Ορμώμενοι από την Malaga του Ισπανικού Νότου, οι ELEPHANT RIDERS είναι μία ακόμη απτή απόδειξη, πως ο σπόρος του heavy/stoner rock έχει αρχίσει να ριζώνει πλέον για τα καλά σε μέρη όπου οι θερμοκρασίες συναγωνίζονται εκείνες της μακρινής Καλιφόρνια. Παρότι δημιουργήθηκαν μόλις πριν από τρία χρόνια, προσπαθούν μέχρι και σήμερα να χτίσουν σταδιακά τη φήμη τους, παίζοντας live, ως επί το πλείστον, σε διάφορα φιλόξενα underground στέκια του είδους.
Προβλέψιμο μέχρι ενός σημείου και δίχως να βρίθει πρωτοτυπίας, το ντεμπούτο τους, με τίτλο “Supernova”, κινείται ουσιαστικά λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο των δισκογραφικών επιδόσεων των πρωτοεμφανιζόμενων σχημάτων που ανήκουν στην ίδια ακριβώς ηχητική συνομοταξία. Είναι σαφές, ότι το ανδαλουσιανό τρίο έχει ποντάρει συνειδητά σε έναν αμιγώς αμερικάνικο ήχο, ο οποίος στις πιο rock στιγμές του φανερώνει επιρροές από τους MONSTER MAGNET, CORROSION OF CONFORMITY και CLUTCH και αντιστοίχως στις πιο επιθετικές, μεταλλικές του, χαιδεύει τις κλίμακες των PANTERA, ενώ στα ενδιάμεσα μπορεί άνετα να εντοπίσει κανείς riffs, που κλείνουν ύποπτα το μάτι προς grunge υπερήρωες, σαν τους SOUNDGARDEN και ALICE IN CHAINS.
Το σημαντικότερο βέβαια, είναι πως οι ELEPHANT RIDERS δεν μένουν μόνο εκεί. Με σύμμαχο την (τηρουμένη των αναλογιών) πεντακάθαρη παραγωγή, η οποία αναδεικνύει στο μέγιστο βαθμό τις οργανικές δυνατότητες του κάθε μέλους ξεχωριστά, καταφέρνουν, εν τέλει, να βγάλουν αρκετό δυναμισμό και στιβαρότητα σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, με συνέπεια να αφήσουν πολύ καλές εντυπώσεις, τόσο στα mid-tempo και bluesy κομμάτια, σαν τα “Vultures” και “Poor Lonely Joe”, όσο και στα πιο γκαζωμένα, όπως τα “Dressed in black” και “Electric shaman”.
Σε γενικές γραμμές, το “Supernova” συνιστά ένα αξιόλογο και καλοδουλεμένο δισκογραφικό πρώτο βήμα, γραμμένο και δομημένο γύρω από τις βασικές αξίες του παραδοσιακού heavy rock. Δεν πρόκειται, ομολογουμένως, να σκορπήσει τον ενθουσιασμό στα μπαρουτοκαπνισμένα αυτιά του είδους, ωστόσο, η αμεσότητά του, συν το γεγονός ότι κατά βάθος διαθέτει μια μαγκιόρικη rock αύρα, αποτελούν στοιχεία που σε παροτρύνουν να το δεις με κάτι παραπάνω από απλή συμπάθεια.
7/10
Πάνος Δρόλιας
