>
Τα πράγματα ήταν δύσκολα από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας των PROMETHEE. Δεν ήταν μόνο ο τόπος καταγωγής (μόνο ΕΝΑ συγκρότημα έχει βγάλει η Ελβετία), αλλά και το πέλαγος στο οποίο ξανοίχτηκε, που είναι ήδη γεμάτο με καρχαρίες και μεγάλα ψάρια. Ωστόσο, οι PROMETHEE πήραν γερή ανάσα και βούτηξαν στα βαθειά από νωρίς. Το “Nothing Happens, Nobody Comes, Nobody Goes.” του 2012, απέδειξε ότι το συγκρότημα είχε όλα τα ιδανικά στοιχεία για να φθάσει ψηλά στην κατάταξη της metalcore σκηνής. Σήμερα, το “Unrest” έρχεται να επιβεβαιώσει όλες εκείνες τις προσδοκίες, που ευτυχώς δεν απεδείχθησαν εφήμερες.
Δεν είναι πολλά αυτά που μπορούμε να πούμε για το “Unrest”, όχι γιατί η ποιότητά του δεν το αξίζει, αλλά γιατί, δυστυχώς, κυμαίνεται στα πλαίσια της αξιοπρεπής μετριότητας. Αν βρισκόμασταν τρία χρόνια πριν, για να σχολιάσουμε το “Nothing Happens, Nobody Comes, Nobody Goes.”, θα λέγαμε ότι ναι, αυτή η μπάντα έχει μπει με τον τσαμπουκά που αρμόζει, με το κατάλληλο σκιώδες ύφος και τα μεγαλεπήβολα riffs, τη σωστή τεχνική και τον ήχο που πρέπει. Τα ίδια θα πούμε και σήμερα. Άξια η επιλογή της διαδοχής, με ομοιογενές ύφος και άρτια συνθετική ανταπόκριση από τα μέλη του. Ωστόσο, το “αλλά”, παραμένει μετέωρο πάνω από τα κεφάλια τους. Όσα βήματα μπροστά και αν έχουν κάνει στο θέμα της παραγωγής, που ομολογουμένως δίνει μία άλλη διάσταση στη μουσική τους, δε νομίζω ότι είναι αρκετό ώστε να δούμε τη δεύτερη αυτή κυκλοφορία με άλλο μάτι. Και αυτό γιατί μέσα στα 50 λεπτά, το πράγμα κάπου δείχνει να χωλαίνει. Άλλωστε, το κριτήριο της ίδιας συνταγής, κουράζει σε άλλες και άλλες μπάντες που έχουν να επιδείξουν δισκογραφία χρόνων, θα αφήσει ανεπηρέαστους τους PROMETHEE, που στην ουσία είναι ένα νέο συγκρότημα, από το οποίο βάσει του ντόρου που δημιούργησε, περιμέναμε το κάτι παραπάνω; Είναι καθήκον τους να βρουν τον τρόπο, ώστε να ξεπεράσουν το σκόπελο του «μία από τα ίδια», αλλά ταυτόχρονα να πλεύσουν μέσα στα σκληροπυρηνικά ύδατα που έχει χαράξει η metalcore σκηνή. Τότε, ξεχωρίζεις και δικαιώνεις τις προσδοκίες.
Κατά τα άλλα, τίμια μπάντα οι PROMETHEE και ακόμα πιο τίμιο το “Unrest”. Όταν όμως όλος ο δίσκος κυλάει σαν soundtrack στο background, ενώ κάνεις ένα σωρό άλλα πράγματα και η μόνη στιγμή που σηκώνεις το κεφάλι σου για να το προσέξεις είναι στην κατακλείδα “Echoes Of The Universe”, τότε χρειάζεται ακόμα δρόμος για την (προσωπική αν μη τι άλλο) κορυφή.
6.5/10
Νίκος Ζέρης
