>
Cult μπάντα στο celtic folk metal οι CRUACHAN, έχουν περάσει από διάφορες διακυμάνσεις, τόσο ηχητικά, όσο όμως και ποιοτικά. Μεγάλος οπαδός των SKYCLAD, ο ηγέτης της μπάντας, Keith Fay, πήγαινε τη μουσική των Ιρλανδών άλλοτε σε πιο black/pagan μονοπάτια, άλλοτε σε τελείως folk, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να διατηρήσει ούτε συγκεκριμένη πορεία, ούτε συγκεκριμένο lineup.
Στο έβδομο άλμπουμ τους, και δεύτερο της τριλογίας “Blood”, με τίτλο “Blood for the blood God” (το πρώτο κυκλοφόρησε το 2011, με τίτλο “Blood on the blank robe”), το συγκρότημα παρουσιάζεται με πλήρως ανανεωμένο rhythm section, με νέες προσθήκες τους Eric Fletcher (μπάσο), Mauro Frison (drums) και Kieran Ball (κιθάρα).
Ο δίσκος είναι μία λογική συνέχεια του προηγούμενου. Οι black metal επιρροές που είχαν ξαναεμφανιστεί μετά από αρκετό καιρό στο προηγούμενο άλμπουμ, υπάρχουν και εδώ. Τα Κέλτικα εξάρια επίσης, οι πιο folky και «χαρούμενες» στιγμές δε λείπουν, όπως όμως δε λείπει και το επικό στοιχείο. Οι επιρροές από SKYCLAD και PRIMORDIAL είναι και εδώ παραπάνω από εμφανείς, περασμένες όμως μέσα από το προσωπικό πρίσμα των CRUACHAN. Η ποικιλία στο ύφος των κομματιών, είναι από τα δυνατά χαρτιά του δίσκου, με τις περισσότερες από τις «εποχές» του συγκροτήματος να περνάνε μέσα από τα 12 τραγούδια του. Η χρήση γυναικείων φωνητικών σε δύο τραγούδια (“The marching song of Fiach McHugh” και “Pagan”), χρωματίζει το τελικό αποτέλεσμα, όπως επίσης και τα δύο instrumentals (ειδικά το δεύτερο), “Gae Bolga” και “Pervertion, corruption and sanctity – part 2”, που είναι από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ, αλλά και η διασκευή στο παλιό παραδοσιακό Ιρλανδικό τραγούδι “The marching song of Fiach McHugh”.
Από πλευράς πολύπλευρης παρουσίασης της μουσικής τους, προσπάθεια ένταξης λίγων νέων στοιχείων και ομοιομορφίας του τελικού αποτελέσματος παρά τις διάφορες πτυχές, όλα πολύ καλά. Εκεί που μας τα χαλάνε αρκετά, είναι σε κάποια κομμάτια και όταν πάνε στα πιο «power-άδικα» και «χαρούμενα» folk. Γιατί μπορεί στα πιο blackened και τα επικά να είναι πολύ καλοί, στα άλλα όμως, το χάνουν αρκετά. Και τα κομμάτια, παρότι κάποια είναι πάρα πολύ καλά (ειδικά τα τέσσερα τελευαία που είναι και μαζεμένα), υπάρχουν και αδιάφορες στιγμές (“Beren and Luthien”) ή στιγμές που μέσα στην ποικιλομορφία τους έχουν σημεία που άλλοτε «δίνουν» ή άλλοτε χαλάνε το κομμάτι (“The arrival of the Fir Bolg”, “The sea queen of Connaugh”).
Mε τα πάνω και τα κάτω του, το “Blood for the blood God”, είναι ένας δίσκος που συγκαταλέγεται στους καλούς των CRUACHAN. Σου αφήνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε πάντως να είναι ακόμα καλύτερος. Από εκεί που είχαμε πήξει στη μετριότητα όμως από αυτούς τους Ιρλανδούς, μια χαρά είμαστε με αυτό.
7/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
