>
Οι Αθηναίοι ARCHEMORON υφίστανται ως μπάντα από το 2008, υπό αυτό το όνομα, γιατί στη πραγματικότητα υπάρχουν από το 1999 με τo όνομα ANCESTOR. Δεν άλλαξαν όμως μόνο αυτό, αφού ως ANCESTOR έπαιζαν heavy/thrash, ενώ τώρα αρέσκονται να παίζουν black metal. Με την τελευταία τους μορφή, έχουν δύο δίσκους στο ενεργητικό τους, τον “Spiritual transcendence” του 2011 και τον “Sulphur and fire”, ο οποίος κυκλοφόρησε στα μέσα Ιουνίου της χρονιάς που διανύουμε.
Για να είμαι ειλικρινής, από το artwork, το όνομα της μπάντας, τις φωτογραφίες, ακόμα και την εταιρία αν θέλετε, περίμενα ότι θα ακούσω το κλασικό Hellenic black metal, με σκοτεινή ατμόσφαιρα και αρχαία Ελληνική περηφάνια. Επειδή έχω αρχίσει να μπουχτίζω λίγο με το είδος, δεν ενθουσιάστηκα με την προοπτική. Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενα. Το “Sulphur and fire” συνδυάζει αρκετά είδη του ακραίου ήχου, με πολύ ωραίο τρόπο και ξεφεύγει από το καλούπι της πλειοψηφίας του Ελληνικού black. Σίγουρα έχει αρκετό “ancient pride” συναίσθημα μουσικά, αλλά κυρίως στιχουργικά, από την άλλη όμως, υπάρχουν αναφορές σε συγκροτήματα όπως οι μέγιστοι IMMORTAL (τρανό παράδειγμα το εναρκτήριο “Across the seven seas of my soul”), ίσως και MARDUK, αλλά και BEHEMOTH της περιόδου μετάβασης από black σε death metal. Στο σύνολο του είναι άκρως κιθαριστικό, με επαναλαμβανόμενα riffs και λυρικά solos μεγάλης διάρκειας, κάτι που μάλλον κουβαλούν από την ANCESTOR εποχή, το οποίο όμως δένει απίστευτα καλά στο σύνολό του και δίνει μία ιδιαιτερότητα στη μουσική της μπάντας. Παραμένω στη «riff-ολογία», μια που κατ’ εμέ είναι το ατού του δίσκου. Υπάρχει πολύ φαντασία στο συγκεκριμένο τομέα, δεν κουράζουν καθόλου, αλλά τουναντίον, προτρέπουν σε ανηλεές head banging και σίγουρα καρφώνονται στο μυαλό. Μερικά παραδείγματα αυτών, είναι τα “Preachers of heaven, maggots of Earth”, “Blitz” και “Lacerate the mind”, που κλείνει το δίσκο, το οποίο είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια, με τρομερό ρυθμό, φτιαγμένο για live, παρόλη τη μεγάλη διάρκειά του. Ο συνδυασμός της λυρικότητας και της δύναμης των riffs, δημιουργεί ένα epic black metal συναίσθημα που είχα καιρό να ακούσω.
Τώρα, τραγούδια που κυριαρχεί η λυρικότητα, είναι τα ευφάνταστα “Aristomenes” και “Sailing to the black sea”, ενώ κάπου πιο ανάμεικτα συναισθήματα προκαλούν τα “Across the seven seas of my soul” και “I the black desert”. Γενικά, το “Sulphur and fire” καταφέρνει να συνδυάσει με μαεστρία το Hellenic black metal με το Σκανδιναβικό, αλλά και με blackened death metal πινελιές.
Μπορώ να πω ότι η νέα δουλειά των ARCHEMORON μου άρεσε τα μάλα. Τον «ρούφηξα» νοερά όλο το δίσκο και έπαιξε στο repeat αρκετές φορές, όχι μόνο για την κριτική, αλλά γιατί απλά γούσταρα αυτό που ακούω. Δε τους είχα ακούσει μέχρι πρότινος, αλλά σίγουρα μετά από αυτή τη δουλειά, θα παραμείνουν στο ραντάρ μου. Ένα συγκρότημα, που σκέφτεται έξω από τα κατά το πλείστον στενά πλαίσια του Ελληνικού black metal. Οπαδοί του black, αλλά και γενικά του ακραίου ήχου, αφιερώστε στο “Sulphur and fire” μία ώρα από το χρόνο σας και δε θα χάσετε.
8/10
Γιώργος Δρογγίτης
