Η Ιαπωνία έχει τα δικά της φεστιβάλ και σίγουρα ένα από τα καλύτερα κάθε χρόνο είναι το Loudpark. Ιδιαίτερα φέτος, υπήρχαν αρκετοί λόγοι που με προσέλκυσαν, ασχέτως αν … χάσαμε κάποιους στο δρόμο. Συγκεκριμένα οι SYMPHONY X και οι MANOWAR, ακύρωσαν αργά τις εμφανίσεις τους, με αποτέλεσμα μάλιστα, η πρώτη μέρα να μείνει δίχως headliner, αφού μια πυρκαγιά στο λιμάνι του Λος Άντζελες, δεν επέτρεψε στο φορτίο των δεύτερων να ταξιδέψει στην ώρα του.
Παρόλα αυτά, μια επίσκεψη στο Τόκυο, είναι πάντα πειρασμός και η ευκαιρία να δούμε πολλές καλές μπάντες, μας οδήγησε ξανά μέχρι τη Σαϊτάμα (ω, ναι, η ίδια αρένα που παίξαμε στο παγκόσμιο κύπελλο του μπάσκετ, ενάντια στις ΗΠΑ).
Με τις πόρτες να ανοίγουν στις 9:30 το πρωί, οι πρώτοι ήταν αγουροξυπνημένοι. Εγώ κατάφερα να φτάσω στις 11:00 για να προλάβω τον πρώτο από τους Guitar Gods του Σαββατοκύριακου. Ο κύριος Marty Friedman, ήταν στα φόρτε του, με 
μια αμιγώς Γιαπωνέζικη μπάντα, και ήδη αρκετές χιλιάδες κόσμου να τον παρακολουθούν δίχως ανάσα. Ο εντυπωσιακός κιθαρίστας, έχει κάνει σπίτι του το Τόκυο και οι δισκογραφικές (και όχι μόνο) δουλειές του είχαν ανέκαθεν απήχηση εδώ. Κάτι αξιοσημείωτο, ήταν το περίπτερο στο χώρο του φεστιβάλ που πουλούσε υλικό του Jason Becker, του ήρωα που υποφέρει από MS και παλιόφιλου του Friedman. Με το που οι δείκτες έφτασαν στις 12:00, ένας άλλος ήρωας της εξάχορδης έκανε την εμφάνισή του. Ο Adrian Vandenberg, ακόμα και πριν ενταχθεί στους WHITESNAKE, είχε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία. Με τους MOONKINGS, δεν ξεφεύγει από το στυλ του, όσο κι αν οι μουσικοί που τον περιβάλλουν θα μπορούσαν να είναι και υψηλότερου επιπέδου. Παρόλα αυτά, μας έδωσε μια καλή γεύση για το τι θα βρούμε στο ντεμπούτο τους και σίγουρα αξίζουν την προσοχή για όσους αρέσκονται στο παραδοσιακό (ZEP-meets-PURPLE-meets-SNAKE) ύφος.
Κάπου εκεί ήρθε η ώρα για την μεγάλη στιγμή της πρώτης ημέρας. Ιδιαίτερα για κάποιον σαν κι εμένα που δεν μπορούσε όλα αυτά τα χρόνια να πετύχει τους LOUDNESS σε κάποια εμφάνισή τους. Η μεγαλύτερη μπάντα από τη χώρα του ανατέλωντος ηλίου, με τον πιο ταλαντούχο και επιδραστικό κιθαρίστα ήρθε για 60άλεπτη συναυλία, με άκρως speed metal όρεξη. Καταιγιστικοί, με άγριες διαθέσεις και τον Akira Takasaki να μας κάνει να υποκλιθούμε μπροστά του. Αν και ο Samurai ήταν άψογος, δεν μπορώ να πω το ίδιο όμως και για τον Minoru Nihara. Πάντα πίστευα πως η μπάντα θα μπορούσε να κάνει μεγαλύτερη καριέρα με πιο αξιόλογο τραγουδιστή, αλλά ο Vescera δυστυχώς δεν έμεινε αρκετά. Αν και έπαιξαν κυρίως νέα τραγούδια από το “The sun will rise again”, ευχαριστήθηκα πολύ τα παλιά “Crazy nights”, “Never change your mind” “Crazy doctor” και “SDI”. Αυξημένες ταχύτητες! Με το κλασικό σκηνικό με ταξίδεψαν, όσο κι αν με πονούσε η φωνή του Nihara σε αρκετά σημεία.
