"/>
Αν και η δεκαετία του ’80 μας χάρισε πολλές μουσικές συγκινήσεις, τα φτωχά μέσα ενημέρωσης της εποχής είχαν ως αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να ψάξεις, να βρεις και να παρακολουθήσεις το μεγαλύτερο μέρος των μουσικών δρώμενων. Τους IDLE TEARS δεν τους ήξερα, αλλά χάρη στα τεχνολογικά «καλούδια» της σημερινής εποχής, αλλά και το μεράκι κάποιων ανθρώπων, υπάρχουν και οι δεύτερες ευκαιρίες για τέτοια συγκροτήματα. Ο μπασίστας του συγκροτήματος, Erik Scott, με την βοήθεια της Yesterrock, δούλεψαν πάνω στην ψηφιακά επεξεργασμένη επανακυκλοφορία του μοναδικού δίσκου του συγκροτήματος, που κυκλοφόρησε αρχικά το 1986, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όλους εμάς να ακούσουμε ένα ξεχασμένο διαμάντι.
Οι IDLE TEARS είναι ένα «καθαρόαιμο» AOR συγκρότημα των 80s, που ξεκίνησε από το Chicago και μετακόμισε στο Los Angeles, όταν και κατάφερε να κάνει συμβόλαιο με την MCA. Πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς ακούγοντας τον δίσκο, είναι τα πολύ καλά φωνητικά της Liz Constantine. Λησμονείς αμέσως την εποχή εκείνη, ενώ μια ματιά στο video του “Take me home”, είναι αρκετό για να ξυπνήσει μέσα μας αρκετές αναμνήσεις. Ο δε ήχος, είναι ότι θα περίμενε κανείς από συγκρότημα AOR της εποχής εκείνης, με τις συνθέσεις να έχουν ένα χαρούμενο ύφος, αλλά και κάποια slow κομμάτια που θα σας κάνουν να αναπολήσετε τον πρώτο σας χορό με την «καψούρα» σας την εποχή εκείνη. Μου άρεσαν και τα οκτώ τραγούδια του άλμπουμ (υπάρχει κι ένα «πειραματικό» instrumental), είναι καλογραμμένα, με πολύ καλά φωνητικά από την Constantine, ενώ η ψηφιακή επεξεργασία που έχει γίνει έχει ως αποτέλεσμα ο δίσκος να «λάμπει» και να ακούγεται σαν νέα παραγωγή.
Συμπερασματικά, το ομώνυμο άλμπουμ των IDLE TEARS είναι μία καλή δουλειά, που αξίζει μίας δεύτερης ευκαιρίας. Αν κι έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από την κυκλοφορία του, δεν θα απογοητεύσει κανέναν φίλο του AOR. Σε ένα τέτοιο δίσκο βέβαια, δεν είναι μόνο το μουσικό κομμάτι που μας ενδιαφέρει, αλλά και η γενικότερη αίσθηση που σου δίνει και η οποία θα χαρίσει αμέτρητα flashbacks στους ρομαντικούς νοσταλγούς της δεκαετίας του ’80.
7.5/10
Νίκος Ανδρέου
