα ήταν και είναι ο δικός του φόρος τιμής στα τέλη των 70s και αρχές των 80s κυρίως και σε μπάντες όπως οι JOURNEY, FOREIGNER, MARILLION, RUSH και STYX, υιοθετώντας ένα prog rock/hard rock, μέχρι και (καλό) AOR ήχο, όχι «δεινοσαυριακό», αλλά φρέσκο.
Στο έβδομο πόνημά του, με τίτλο “Retribution”, ο Swano, μέσω των NIGHTINGALE, μας δίνει ακόμα ένα απολαυστικό άλμπουμ. Χωρίς πολλές εκπλήξεις, χωρίς διάθεση για δαιδαλώδεις και φορτωμένες συνθέσεις (το έχει κάνει ήδη), χωρίς κομμάτια που ακούς και σου κρεμάνε τα σαγόνια (αυτό και αν το έχει κάνει ήδη!), χωρίς παραγωγές που τσακίζουν κόκκαλα από τον όγκο (ε κι αυτό το έχει κάνει), χωρίς πολλά γκάζια και επιθετικότητα (ε αφού το έχει κάνει κι αυτό;), χωρίς διάθεση για καινοτομίες (διαλέξτε κάποια από τις προηγούμενες παρενθέσεις), αλλά με μοναδικό στόχο την ύπαρξη απλών, μελωδικών και ταξιδιάρικων κομματιών. Κομματιών που απλά τα ακούς και περνάς ευχάριστα την ώρα σου και σε χαλαρώνουν κιόλας ως ένα βαθμό. Κομμάτια που κάποια από αυτά θα έπαιζαν στα rock ραδιόφωνα εκεί στα τέλη 70s με αρχές 80s.
Από AOR/hard rock, σε πιο classic φόρμες, με progressive rock αισθητική, mid tempo κυρίως συνθέσεις, χωρίς πολλά γκάζια, αλλά με groove, μελωδία, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και με την γεμάτη και ζεστή φωνή του Swano να «οδηγεί» το όλο εγχείρημα. Χωρίς «hit», αλλά με συνοχή και μία πληθώρα πολύ ωραίων κομματιών, όπως το mid tempo και μελωδικό “Lucifer’s lament”, το groove-άτο, μελωδικό και ταξιδιάρικο “Chasing the storm away” (αδυναμία), το επίσης mid tempo με τα prog rock στοιχεία και πολύ ωραίο ρεφρέν “Forevermore” και τις δύο μπαλάντες, την ακουστική “Divided I fall” και την ηλεκτρική που «κλείνει» και το δίσκο, “Echoes of a dream”. Στο σύνολό του, το άλμπουμ δε μπορεί να συγκριθεί με το “I” του 2000 για παράδειγμα, όμως με εξαίρεση ένα-δύο κομμάτια, όλα τα τραγούδια είναι σε καλά επιπεδα, με τα προαναφερθέντα να ξεχωρίζουν.
Από τους NIGHTINGALE δεν περιμένω πλέον να ακούσω κάτι που θα μου πάρει τα μυαλά. Δε με ενοχλεί η έλλειψη πειραματισμού, ή η πρόκληση, πράγματα στα οποία μας έχει συνηθίσει ο Swano. Άλλωστε είναι η μπάντα «ελευθερίας» και «ανεμελιάς» του, πράγμα που πιστοποιεί ο τρόπος που συνθέτει τα κομμάτια. Αυτό που περιμένω και που για ακόμη μία φορά μου το δίνουν, είναι να βάλω το δίσκο τους να παίζει και να περάσω καλά με έναν μελωδικό rock ήχο προσαρμοσμένο στα δεδομένα αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη. Τώρα που πήρες φόρα ρε Dan, γράψε αυτό το ρημάδι το “Crimson III”!
7 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