O χαμογελαστός κύριος Takasaki, με μια μπυρίτσα στο χέρι μας αφιέρωσε λίγο χρόνο, για να μας πει –μέσω μεταφραστή πάντα – πόσο θα ήθελε να επιστρέψει στην Ευρώπη. «Ξέρεις, ποτέ δεν καταφέραμε σαν LOUDNESS να χτίσουμε την φήμη μας εκτός Ιαπωνίας, παρότι είχαμε αρκετό κόσμο που αγόραζε τα άλμπουμ μας». Έχοντας πρόσφατα παίξει τη Φινλανδία, θα ήθελα να μάθω αν προγραμματίζουν να επιστρέψουν. «Ναι» μας λέει πειστικά. «Το θέλουμε, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε επιβεβαιώσει πολλά πράγματα. Είναι κάπως δύσκολο μετά από τόσα χρόνια, αλλά θέλω να φέρω τους LOUDNESS». Έτσι κι εγώ δεν έχασα την ευκαιρία για να του εξηγήσω πως ακόμα και στην χώρα μας, υπάρχουν αρκετοί που πιστά και ταπεινά ακούνε την μπάντα του, αλλά πρωτίστως ο πόλος έλξης είναι το δικό του παίξιμο. Λες και ντράπηκε! Ποιός; Ο Akira Takasaki δεν είναι συνηθισμένος σε κομπλιμέντα; Σοβαρά τώρα; «Ευχαριστώ και θέλω να ξέρεις ότι μου αρέσει πολύ η Ελλάδα και θα ήθελα πολύ να παίξω στην χώρα σας». Ακούτε κύριοι; Για στείλτε τις προτάσεις σας. «Οι LOUDNESS θα συνεχίσουν και ελπίζω να έρθουμε να παίξουμε». Αν ήταν έτσι οι rock stars, τότε εγώ είμαι αστροναύτης. Άλλο βέβαια πάνω στην σκηνή, όπου ως ηγέτης έφτυνε φωτιές στην εξάχορδή του, παίζοντας τα γρήγορα σόλο του.
Λες και έδωσαν το έναυσμα οι Γιαπωνέζοι και οι μπάντες που ακολούθησαν έπαιξαν για το υπόλοιπο φεστιβάλ, από τα πιο γρήγορα και βαριά τους κομμάτια. Οι SOILWORK είναι μια μπάντα που αξίζει να την δεις ζωντανά. Κάνουν το κάθε τους τραγούδι να σε τραντάζει, να σε σφίγγει και να σε φτύνει στο moshpit. Ω, ναι! Ακόμα και ξύλο είχε στο πρόγραμμα των Γιαπωνέζων. Οι Σουηδοί έδωσαν το σύνθημα με 11 κομμάτια, τιμώντας όλη τους την καριέρα, από το “Stabbing the drama”, το “Bastard chain” και το “Overload”, μέχρι πιασάρικο “Let this river flow” και άλλα 5 από το φοβερό “Living infinite”. Μας ξεσήκωσαν για τα καλά και ο Speed φαινόταν να το χαίρεται επί σκηνής με την (σχετικά) νέα του παρέα. “Ναι αισθάνομαι καλύτερα” μας είπε λίγο αργότερα ο ίδιος, “το άλμπουμ είχε πολύ μεγάλη απήχηση και οι φίλοι μας το αγκάλιασαν, αλλά και η κατάσταση στην μπάντα είναι καλύτερη”. Μήπως εννοεί πως η δεύτερη αποχώρηση του Peter Wichers επανέφερε την ισορροπία; “Το προηγούμενο άλμπουμ δεν είχε την ίδια συνοχή και ροή όπως αυτό”.
