>
Με τη μουσική των Αμερικάνων STARKILL είχα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή πέρυσι, όταν και κυκλοφόρησαν το καλό ντεμπούτο τους, “Fires of life”.
Μόλις ένα χρόνο μετά, ο 24χρονος πολύ ταλαντούχος κιθαρίστας Parker Jameson και η παρέα του, κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους και πάνε τη μουσική τους ένα βήμα πιο πέρα.
Το “Virus of the mind” δεν είναι ίδιο με τον προκάτοχό του. Ναι, η μπάντα ακόμα παραμένει σε extreme παρακλάδια, αλλά δεν επικεντρώνεται μόνο στη ταχύτητα και την επιθετικότητα ή ακόμα και το χαρμόσυνο συναίσθημα που σου έβγαζε το “Fires of life”. Μάλλον οι περιοδείες με μπάντες όπως FLESHGOD APOCALYPSE, AMORPHIS, WINTERSUN και KRISIUN, είχαν επίδραση στον Jameson και εδώ αλλάζει αρκετά τον ήχο της μπάντας του.
Αν πρέπει να βάλουμε μία ταμπέλα, έτσι για το καλό και για να καταλαβαινόμαστε περισσότερο, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η μουσική των STARKILL είναι ένα τύπου symphonic/melodic death metal, του σήμερα όμως. Οι τέσσερις προαναφερθέντες μπάντες με τις οποίες περιόδευσε το σχήμα, έχουν στοιχεία τους στη μουσική των STARKILL και αν βάλετε και τις επιρροές από CHILDREN OF BODOM, νομίζω ότι παίρνετε μία αρκετά καλή εικόνα. Τo “Virus of the mind” όμως δεν είναι μονοδιάστατο, καθώς ανάλογα το κομμάτι έχει και διαφορετικές επιρροές ηχητικά και έχει ποικιλία τόσο και στις ταχύτητες, όσο όμως και στο ηχητικό αποτέλεσμα. Ο mainman της μπάντας, Parker Jameson, δοκιμάζει αυτή τη φορά και καθαρά φωνητικά, εκτός των brutal, και μάλιστα τα μισά κομμάτια του δίσκου έχουν διπλά φωνητικά, όχι όμως ιδιαίτερα καλά. Βασικά τα φωνητικά είναι ένα θέμα που θέλει δουλειά στους STARKILL. Ένα άλλο που θέλει δουλειά, είναι ο υπέρμετρος ενθουσιασμός σε στιγμές και η υπερβολή σε κάποια όργανα (για παράδειγμα, τα τύμπανα στο πρώτο κουπλέ του “Virus of the mind”, απλά καταστρέφουν την ομορφιά του κομματιού με το τελείως άτοπο παίξιμό τους), δίνοντας την εντύπωση στον ακροατή πως η ταχύτητα και η προσπάθεια εντυπωσιασμού υπερτερούν της ουσίας. Η αλήθεια είναι πάντως, πως ο Jameson δείχνει εξαιρετικός κιθαρίστας και πολύ ταλαντούχος μουσικός γενικότερα, αν σκεφτούμε ότι περισσότερο από το 80% του δίσκου είναι ολοκληρωτικά δική του δουλειά.
Με εξαίρεση δύο αρνητικές στιγμές και 1-2 ακόμα κομμάτια σε κατώτερο, αλλά όχι κακό επίπεδο, ο δίσκος έχει κάποιες συνθέσεις πραγματικά καλές, όπως το εναρκτήριο με το απίθανο συμφωνικό intro “Be dead or die”, το up tempo groove-άτο και μελωδικό “Skyward”, το “Before hope fades” (είναι και το πρώτο βίντεο από το άλμπουμ), αλλά και την πιο extreme στιγμή, το “God of this world”.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η μπάντα ήδη ετοιμάζει το επόμενο άλμπουμ (20 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε το “Virus…”) και με την προσπάθεια πειραματισμού και αλλαγής που έκαναν σε αυτό, αλλά και το διαφαινόμενο ταλέντο του Jameson, πιστεύω πως οι STARKILL είναι ένα συγκρότημα που αν γίνει λίγο πιο ομαδική δουλειά (έτσι δηλώνουν πάντως πως θα είναι στο επόμενο άλμπουμ) και ωριμάσουν ακόμα περισσότερο συνθετικά, θα μας απασχολήσουν ευχάριστα στο εγγύς μέλλον. Μέχρι τότε, το “Virus of the mind” είναι ένα καλό άλμπουμ από μία μπάντα με προοπτική, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Έχουν πάντως σημάδια για ακόμα καλύτερες δουλειές…
7 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
