>
Οι I.N.C. (ή Indestructible Noise Command) έχουν επιστρέψει για τα καλά μετά την επανασύνδεση του 2010. Το “Heaven sent…hellbound” μπορεί να μην αποκόμισε και τις καλύτερες κριτικές από το μουσικό τύπο αλλά προσωπικά με ικανοποίησε σε απόλυτο βαθμό και γούσταρα ιδιαιτέρως που οι I.N.C. δεν έμειναν στάσιμοι σε μία στείρα αναπαραγωγή αυτών που έπαιζαν στα 80’s (τα οποία μεταξύ μας ήταν απλώς ΟΚ για να μην τα χαρακτηρίσω κλισέ ή τυπικά). Με την επιστροφή τους, διάνθισαν τον ήχο τους με μπόλικα PANTERA και MACHINE HEAD στοιχεία δίνοντας έναν πιο groovy χαρακτήρα στις συνθέσεις τους, κυρίως λόγω της κοφτής κιθάρας και της κρυστάλλινης/in your face παραγωγής.
Το “Black hearse serenade” συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε ο προκάτοχός του. Ειλικρινά, δεν μπόρεσα να εντοπίσω καμία ουσιαστική διαφορά και αυτό μπορεί να αποτιμηθεί τόσο θετικά (λόγω του πολύ καλού προηγούμενου δίσκου) όσο και αρνητικά (λόγω απουσίας εξέλιξης). Αυτό έγκειται στον εκάστοτε ακροατή. Προσωπικά, δεν με χάλασε αλλά από την άλλη δεν με εξέπληξε όπως είχε κάνει το “Heaven sent…”. Οι επιρροές από ANTHRAX αλλά και από DEATH ANGEL και TESTAMENT είναι ξανά παρούσες ενώ τα “The lies we devour” και “Νο Turning back” ξεχωρίζουν με το πρώτο άκουσμα.
Στα αξιοσημείωτα είναι τα άψογα φωνητικά του πολύ καλού frontman Dennis Gergely ο οποίος θα λέγαμε ότι είναι το…φανερό όπλο των I.N.C. στα δύο τελευταία άλμπουμ. Κατά τη γνώμη μου, ο τρίτος δίσκος θα είναι καθοριστικής σημασίας για το μέλλον των Αμερικανών. Εδώ θα είμαστε να τους παρακολουθήσουμε…
7 / 10
Σάκης Νίκας