Σε ένα φεστιβάλ που η Σουηδία είχε την τιμητική της, είχαμε την χαρά να δούμε παλιούς αλλά και νέους αντιπροσώπους. Από τις κρυφές αγάπες είναι και οι AMARANTHE με τα χιτάκια που γράφουν. Βρίσκονται αισίως στον τρίτο τους δίσκο, έχουν όλοι συγκεντρώσει όλη τους την ενέργεια στο πώς θα εκτινάξουν το όνομα της μπάντας και να γίνουν οι νέοι WITHIN TEMPTATION. Η νεαρή παρέα του Olof Morck βγαίνει κάθε βράδυ για να κερδίσει νέους φίλους. Κάτι με τις μελωδίες τους, κάτι με ποικιλία στα φωνητικά (με 3 διαφορετικούς τραγουδιστές δεν είναι εύκολο), αλλά σίγουρα και με την ομορφιά της Elize Ryd, συνήθως το καταφέρνουν. Η μπάντα ήταν δεμένη, αλλά πέρυσι τους είχα ευχαριστηθεί περισσότερο, αφού εκείνο το βράδυ, τα λαθάκια ήταν πολλά και κάποιος πρέπει να πει στους νεαρούς, πως αν θέλουν να πετύχουν στην Ιαπωνία, πρέπει να παίζουν άψογα! Πάντως τα καινούργια “Dynamite”, “Trinity”, “Drop dead cynical” και “Massive addictive”, σίγουρα ταίριαξαν εύκολα με τα προηγούμενα συναυλιακά.
Κι επειδή κάποιες μπάντες, όσες φορές κι αν τις δεις ζωντανά, πάντα ποθείς να τις ξαναδείς, οι Αμερικάνοι που ακολούθησαν μάλλον άξιζαν την θέση του headliner. Ένα συγκρότημα που δεν κυκλοφορεί δίσκους συχνά, που δεν περιοδεύει αρκετά και δεν έχει γρήγορα τραγούδια, κι όμως εξέπεμπε τεράστια ενέργεια για να ταρακουνήσει 20 χιλιάδες κόσμο. Η παρέα των Anselmo, Keenan, Bower, Bruders έχει τόνους κιθαριστικών ριφ για να προκαλέσει σεισμό πολλών ρίχτερ και απόψε δεν ήταν εξαίρεση. Οι DOWN γιορτάζουν το “NOLA”, κι αφού δεν είχαμε την τύχη να τους δούμε πριν 20 χρόνια, με τα 7 κομμάτια που έπαιξαν από αυτό, ήταν σαν να γυρίσαμε πίσω το χρόνο. Τα λόγια περιτεύουν όταν αναφερόμαστε σε “Eyes of the south”, “Bury me in smoke”, “Lifer”, “Stone the crow”, “Hail the leaf”, “Losing all” και “Pillars of eternity”. Βαρβάτη εμφάνιση. 
Με τα χρόνια να περνάνε γρήγορα, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσα χρόνια έχω να δω τους RAGE, μια μπάντα που ακολουθώ πιστά εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Με το επετειακό διπλό άλμπουμ τους να έχει μόλις κυκλοφορήσει, οι Γερμανοί, έπαιξαν ένα ανάλογο σετ, που έπιανε από το “Don’t fear the winter” μέχρι τα πρόσφατα και το “Carved in stone”. Το τρίο των Wagner, Smolski, Hilgers τα έδωσε όλα και με ανεβασμένες ταχύτητες. Κομμάτια όπως τα καταιγιστικά “Refuge” (από τα αγαπημένο “Missing link”), “Enough is enough”, “War of worlds” παραπέμπουν στην speed metal ιστορία τους, αλλά ακόμα και το “Sent by the devil”, μεταμορφώθηκε όταν πάτησαν γκάζι. Το ίδιο έγινε με το “Higher than the sky” που έκλεισε την εμφάνισή τους, αλλά φαινόταν πως ο Peavey ζοριζόταν αρκετά. Οι Γιαπωνέζοι τους τίμησαν και τραγουδούσαν το κάθε ρεφραίν. Η παρέα του Peavey μας έδειξε πόσο δημοφιλής είναι στην Ιαπωνία και σίγουρα το έχουν δουλέψει πολύ.
Τα δυο τελευταία συγκροτήματα της πρώτης ημέρας, μπορεί να μην έχουν αντίστοιχη απήχηση στη χώρα μας, αλλά έχουν επενδύσει πολλά στην Ιαπωνία. Εδώ και χρόνια συστηματικά μεγαλώνουν τη φήμη τους, με καλές εμφανίσεις εδώ και με την τεράστια απήχηση που έχουν οι κιθαρίστες τους.
