Στη συντριπτική πλειοψηφία των λεγόμενων “supergroup”, το καλάθι που κρατάω είναι κάτι λιγότερο από μικρό, άλλες φορές δικαίως, όπως αποδεικνύει το χαμηλό επίπεδο της μουσικής και άλλες, λιγότερες, εκπλήσσομαι ευχάριστα όπως με τους VALLENFYRE. Η περίπτωση των GRUESOME δεν εμπίπτει σε καμία από τις δύο κατηγορίες, μιας και μόλις έμαθα για τα μέλη που θα απαρτίζουν τη μπάντα, όπως και τον μουσικό τους προσανατολισμό, είχα αποφασίσει προκαταβολικά ότι αυτός ο δίσκος θα μου αρέσει.
Για να μη μιλάμε στον αέρα, οι GRUESOME αποτελούνται από τους Matt Harvey (EXHUMED) σε κιθάρα και φωνητικά, Gus Rios (MALEVOLENT CREATION) στα τύμπανα, Robin Mazen (DERKETA) στο μπάσο και Daniel Gonzales (POSSESSED) στην κιθάρα. Ο μοναδικός σκοπός των Harvey και Rios εξαρχής ήταν να σχηματίσουν μία μπάντα η οποία θα παίζει όσο πιο κοντά γίνεται στους παλιούς DEATH και πιο συγκεκριμένα σε αυτούς των 3 πρώτων δίσκων, όσο δηλαδή η αράχνη υπήρχε ακόμα στο λογότυπο (προσωπικά μιλώντας η αγαπημένη μου φάση τους).
To “Savage land” όχι μόνο δε φέρει την παραμικρή καινοτομία, σε βαθμό που θα μπορούσε άνετα να χωρέσει σε εκείνη την περίοδο, αλλά εσκεμμένα ακούγεται σαν ένα “Leprosy Νο. 2”. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για να αντιληφθεί κανείς ότι τα φωνητικά για παράδειγμα είναι σχεδόν ίδια με του Chuck, το εξώφυλλο (από τον Ed Repka) στις αποχρώσεις του “Leprosy”, όπως και ο ήχος στα τύμπανα με το “heavy” ταμπούρο ή το logo της μπάντας με τους πυρσούς και την αράχνη. Αν παρατηρήσει όμως κανείς, θα συνειδητοποιήσει πως ακόμα και η δομή των συνθέσεων, ή ο τρόπος που είναι γραμμένοι οι στίχοι, είναι πάνω σε αυτό τον άξονα.
Σε τελική ανάλυση, ο δίσκος αποδείχθηκε καλός, ίσως όχι όμως όσο καλός θα περίμενα και θα ήθελα. Ναι, είναι όσο πιο πιστός γίνεται στο πνεύμα των παλιών DEATH, φέροντας την ανάλογη παρακμιακή και σάπια ατμόσφαιρα σε μεγάλο βαθμό, συνθετικά και εκτελεστικά είναι ικανοποιητικότατος, όμως του λείπει η ευφυΐα που θα τον έκανε περισσότερο αξιομνημόνευτο, όπως επίσης και το αίσθημα ψυχοπλακωμάρας και έρπουσας θανατίλας που ίσως να φαίνονται λεπτομέρειες, αλλά στην πραγματικότητα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, μιας και το τελικό feeling που αφήνει η ακρόαση του δίσκου τις περισσότερες φορές είναι αυτό που μετράει περισσότερο.
Δεν έχω ιδέα αν αυτό το project θα έχει ζωή και για επόμενο δίσκο και αν ναι, ποιά θα είναι η μουσική του εξέλιξη, αν αυτή υπάρξει. Όπως και να έχει, το “Savage λand” αποτελεί ένα πολύ καλό άλμπουμ, λειτουργώντας περισσότερο ως νοσταλγικό άκουσμα και πετυχαίνοντας, εν τέλει, το στόχο του.
7.5/10
Νίκος Χασούρας
