Ούτε καν το πολύχρωμο εξώφυλλο δε μπορούσε να με προϊδεάσει για αυτή την εκπληκτική και συνάμα ραγδαία αλλαγή στον ήχο των KEN MODE. Όταν στον προηγούμενο δίσκο, “Entrench” (την κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), κάναμε λόγο για ένα από τα πλέον υποτιμημένα συγκροτήματα στο χώρο του chaotic hardcore, δεν περίμενα ότι η παρέα από τον Καναδά είχε κατά νου άλλα σχέδια, που περιελάμβαναν δρόμους μακριά από την πεπατημένη. Παραμένοντας στην ακραία πλευρά της μουσικής, η μπάντα μετέτρεψε τις χαοτικές της σκέψεις, σε κάτι πιο συγκεκριμένο μεν, αφαιρετικό και απλανές δε.
Από το πρώτο σφύριγμα του ενισχυτή και το βαρύ μπάσιμο στο “Blessed”, το νόημα είναι ξεκάθαρο. Οι μαθηματικοί αλγόριθμοι έχουν βρει διέξοδο στην πιο απτή και άμεση μουσική έκφραση της noise rock. Και φυσικά, όλη αυτή η noise rock δεν προέκυψε τυχαία, αφού έβαλε το χεράκι του ένα από τα πιο επιφανή άτομα του είδους, ο Steve Albini. Διότι όσο και αν επιθυμούσαν οι KEN MODE να ακουστούν όπως τα μεγαθήρια THE JESUS LIZARD ή FUGAZI (ειδικά στο “Red Medicine” του 1995 ) θα ήταν ανέφικτο, χωρίς τη βοήθεια ενός εκ των κορυφαίων μηχανικών του ήχου των 90s. Και ναι, παρά το γεγονός ότι το συγκρότημα έχει δραπετεύσει από τα όχι και τόσο σφικτά δεσμά του παρελθόντος, υπάρχουν εκείνα τα στοιχεία που κρατούν κοινό τον παρανομαστή. Πέρα από τα διαρκή καθηλωτικά φωνητικά του Jesse Matthewson, πολλές είναι οι φορές όπου τα παρανοϊκά riffs των περασμένων κυκλοφοριών έρχονται να δέσουν με την όλη νέο-retro ατμόσφαιρα.
Το μόνο σίγουρο, είναι ότι με το “Success”, ο παλιός ακροατής θα διχαστεί, όχι τόσο με την προαναφερθείσα μουσική στροφή, όσο με το μειωμένο tempo, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του δίσκου. Διότι, μπορεί το ιντερλούδιο “Romeo must never know” και η κατακλείδα “Monomyth” του “Entrench” να έδεναν απόλυτα με τα «θέλω» και του πιο ακραίου ακροατή, αλλά τώρα έχουμε μία πληθώρα mid-tempo κομματιών, που μπορεί να στέκουν στο ύψος των περιστάσεων από άποψη εκλυόμενων συναισθήματα, ωστόσο, τελικά δεν καταφέρνουν να κρατήσουν τα επίπεδα του ορυμαγδού στο ανάλογο ύψος.
Φυσικά ο ρόλος της noise rock δεν είναι να μεταμορφωθεί σε math rock μέσω των KEΝ MODΕ και όντως το συγκρότημα έχει προσαρμοστεί με τον καλύτερο τρόπο στα νέα δεδομένα. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω και αναζητήσουμε τις ρίζες του είδους, θα ανακαλύψουμε που κρύβονται τα πραγματικά διαμάντια. Η θέληση τους να ξεστρατίσουν από το σίγουρο δρόμο είναι σεβαστή, κατανοητή και επιθυμητή έως ένα βαθμό και εν πολλοίς γίνεται με τον σωστό τρόπο, αλλά όσο σωστά ξεκινάει η νέα αυτή προσπάθεια, τόσο λάθος τελειώνει. Το art στοιχείο που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της noise rock φαίνεται πως υπερτερεί προς το τέλος, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο της μπάντας από αυτό που είχαμε συνηθίσει.
7/10
Νίκος Ζέρης