Πρώτα οι DRAGONFORCE, με τον Herman Li ως τον νεότερο guitar hero, να συγκεντρώνει τα βλέματα του κοινού, έπαιξαν τον ψηφιακό τους metal με ακρίβεια και ταχύτητα. Τίμησαν βέβαια την τελευταία τους κυκλοφορία, το “Maximum overload” με τέσσερα από τα δέκα τραγούδια να ανήκουν σε αυτό. Άνοιξαν με το καταστροφικό “Defenders” και φρόντισαν να κάνουν επίδειξη δυνάμεων επί σκηνής. Όσο κι αν τους στραβοκοιτάμε στην Ελλάδα, οι DRAGONFORCE έχουν πλέον χτίσει έναν πυρήνα φίλων και στην Ιαπωνία, όπως φάνηκε, είναι από τους μεγαλύτερους. Να αναφέρω πως έπαιξαν τα “Fury of the storm”, “Valley of the damned” και “Through the fire and flames” σε απόλυτη αποθέωση. 
Την βραδιά είχαν την τιμή να κλείσουν οι ARCH ENEMY. Με τον δικό τους εξάχορδο ήρωα να υποστηρίζει από κοντά την νέα τραγουδίστρια της μπάντας, ο κοκκινομάλης και η μπλαβομάλλα έδωσαν ό,τι μπορούσαν και συγκίνησαν το κοινό. Τόσο πολύ που έκαναν όχι ένα, αλλά δύο encore. To set τους ήταν καλοφτιαγμένο και φρόντισαν να παίξουν από “Revolution begins” “Blood on your hands”, “My apocalypse”, “Nemesis” μέχρι τέσσερα από το πρόσφατο “Khaos legions” και άλλα τρία από το “War eternal”. Με τόσα μπλουζάκια ARCH ENEMY στο πλήθος, καταλαβαίνεις πως έχουν πέραση. Ευχαριστήθηκα το πιασάρικο “Dead eyes see no future”, το “Enemy within” και το “We will rise”, αλλά όχι τα νεώτερα. Μάλλον καλύτεροι των προσδοκιών μου, που έτσι κι αλλιώς ήταν χαμηλές. Πάντως ο Amott και η Alissa έλαμψαν. Οι ARCH ENEMY είναι από τους αστέρες της σκηνής και παραμένουν εμπορικοί, επειδή καταφέρνουν με καλές εμφανίσεις να κρατούν το ενδιαφέρον. Γιατί, δεν νομίζω πως είναι λόγω των τελευταίων δίσκων τους. Το να τελειώσουν όμως με το “Fields of desolation” παραμένει ξεχωριστό.
Κάπως έτσι κλείσαμε, εξουθενωμένοι, την πρώτη ημέρα του LOUDPARK.
Ξημέρωσε η Κυριακή και λόγω κούρασης (αλλά και του απαραίτητου προσκυνήματος στα τοπικά δισκοπωλεία), έφτασα αργά στην Saitama Super Arena. Ήταν μια υπέροχη μέρα και η περιοχή γύρω από τον σταθμό Saitamashintoshin ήταν γεμάτη οικογένειες. Αν δεν έπαιζαν οι THUNDER τόσο νωρίς, μάλλον θα την έβγαζα κι εγώ με πικ-νικ.
Δειλά δειλά, άφησα την λιακάδα, για το σκοτάδι της big rock σκηνής, εκεί που θα μας φώτιζαν οι προβολείς. Οι Βρετανοί, μόνο πιστοί δεν έχουν μείνει στην ιστορία της συνταξιοδότησης. Δεν μας χαλάει αυτό όμως. Γι’ αυτό και χάρηκα που ξαναείδα την παρέα επί σκηνής, με αρκετή διάθεση. Ο Danny Bowes, μας αφιέρωσε και αρκετό χρόνο μετά, για να μας ενημερώσει για όλα τα τεκτενώμενα στο στρατόπεδο της μπάντας, που είναι περισσότερο θετικά απ’ ότι περίμενα. Δυστυχώς, στα αρνητικά, είναι ο καρκίνος του Ben Matthews, αλλά φαίνεται πως βρίσκεται ήδη στην περίοδο ανάρρωσης. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσε να ταξιδέψει με το συγκρότημα και ο Peter Shoulders (που παίζει με τον Morley στους THE UNION) τον αντικαθιστά. Οι THUNDER δεν νομίζω να έχουν παίξει λιγότερο από καλά, ποτέ τους. Και σήμερα, με περιορισμένο αριθμό τραγουδιών μας ξεσήκωσαν με “Dirty love”, “River of pain” και “Higher ground”. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν να ακούσω και δυο ακυκλοφόρητα τραγούδια. Σύμφωνα με τους τίτλους που μου έδωσε ο Danny Bowes, πρόκειται για το κλασικότατο “The thing I want”, που θα μπορούσε να είναι σε οποιονδήποτε από τους τελευταίους δίσκους τους, αλλά και το αρκετά διαφορετικό “Wonder 
days” με το αργόσυρτο και μπλουζιάρικο ύφος του. Με τον Danny να ακούγεται τόσο ενθουσιασμένος για τον επερχόμενο δίσκο και όλη την μπάντα να φαίνεται χαρούμενη που βρίσκεται και πάλι μαζί, ο ενθουσιασμός γίνεται κολλητικός.
