>
Το μουσικό project των NECHOCHWEN, οι ρίζες του οποίου φτάνουν πίσω στο 2005, ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου η επαφή και ενασχόληση μαζί του, προσφέρει όχι μόνο το έναυσμα, αλλά και την έμπνευση να βυθιστείς στην τέχνη και την ουσία του, πράγμα που καθιστά το όλο εγχείρημα κάτι παραπάνω από άξιο και επιτυχημένο στα μάτια μου. Το σχήμα αυτό ανήκει στους αξιότιμους κυρίους Aaron Carey (aka Nechochwen), που πλέον κάνει τα φωνητικά και στους “δικούς μας” END και Andrew D’ Cagna (aka Pohonasin) που παίζει drums και στους θεούς OBSEQUIAE και ένα σωρό ακόμα και είναι αφιερωμένο στην ιστορία και κληρονομιά των Ινδιάνων της Αμερικής. Και κυρίως τους ιθαγενείς πληθυσμούς/προγόνους της περιοχής τους.
Ενώ η ενασχόληση με θέματα ιστορίας και κληρονομιάς δεν είναι σπάνια στον metal χώρο, αυτό που κάνει τους NECHOCHWEN ιδιαίτερους, είναι το βάθος και η πολύπλευρη προσέγγιση του θέματος, όσο και το χωροχρονικό πλαίσιο. Γιατί μπορεί η θεματική των Vikings για παράδειγμα να έχει γίνει ψωμοτύρι και να έχει γεννήσει ένα ολόκληρο υποϊδίωμα, αλλά όσον αφορά τους πληθυσμούς και την ιστορία της Βορείου Αμερικής, δεν μπορώ να θυμηθώ πολλές περιπτώσεις μπαντών, πέρα από τους labelmates PANOPTICON, που έχουν κοινά σημεία με την περίπτωσή μας εδώ.
Η τέταρτη κυκλοφορία των NECHOCHWEN, αποτελεί και την πιο δουλεμένη τους μέχρι σήμερα και πιθανώς και την ποιοτικότερή τους, όσο το δυνατό μιλώντας αντικειμενικά. Η συνταγή του “Heart Of Akamon” δεν είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με το παρελθόν τους, με τη βάση της να είναι στις παραδοσιακές μουσικές και ήχους της χώρας τους, δοσμένες άλλοτε με έναν black metal τρόπο και άλλοτε με ακουστικά όργανα, με τους ίδιους να αποκαλούν τη μουσική τους Apalači Folk Metal. Η σημαντικότερη διαφορά, είναι ο περισσότερος χώρος που έχει δοθεί στις ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις, σε σχέση με τα ακουστικά μέρη που είχαν τη μερίδα του λέοντος στο παρελθόν, κάτι που κάνει το υλικό τους το πιο επιθετικό, αλλά και συναισθηματικό και πολυποίκιλο, στη μέχρι στιγμής πορεία τους. Οι συνθέσεις είναι εξαιρετικές, με μερικές στιγμές, αλλά και κομμάτια ολόκληρα, να είναι από τα highlights της φετινής χρονιάς, όπως το “Kiselamakong” που κλείνει τον δίσκο, ή το εναρκτήριο “The Serpent Tradition”.
Αν και το “Heart Of Akamon” είναι αφιερωμένο από τους δημιουργούς του στον τόπο τους, αυτό δεν εμποδίζει άτομα σαν εμάς να απολαύσουμε το ταξίδι του, όσο και να νιώσουμε σε κάποιο βαθμό ένα είδος ταύτισης, μιας και θέματα και ιδέες όπως αυτά του συνεχούς αγώνα για την επιβίωση, της αλληλεγγύης, της επιμονής στον σκοπό και της αίσθησης του να ανήκεις κάπου, χαρακτηρίζονται από μια οικουμενικότητα (και διαχρονικότητα) που αφορά τους περισσότερους.
7.5/10
Νίκος Χασούρας
