Ποτέ δε συμπάθησα το «θεσμό» των super-groups. Δεν είναι άσχημο οι αναγνωρίσιμοι μουσικοί να εκτονώνουν τη δημιουργικότητα τους σε ακόμη περισσότερη μουσική, με την προϋπόθεση ότι αυτή έχει κάτι να προσφέρει στον ακροατή. Από εκεί και πέρα, η ιστορία έχει αποδείξει εμπράκτως, ότι η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών των projects καταλήγουν σε μέτρια αποτελέσματα, οπότε και σύντομα τα τρώει η μαρμάγκα.
Κάτι ανάλογο έχουμε να αντιμετωπίσουμε και με το “Skills in pills”, τη σύμπραξη δηλαδή του Till Lindemann των RAMMSTEIN και του Peter Tagtgren των HYPOCRISY/PAIN και ακριβοθώρητου παραγωγού. Εδώ, δεν υπάρχει κάτι που δεν έχουμε ξανασυναντήσει. Τη μουσική δηλαδή, που είναι μισή μεζούρα RAMMSTEIN με τα χαρακτηριστικά riffs και άλλη μισή με τις industrial πλάτες των PAIN. Μέχρι εδώ καλά. Τα πράγματα όμως παίρνουν άσχημη τροπή με τη στιχουργική κατεύθυνση.
Δεν έχω πρόβλημα με τους σεξουαλικής φύσεως στίχους, απεναντίας είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά γνωρίσματα των RAMMSTEIN (τι να λέει άραγε το παραμύθι του “Du riechst so gut”;), ακόμα και όταν μας τους πάσαραν τόσο ωμά (“You have a pussy, I have a dickA”). Το πρόβλημα σε αυτό το άλμπουμ, είναι ότι πασάρονται όλες οι σεξουαλικές εμπειρίες του Till με τόσο χοντροκομμένο τρόπο, που το αστείο πραγματικά κρυώνει στο τρίτο-τέταρτο τραγούδι. Άντε, αν είσαι τόσο κάφρος, να γελάσεις με την ψυχή σου μέχρι τον επίλογο του “That’s my heart”. Ποια έκπληξη όμως θα σε περιμένει όταν θα κάτσεις να το ακούσεις και δεύτερη φορά;
Το “Skills in pills” λοιπόν, είναι ένα άλμπουμ μίας χρήσεως. Το ακούς μία φορά (λέμε τώρα), θα γελάσεις σε κάποια σημεία του, αλλά δε σου δίνει απολύτως κανένα κίνητρο να το τιμήσεις ξανά. Δε θα το συνιστούσα σε καμία περίπτωση να το αγοράσει κάποιος, αλλά με μία ακρόαση στο Spotify, θα ήταν κομπλέ ο μέσος οπαδός των RAMMSTEIN. Και αφήστε εμένα να είμαι ο κομπλεξικός σοβαροφανής, που δε θέλει να χάνει τον χρόνο του με μπούρδες και περιμένει καρτερικά (για πόσο ακόμα;) το νέο άλμπουμ των Βερολινέζων.
5/10
Γιώργος Κόης