Με τους Σουηδούς να ξεδιπλώνουν όλες τις επιθετικές τους αρετές, το πάρτυ διαλύθηκε κι ανταυτού ξέσπασε πόλεμος. Οι THE HAUNTED μας ξεπάτωσαν! Φταίει που έχω χρόνια να τους δω; Φταίει που επέστρεψε ο Marco Aro και ο Adrian Erlandsson; Τι να πω. Η μπάντα χώρεσε 14 τραγούδια σε μια ώρα και μας χόρτασε με “99”, “Bury your dead”, “Dark intentions”, το κορυφαίο “The flood”, αλλά και τα φρέσκα “Eye of the storm” και “Trend killer” (κομματάρα!), όπως και το μονόλεπτο (σαν άλλοι DRI) “My enemy”. Πολύ headbanging απ’ όλους και ενέργεια να χτυπά κόκκινο. Μα είναι ακόμα 3 το μεσημέρι κι εγώ με 6-7 χιλιάδες Ιάπωνες, νομίζουμε πως βρισκόμαστε στο Γκετεμποργκ. 
Μια από τις αγαπημένες μπάντες και στην Ελλάδα, κάνει το μεγαλύτερο comeback της ιστορίας της. Παρόλο που έχασαν τον ακρογωνιαίο λίθο τους, με δυο ποιοτικά άλμπουμ, το ένα πίσω από το άλλο, φαίνεται πως είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν αρκετό από τον χαμένο τους χρόνο. Το βίντεο που δείχνει φωτογραφίες του Mark Reale είναι συγκινητικό. Ο κιθαρίστας που πάσχισε να κάνει μεγάλους τους RIOT, δεν κατάφερε να γευτεί μεγάλες βραδιές όπως την αποψινή. Μαζί και οι Rhett Forester, Guy Speranza, για να μεγαλώσει ο κόμπος στον λαιμό μας. Ο Donnie Van Stavern παραδέχθηκε πως και οι ίδιοι δακρύσανε όταν είδαν για πρώτη φορά το βίντεο. “Είμαστε αδέρφια. Αυτή η μπάντα δεν ήταν ποτέ για τα λεφτά, γιατί πολύ απλά κανείς μας δεν έβγαλε πολλά λεφτά. Μας άρεσε η μουσική που γράφαμε και η παρέα μας. Αυτό μας κράτησε μαζί”. Ευτυχώς που η μουσική της μπάντας, μας έφτιαξε την διάθεση και μας γέμισε χαμόγελα. Με έμφαση στις power metal καταβολές, ακροβατώντας ανάμεσα σε παρόν (“Unleash the fire”) και παρελθόν (“Thundersteel”) οι Νεοϋορκέζοι απέδειξαν γιατί είναι στην καρδιά των μουσικόφιλων. Η μεταγραφή του Todd Michael Hall είναι μεγάλος άσος, αφού ο νεαρός τραγουδιστής ταιριάζει σαν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ. Ο γερόλυκος Mike Flyntz μαζί με τον γερασμένο αλλά ακούραστο Donnie Van Stavern δίνουν τον παλμό και με τραγούδια όπως τα “Thundersteel”, “Flight of the warrior”(σημειώστε οτι αυτά τα δυο είναι συνθέσεις του DVS), “Fire down under”, “Swords and tequila” μας ταξίδεψαν στο παρελθόν. Βέβαια υπήρχαν και τα ολοκαίνουργια “Metal warrior”, “Take me back” που ταιριάζουν στον χαρακτήρα των RIOT που αγαπήσαμε. Με το “Unleash the fire” να κυκλοφορεί, οι RIOT μας έδειξαν τις διαθέσεις τους και live.
