>
Ουδεμία σημασία έχει αν τελικά το περιβόητο stoner-ικό hype ζει και βασιλεύει ή μας άφησε χρόνους προς τέρψη της πλειοψηφίας των απανταχού “πολέμιων” του. Το ενθαρρυντικό είναι ότι η ελληνική σκηνή εξακολουθεί να βγάζει από τα σπλάχνα της ελπιδοφόρα και άκρως ταλαντούχα νέα συγκροτήματα. Οι Αθηναίοι BURN THE SUN αποτελούν ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα. Αν και υπάρχουν ως σχήμα από το 2010, ουσιαστικά ξεκίνησαν την πορεία τους ένα χρόνο μετά, όταν έπειτα από την εμφάνιση τους στο Schoolwave, υπό την ονομασία SCAPEGOAT, ηχογράφησαν ένα demo και μέσα από πάμπολλες πρόβες αλλά και αρκετές live εμφανίσεις κατάφεραν να κατασταλάξουν στον ήχο που τους αντιπροσώπευε.
Το “Crack of Dawn” EP αποτελεί, μέχρι στιγμής, το μοναδικό σοβαρό δείγμα γραφής τους. Το πρώτο πράγμα που σου κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον από την ακρόαση του είναι ομολογουμένως η σταθερότητα, η αυτοπεποίθηση και προσήλωση που χαρακτηρίζει τις οργανικές επιδόσεις των BURN THE SUN, στοιχεία τα οποία περισσότερο συναντάς σε ένα έμπειρο όνομα του χώρου και σπανίως σ’ ένα νεανικό συγκρότημα που πραγματοποιεί τα πρώτα του δισκογραφικά βήματα. Το δεύτερο φυσικά έχει να κάνει με το μουσικό ύφος του EP. Οι ταξιδιάρικες ψυχεδελικές μελωδίες καθώς τα γεμάτα groove riffs καταδεικνύουν πως μουσική τους αφετηρία είναι μεν το desert rock της σχολής των LOS NATAS και YAWNING MAN, ωστόσο, όταν ο ήχος τους βαραίνει στην εξίσωση εισέρχονται παραπομπές από σχήματα σαν τους DOWN καθώς και έντονα post rock στοιχεία. Καθρέφτης αυτής της αισθητικής, άλλωστε, λειτουργούν κομμάτια σαν τα “O.C.D” και “Bitchslap” ενώ το εκπληκτικό 12λεπτο ψυχεδελικό έπος που ακούει στο όνομα “Desert flowers”, σε αφήνει κυριολεκτικά με ανοικτό το στόμα.
Σχεδόν από το πουθενά λοιπόν, οι BURN THE SUN ορθώνουν το ανάστημα τους και δείχνουν το ταλέντο τους με ένα αναπάντεχα εκπληκτικό EP, με το οποίο, παράλληλα, βάζουν γερές βάσεις για ακόμα πιο μεγαλύτερα πράγματα στην συνέχεια. Ελπίζω μόνο να συνεχίσουν να δουλεύουν με την ίδια θέληση, σύνεση και αφοσίωση προκειμένου να γίνουν ακόμα καλύτεροι και να μην καούν πολύ γρήγορα όπως τόσοι και τόσοι “κομήτες” που απλά πέρασαν και δεν ακούμπησαν.
Πάνος Δρόλιας
