Ένας από τους πιο πολυαναμενόμενους δίσκους της χρονιάς, επιτέλους βρίσκει το δρόμο για τα ράφια της δισκοθήκης μας. Το νέο, όγδοο άλμπουμ των Αμερικάνων MACHINE HEAD, με τίτλο “Bloodstone & diamonds”, το πρώτο τους από τη Nuclear Blast και ταυτόχρονα το πρώτο που δεν έβγαλαν από τη Roadrunner αλλά και το νέο τους μπασίστα Jared MacEachern, η αλήθεια όμως είναι ότι έρχεται να με προβληματίσει. Για να λέω και ολόκληρη την αλήθεια, ήμουν από εκείνους που είχαν προβληματιστεί πάρα πολύ και με το “Unto the locust”, αφού ο χρόνος έδειξε ότι δεν ήταν παρομοίου επιπέδου με το “The blackening”. Απλά αναρωτηθείτε, πόσα κλασικά τραγούδια άφησε ο ένας δίσκος και πόσα ο άλλος. Πόσα άντεξαν στο χρόνο και αν τελικά είπαμε ότι «ο δίσκος είναι σούπερ», από κεκτημένη ταχύτητα και μόνο.
Το “Bloodstone & diamonds”, ανήκει στην ίδια ακριβώς κατηγορία, μόνο που αυτή τη φορά, δίνω έναν πόντο στον Robb Flynn, καθώς βρίσκω ότι προσπαθεί να αποφύγει την πεπατημένη και να δοκιμάσει κάποια καινούργια πράγματα. Για παράδειγμα η ορχήστρα που –πιθανώς (επειδή το Δελτίο Τύπου το κατάπιε ο Λεβιάθαν)- υπάρχει στο άλμπουμ σε κομμάτια όπως το “Now we die” ή το “In comes the flood”, τα ανεβάζει δύο σκάλες. Υπάρχουν όμως και οι απαγγελίες του Flynn, όπως στο “Imaginal cells”, που δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα απολύτως στο τελικό αποτέλεσμα, όπως επίσης και η προσπάθεια του Flynn να κάνει σε αρκετά σημεία μελωδικά φωνητικά, κάτι που δεν του ταιριάζει σε καμία των περιπτώσεων, πόσο μάλλον κάποια τραβηγμένα «άι-άι-άι», όπως κάνει ο Jack Black των TENACIOUS D (δεν αναφέρω τις ξεκάθαρες Hetfield επιρροές που πάντα είχε, γιατί θα με βάλει στο στόχαστρό του, όπως έκανε με τους AVENGED SEVENFOLD) ή τα σημεία που δείχνει να «βαριανασαίνει» στο “Damage inside” το οποίο είναι η «μπαλάντα» του δίσκου και μία παντελώς ανούσια στιγμή.
Οι MACHINE HEAD, φαίνεται ότι πατάνε πολύ άνετα όταν έχουν να γράψουν 6λεπτα-7λεπτα τραγούδια, στην κλασική τους πατέντα, που μας έχουν συνηθίσει από το “Through the ashes of empires” και μετά, με τις ωραίες αλλαγές, τον σαρωτικό ρυθμό, τη διπλή κιθαριστική επίθεση και τα καταπληκτικά τύμπανα. Αυτό, η αλήθεια είναι ότι το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο και αποτυπώνεται στο νέο τους άλμπουμ με τραγουδάρες όπως το “Now we die”, το “Ghosts will haunt my bones”, το “Night of the long knives”, το “In comes the flood”, τα οποία είναι πραγματικά πρώτης γραμμής και θα γούσταρα με τα χίλια να τα δω live. Μία σκάλα πιο κάτω είναι το “Take me through the fire” και το “Game over”, το οποίο το έγραψε ο Flynn για τον Adam Duce, τον προηγούμενο μπασίστα τους, με τον οποίο είναι στα δικαστήρια. Να πω την αλήθεια, περίμενα πώς και πώς αυτό το τραγούδι, αφού στα “hate songs”, είναι μανούλα οι MACHINE HEAD, αλλά αν το συγκρίνω πχ, με το “Aesthetics of hate”, δεν λέει τίποτα…
Πως δικαιολογείται όμως ο βαθμός στην αρχή; Μα βέβαια με τα υπόλοιπα τραγούδια (που κατά «διαβολική» σύμπτωση είναι και τα πιο μικρά σε διάρκεια), τα οποία πραγματικά, είναι παντελώς αδιάφορα. Είτε στην προσπάθειά τους να κάνουν κάτι διαφορετικό (αναγνωρίζω την προσπάθεια να μην ακολουθούν την πεπατημένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μου αρέσει το τελικό αποτέλεσμα του πειραματισμού τους κιόλας), είτε επειδή έτσι τους βγήκε, είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε μετριότητες όπως το “Killers & kings” (που ήταν μάλιστα και το πρώτο τραγούδι που διέρρευσε), το “Sail into the black”, που διαρκεί 8μιση βασανιστικά λεπτά κιόλας και όλο περιμένεις να δεις που θα καταλήξει, το “Beneath the silt» που ακούγεται σαν μία αποτυχημένη προσπάθεια να παίξουν σαν πιο ακραίοι BLACK LABEL SOCIETY, το “Damage inside”, το “Imaginal cells”, συν το απλά αδιάφορο “Eyes of the dead”. Σαν πολλά fillers, δεν νομίζετε;
Αν είστε από τους οπαδούς που ακούτε ένα δίσκο (όπως το νέο άλμπουμ των CAVALERA CONSPIRACY για παράδειγμα) και το μόνο που μπορείτε να πείτε είναι ότι «το άλμπουμ κοπανάει γερά», είναι βέβαιο ότι θα με πλακώσετε στα μπινελίκια. Ναι, κοπανάει το άλμπουμ, ανελέητα σε πολλά σημεία. Έχει καταπληκτική παραγωγή για μία ακόμη φορά, καταπληκτικό παίξιμο, αλλά εγώ ζητάω πολύ περισσότερα από ένα σχήμα που έκανε δύο φορές διπλό breakthrough, την πρώτη φορά με το “Burn my eyes” και το “The more things change” και τη δεύτερη φορά με το “Through the ashes of empires” και το “The blackening”. Έχω απαιτήσεις από τέτοιου είδους υπερ-σχήματα και δεν μου αρκεί μόνο να «κοπανάνε».
7/10
Σάκης Φράγκος