Είχαμε μπει στην τελική ευθεία και οι DEATH ANGEL ήταν ένα από τα σχήματα που λαχταρούσα να ξαναδώ. Τόσα χρόνια υπομονή και τελικά αυτή θα ήταν η δεύτερή μου φορά, μέσα σε λίγους μήνες. Οι Αμερικάνοι ήταν διψασμένοι για να παίξουν στο Γιαπωνέζικο κοινό και πολλάκις εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους, τόσο στην συνομιλία μας με τον Mark Osegueda όσο και επί σκηνής. “Έχουμε αφήσει πίσω μας τα διοικητικά θέματα και είμαστε πιο δυνατοί από ποτέ. Ξέρουμε πως απογοητεύσαμε πολύ κόσμο ακυρώνοντας πολλές εμφανίσεις το καλοκαίρι στην Ευρώπη και σκοπεύουμε να επιστρέψουμε”. Τον ακούτε; Μα ο κιθαρίστας Ted Aguilar είχε δηλώσει πως η μπάντα δουλεύει ήδη τον επόμενο δίσκο, όμως ο Osegueda σπεύδει να προσθέσει πως “θέλουμε να ολοκληρώσουμε τον κύκλο του “The dream calls for blood” γιατί υπάρχουν μέρη όπως εδώ στην Ιαπωνία, που δεν το έχουμε προωθήσει αρκετά. Άλλωστε ήμασταν σχεδόν 3 χρόνια στο δρόμο για το “Relentless retribution”, οπότε έχουμε χρόνο.” Πάντα χαμογελαστός, ευδιάθετος, σήμερα πίνει τσάι, για να ξυπνήσει αφού το χθεσινό φαγοπότι στο Τόκυο, 
κατέληξε σε τρελό πάρτυ. Όταν αναρωτιέμαι για το αγαπημένο του Bombay Sapphire Gin, αυτός γελάει “Το κρατάω για την συναυλία”. Αν και η μπάντα δεν έχει καλό ήχο πρέπει να παραδεχτώ ότι βγάζει ενέργεια. Έχουν σκληρύνει αρκετά από την αλλαγή μπασίστα και drummer. “Ναι έχουν συμβάλλει πολύ. Είμαστε πιο σύγχρονοι στον ήχο μας και περισσότερο επιθετικοί από ποτέ. Μας αρέσει το αποτέλεσμα και σίγουρα θέλουμε να συνεχίσουμε σε αυτό το μοτίβο”, κάπως αντίθετα από αυτά που δήλωναν λίγο πριν την αναπόφευκτη διάλυσή τους πριν 20 χρόνια, όπου οδηγούταν σε πιο ήπιο ήχο και mainstream εικόνα. Χαμογελάει “Ναι, αλλάζουν οι εποχές. Συμφωνώ πως άλλα λέγαμε τότε και αλλιώς επιστρέψαμε” και παραδέχεται “όμως έχει απήχηση και πραγματικά το γουστάρουμε. Ο Rob γράφει καλύτερα από ποτέ και οι DEATH ANGEL είναι και πάλι πρωταγωνιστές” και με βρίσκει σύμφωνο. Ακούγοντας τραγούδια όπως το “Left for dead” και “Claws in so deep”, δύσκολα 
αναπολώ το παρελθόν τους. Οπότε και έρχεται η δύσκολη ερώτηση. Όσο κι αν οι άλλοι ήταν οικογένεια (ξαδέρφια για την ακρίβεια), μήπως πρέπει να παραδεχθείς πως δεν επέτρεπαν στην μπάντα να εξελιχθεί; “Δεν ξέρω τι θα γινόταν, αλλά η μπάντα εξελίσσεται με τα μέλη που έχει” μας λέει αφοπλιστικά. Για μια μπάντα που συνεργάστηκε με τον Kirk Hammett στο demo της και που προσκλήθηκε να συμμετέχει στα επετειακά σόου των METALLICA, δεν νομίζω οτι έχουν εκμεταλλευτεί αρκετά την καλή τους σχέση με τους μεγάλους. “Μακάρι να μας έδιναν την ευκαιρία να περιοδεύσουμε μαζί, θα την αρπάζαμε δίχως ερωτήσεις”παραδέχεται ο Mark. Μετά από άλλη μια επιτυχημένη εμφάνιση, βρίσκω την ευκαιρία να του μιλήσω για την πρώτη συναυλία της επανένωσής τους. “Δεν σκεφτόμασταν να επανασυνδεθούμε, αλλά η αντίδραση ήταν τόσο δυνατή σε αυτή την εμφάνιση που είχαμε όλοι συμφωνήσει πριν καν τελειώσουμε το σετ, που λέει ο λόγος”. Κλείνοντας το σετ τους απόψε στο Τόκυο, είμαι σίγουρος πως οι DEATH ANGEL πέτυχαν τον σκοπό τους, κερδίζοντας πολλούς νέους θαυμαστές.
