>
Φαίνεται πως ο αγαπητός Dani Filth ξεχειλίζει από έμπνευση, που είπε να μπει και στη μπάντα του κιθαρίστα Daniel Finch, τους DEVILMENT, για να ικανοποιήσει τις μουσικές του ανησυχίες. Αν αυτό συνέβαινε μία δεκαετία πριν, παίζει να είχε βάση. Τη στιγμή όμως που η βασική μπάντα του Βρετανού, οι CRADLE OF FILTH, πνέει τα λοίσθια δημιουργικά, δε βλέπω το λόγο για κάτι νέο. Εκτός αν τον ικανοποιεί η τωρινή τους κατάσταση. Τέλος πάντων, μην αδικούμε τους DEVILMENT, γιατί η κριτική απευθύνεται σε αυτούς. Ξέρω, ξεκινάω προκατειλημμένα το άρθρο, αλλά κάπως έτσι έβλεπα και τη μπάντα για να είμαι ειλικρινής.
Μετά από αρκετά ακούσματα του ντεμπούτου της, “The great and secret show”, το οποίο κυκλοφορεί 31 Οκτωβρίου, μπορώ να πω, ότι μου άλλαξε κάπως η διάθεση για αυτή τη δουλειά. Ο δίσκος είναι αρκετά περίεργος, κυρίως γιατί το ύφος του και το feeling αλλάζει συχνά πυκνά. Ξεκινά «χορευτικά» με στοιχεία από Rob Zombie και CHROME DIVISIOΝ, με πολλές γκρούβες, ηλεκτρονικά samples και «χαβαλετζίδικα» φωνητικά από τον Dani Filth, που εκεί φαίνεται έξω από τα νερά του. Παρόλα αυτά, σε βάζει στο mood και κάνεις…κέφι! “Summer arteries”, “Even your blood group rejects me” (τι τίτλος) και “Girl from mystery island”, είναι τρανά παραδείγματα αυτού. Στην πορεία, «σοβαρεύει» ο δίσκος, αν μπορεί κανείς να το πει αυτό. Γίνεται πιο… CRADLE OF FILTH της τωρινής εποχής, χωρίς το punk στοιχείο. Τα samples κάνουν την ατμόσφαιρα σουρεαλιστικά καρναβαλική και αρχίζει και κουράζει. Το “Maha Kali” σπάει το mood λίγο, γυρνώντας πάλι σε χορευτική διάθεση. Προς το κλείσιμο, ακούμε και κλασικό metal, με αρκετά solos.
Παικτικά, ο δίσκος είναι πολύ καλά εκτελεσμένος με πολύ καλή παραγωγή (ίσως υπερβολικά digitalized όμως). Δεν είναι τετριμμένη μουσική, αλλά σαφώς έχει στοιχεία από άλλες μπάντες. Έτσι για το γαμώτο, αν έδινα ένα τίτλο στο είδος, θα έλεγα Horror/Groove metal.
Περίμενα αυτή τη δουλειά πολύ χειρότερη, αλλά λόγω ορισμένων πιασάρικων «κεφάτων» τραγουδιών, μου έκανε το click, έστω και για χαβαλέ. Ίσως με άλλο frontman να είχα και καλύτερη άποψη, γιατί δε μου ταιριάζει ούτε ο τρόπος που τραγουδά ο Dani, ούτε η ιστορία του στη μουσική σκηνή μου αφήνει το μυαλό ανεπηρέαστο. Αν ακούσετε τον δίσκο χωρίς προκαταλήψεις, μπορεί και να γουστάρετε.
6/10
Γιώργος Δρογγίτης
