>
Οι RIVERSIDE ξεκίνησαν σαν το κρυφό μυστικό μεταξύ ανθρώπων που λατρεύουν τη μουσική και κατέληξαν ωσάν πρεσβευτές της νέας prog γενιάς. Από το εναρκτήριο κομμάτι, “The same river”, του “Out of myself” (2003), έως το σημερινό “Found (the unexpected flaw of searching)”, έχουν ελάχιστα απογοητεύσει όσους τους ακολουθούν. Δεν το λες και άσχημα. Μιλάμε για μία διαδρομή που ενείχε πειραματισμούς, λοξούς δρόμους και ανακυκλώσεις, που όμως, δε συνέβαλαν επ’ ουδενί στην αλλοίωση αυτής της γνήσιας μουσικής ιδέας που φέρει στο ιδιοφυές μυαλό του ο Mariusz Duda. Ως εκ τούτου, το “Love, Fear and the Time Machine”, έχει όλα εκείνα τα αξιώματα που έφεραν το συγκρότημα σε αυτή την ξεχωριστή θέση, χωρίς όμως να παραλείπει να εξερευνήσει νέους τρόπους έκφρασης.
Όταν μου έστειλε το δίσκο ο Σάκης μου είπε ότι μοιάζει με A-HA. Γέλασα, μετά έβαλα να ακούσω το “Scoundrel days” (1986), και κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε. Όχι, οι RIVERSIDE δεν έγιναν pop και φυσικά οι A-HA δεν ήταν μόνο το “Take on me”. Το συγκρότημα μετά από δύο πιο prog δίσκους, φαίνεται πως επέστρεψε στην προ-“Rapid eye movement” εποχή, όπου το Α και το Ω των τραγουδιών, ήταν οι εύθραυστες μελαγχολικές μελωδίες, που προστατεύονταν πίσω από το αδιαπέραστο τοίχος του prog metal. Βέβαια, με τη μεγάλη διαφορά ότι δεν υπάρχουν πια δεσμά.
Ο Marsiusz κι η παρέα του απαρνούμενοι την prog metal παρακαταθήκη του παρελθόντος, ξανοίγονται σε δρόμους που έχουν χαραχθεί από παλιούς τους συνοδοιπόρους. Αναφέρομαι σε πρόσωπα όπως ο Mikael Åkerfeldt, τα αδέρφια Cavanagh, τον Daniel Gildenlöw, ακόμα ακόμα και τον Steven Wilson. Παρά τις διαφορετικές τους αφετηρίες, όλοι αυτοί οι prog masters, κάποια στιγμή στην πορεία τους λείαναν απότομα τις αιχμηρές άκρες της μουσικής τους, αναζητώντας έτσι σε διαφορετικές συνθετικές φόρμες το σκοπό της καλλιτεχνικής τους πραγματικότητας. Έτσι και εδώ, ο Marsiusz Duda, δημιουργώντας πρώτα τους LUNATIC SOUL, μας χάρισε κάποιες από αυτές τις μη-metal στιγμές του, για να έρθει σήμερα το “Love, Fear and the Time Machine” να ενσωματώσει τα δύο αυτά μουσικά πρόσωπα σε ένα. Διότι η κυκλοφορία του ατμοσφαιρικού μινιμαλιστικού και σχεδόν φολκ “Lunatic Soul” (2008), πραγματοποιήθηκε έναν χρόνο πριν δει το φως το υπερβολικά τεχνικό “Anno Domini High Definition”. Το μεγάλο λάθος αυτού του συνειδητού διαχωρισμού αναγνωρίστηκε, και ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε στο “Shrine of new generation slaves” (2013) (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ).
Το “Love, Fear and the Time Machine” αναδεικνύεται μοναδικό με το δικό του τρόπο. Ξέχειλο από μία λυρικότητα που πλέκει τοπία στις άκρες των δειλινών, χαρίζει αυτή τη γνώριμη γλυκόπικρη γεύση που έχουμε δοκιμάσει από τις πρώτες μέρες του συγκροτήματος. Όμως, οι τιμές στο μετρονόμο μειώνονται δραματικά, ενώ και η κιθάρα, όποτε παίρνει λίγο gain, παραμένει σε έναν παθητικό-ρυθμικό ρόλο, γεγονός που αφαιρεί από τις συνθέσεις τη δυναμική των πρώτων δίσκων. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μία αισθητική που πηγάζει από το prog rock περασμένων δεκαετιών, με μεγαλύτερο εκφραστή αυτής, τους PINK FLOYD. Σίγουρα το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει το συγκρότημα, αφού καταφέρνουν να παρουσιάσουν ένα άρτιο, από όλες τις πλευρές, δίσκο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν προκύπτει ένα μεγάλο “αλλά”.
Οι RIVERSIDE έχουν φθάσει στο σημείο όπου το μόνο μέτρο σύγκρισης είναι το παρελθόν τους. Έτσι λοιπόν, ξετυλίγοντας αντίστροφα το κουβάρι από το “Love, Fear and the Time Machine” και πίσω, πιστεύω πως θα βρούμε πολύ πιο δυνατές, τόσο συναισθηματικά όσο και δυναμικά, στιγμές της μπάντας, ψάχνοντας στους πρώτους τρεις δίσκους. Αυτό που λείπει από την εν λόγω κυκλοφορία είναι το νεύρο, το ξέσπασμα πάνω στο κρεσέντο του κομματιού. Διότι, δεν αντιλέγω, ωραία η συναισθηματική ατμόσφαιρα, αλλά και η ένταση βοηθά στο ψυχικό σκαμπανέβασμα. Δεν με απογοήτευσε ο δίσκος, από την άλλη όμως δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτός ο νέος ήχος που θέλω να ακούσω από τους Πολωνούς.
8/10
Νίκος Ζέρης