Η ένταση παρέμεινε, αλλά το ύφος άλλαξε κι από την Αμερική κατεβήκαμε στην Ολλανδία. Από την βαρβατίλα των thrash κεραυνών, περάσαμε στο μελωδικό και μαγευτικό metal με την θεσπέσια παρουσία της Sharon den Adel. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που τους είδα ζωντανά και η δημοτικότητά τους έχει σίγουρα εκτοξευθεί έκτοτε. Οι WITHIN TEMPTATION έχουν να επιδείξουν αρκετές επιτυχίες και η συνεχής τους πρόοδος, οφείλεται κυρίως στον επαγγελματισμό τους και την προσήλωσή τους στην μπάντα. Μπορεί να μην με συγκίνησε το “Hydra”, αλλά φαίνεται πως υπάρχουν πάρα πολλοί που διαφωνούν μαζί μου. Η τελευταία τους περιοδεία το επιβεβαιώνει, όπως και η ανταπόκριση του κοινού απόψε στα “Paradise (what about us?)”, “Dangerous”, “Covered by roses”, “And we run”. Εγώ πάλι προτίμησα τα “Faster” και “Fire and ice” από το προηγούμενο, αλλά και τα “Stand my ground” και “Angels” από το “The silent force”. Αρκετά εμπορικοί, αλλά και με έμφαση στην μελωδικότητα οι WITHIN TEMPTATION έχουν αλλάξει επίπεδο και κάποιοι νεώτεροι, πρέπει να μαθαίνουν. Η επιλογή του “Sinead” ήταν ανατριχιαστική, αν και δεν είναι φεστιβαλικό τραγούδι, αλλά η Sharon έκανε το κοινό σχεδόν να δακρύσει με την ερμηνεία της. Τέλος το “Ice queen” έκλεισε μια καλή εμφάνιση.
Οι KREATOR οργώνουν τον πλανήτη, προωθώντας μάλλον τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους. Άλλοι συνομήλικοί τους, αδυνατούν να γράψουν εξίσου καλά και αφήνονται στο να διασκεδάζουν τις παλιές στιγμές δόξας τους. Αντιθέτως οι Γερμανοί με κομματάρες όπως τα “Victory will come”, “Civilization collapse” και το ομώνυμο, ισοπεδώνουν σαν πολεμική μηχανή! Η παρέα του Mille Petrozza δεν γίνεται γραφική και με το “Dying alive” ως τελευταία κυκλοφορία, έχουν την ευκαιρία να τιμήσουν όλη τους την καριέρα. Με “Hordes of chaos”, “Impossible brutality”, “Enemy of God”, “Violent revolution” από την δεύτερή τους νιότη, κάτι από τα 90’s με “Phobia” και αρκετές από τα πρώιμα χρόνια με “Awakening of the Gods”, “Pleasure to kill”, “Extreme aggression”, και “Endless pain”. Πάει ο σβέρκος. Το να βλέπεις τόσους Ιάπωνες μπροστά στο κλασικό thrash των KREATOR είναι κάτι που δεν θα το φαντοζόταν κανείς όταν πριν 20 χρόνια οι μόνοι ομοεθνείς τους που είχαν ανταπόκριση εδώ ήταν μελωδικοί και ίσως τεχνικοί. Ακόμα όμως και στην παραδοσιακή Ιαπωνία, τα μουσικά γούστα εξελίσσονται. Άλλωστε με τόσες επιθετικές μπάντες σε αυτό το φεστιβάλ, επιβεβαιώνεται αυτό. Α, και να μην ξεχάσω να αναφερθώ στον κρυστάλλινο ήχο των Γερμανών, που σου επέτρεπε να διαχωρίσεις και τα φωνητικά του Mille. Εύγε.
Βέβαια, το αποκορύφωμα του φεστιβάλ, ήταν και η μεγαλύτερη ατραξιόν για μένα. Παρότι υπήρχε τεράστια ποικιλία στο ύφος των συγκροτημάτων του διημέρου, όλοι παρέμειναν για να παρακολουθήσουν τους headliners. Με την απουσία των MANOWAR, αυτοί θα ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι. Κι ας ακολουθούσε την επόμενη ολοκληρωμένη εμφάνιση (“An evening with…”) στην ίδια πόλη. Οι DREAM THEATER έχουν αποδείξει πως δεν κάνουν μισές δουλειές, κάτι που απέδειξαν κι εκείνο το βράδυ. Ο James LaBrie, παραμένει ο ευκολότερος στόχος κριτικής και ξεκίνησε νωθρά, αφού είχε πονόλαιμο, με το “The enemy inside” να είχε πολλές παραφωνίες. Όταν ο Jordan Rudess μου έλεγε “λυπάμαι που δεν καταφέραμε να φέρουμε το σόου αυτό στην Ελλάδα” δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Μετά το δεύτερο-τρίτο κομμάτι, συνειδητοποίησα πως πρόκειται για την μεγαλύτερη παραγωγή που έχουν κάνει. Με υπέροχα γραφικά, φωτισμό, αλλά και σκηνικά, που συγκρατούν την προσοχή του ματιού, ακόμα και του εκπαιδευμένου οπαδού, που πάντα βάζει στόχο το άκουσμα παραπάνω. Ήταν ακουστική ηδονή να ακούς μια άρτια εκτέλεση του “The mirror” δεμένη με αυτή του “Lie” όπως βρίσκεται στο “Awake” και μέχρι εδώ ο LaBrie είχε πλέον βρει τη φόρμα του. Κάτι που διήρκησε μέχρι το τέλος, με απίστευτες ερμηνείες ακόμα και σε ψιλές νότες. Δεν με χάλασε το “On the backs of angels” όταν φρόντισαν να παίξουν και το “Breaking all illusions”, αφού αργά ή γρήγορα το πρώτο θα το ξεχάσουν. Κάπως έτσι νομίζω οτι θα συμβεί και με το “Along for the ride”, αλλά πάλι υπήρξε το “The looking glass” και το “Enigma machine” για να ισορροπήσουν.
Το “Scenes from a memory” συμπληρώνει 15 χρόνια, όπως και μια υπέροχη βραδιά στο Ρόδον, περιμένωντας να βγουν οι FATES WARNING, όταν με τον Φράγκο χτυπιόμασταν στο άκουσμα του άλμπουμ. Έτσι στο άκουσμα του “Strange dejavu” (αφού και ο ίδιος ο τίτλος παραπαίμπει σε αναμνήσεις), δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ τον φίλτατο, που για λίγο βρέθηκε εκεί στο Τόκυο, μαζί μου. Σε μια εκτέλεση α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-η! Οι DREAM THEATER ξέρουν ότι έχασαν έναν από τους άσους στο μανίκι τους, οπότε παρότι έχουν στην σύνθεσή τους άλλον ένα κορυφαίο drummer, είναι πλέον πιο προσεκτικοί, αλλά πάντοτε καλοδουλεμένη μπάντα που ενθουσιάζει το κοινό της σε κάθε συναυλία. Έτσι και το κλείσιμο με το “Pull me under” ήταν με χειρουργική ακρίβεια εκτελεσμένο. Οι JM και JP, ήλεγχαν το δεξί και αριστερό άκρο της σκηνής, ενώ στην μέση ο Mangini φρόντιζε να φαίνονται (και με την βοήθεια της κάμερας) τα απίστευτα γυρίσματά του. Όσο για τον ταπεινό κημπορντίστα, ως μάγος των πλήκτρων κράτησε χαμηλό προφίλ.
Έτσι, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου, με πολλές αναμνήσεις χαραγμένες, με νέες γνωριμίες και δυο μέρες γεμάτες καλή μουσική, ολκληρώσαμε την LOUDPARK εμπειρία. Μέχρι την αναχώρηση από τη Ναρίτα, οι σκέψεις μου ήταν γεμάτες με μουσικά συμβάντα του διημέρου. Πού να μας είχαν βοηθήσει και λίγο οι promoters. Until next time…
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Φωτογραφίες; “(c)LOUD PARK All Rights Reserved”
