Οι πρώτες σκέψεις για το παρακάτω κείμενο τρύπωσαν στο μυαλό μου λίγο πριν την εμφάνιση των SLAYER στο προπέρσινο Heavy By The Sea. Οι DOWN έχουν μόλις τελειώσει και τα μέλη τους επιστρέφουν στα παρασκήνια. Δύο πιτσιρικάδες κάτω από τα 20 απομακρύνονται από τη σκηνή και ακούω τον παρακάτω διάλογο: «Τι θα κάνουμε τώρα πάμε να φύγουμε;» με τον άλλον να απαντάει «Σκεφτόμουν μήπως έβλεπα και τους SLAYER» και τον πρώτο να ανταπαντά «Τι SLAYER, ρε; Χωρίς τον Jeff Hanneman; Πάς καλά». Μα καλά… Από πότε ο μέσος μεταλλάς απαξιώνει τους SLAYER; Και πως αυτή η νοοτροπία πέρασε σε δύο πιτσιρικάδες που το πιθανότερο είναι να μην είχαν δει ποτέ τους SLAYER ζωντανά μέχρι τότε; Αν η μοίρα τα έφερνε αλλιώς και ο Kerry King άφηνε τον μάταιο τούτο κόσμο, πως θα αντιδρούσαμε; Ας αναρωτηθούμε ακούγοντας τα παρακάτω 10 τραγούδια.
Oι SLAYER επέστρεψαν με το ενδέκατο κατά σειρά studio άλμπουμ τους, με τίτλο “Repentless”, το οποίο κατάφερε την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του να φτάσει στη 4η θέση του Billboard, πουλώντας ήδη 50.000 αντίτυπα στις Η.Π.Α. Στη χώρα μας μάλιστα σε αντίστοιχα charts κατάφερε επίσης να μπει στο Top-5. Το σημαντικότερο στοιχείο που χαρακτηρίζει το “Repentless” όμως δεν είναι άλλο από την απουσία του τεράστιου Jeff Hanneman, που δύο χρόνια μετά το σοκ της ανακοίνωσης του θανάτου του στις 2 Μαΐου 2013 από κίρρωση του ύπατος δεν έχουμε συνέλθει.
Ο Jeff Hanneman δεν ήταν απλά ο κιθαρίστας των SLAYER και συνθέτης των κλασικότερων τραγουδιών τους αλλά ο σημαντικότερος εκφραστής του ακραίου metal ήχου εν γένει και αυτός ο ξανθομάλλης που δεν γούσταρε την υπερέκθεση, διατήρησε τον αρρωστημένο και απόμακρο χαρακτήρα που έβγαζε ως persona/στιχουργός/συνθέτης μέχρι και τον θάνατό του. Το κενό που άφησε ο Jeff Hanneman πίσω του είναι τεράστιο και όπως έδειχναν τα πράγματα μέσα στη γενικότερη μαυρίλα κανείς δεν θα μπορούσε να το αναπληρώσει ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που πίστεψαν ότι το τέλος των SLAYER είχε έρθει.
Δεν λέω… Όλοι εκφράσαμε τον πόνο μας και βγάλαμε τα δικά μας συμπεράσματά αλλά όλα αυτά βέβαια, χωρίς να υπολογίζουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται καρφωμένος στα δεξιά της σκηνής και δεν είναι άλλος από τον Kerry King. Χαρακτηριστική φιγούρα και κινητήριος δύναμη στα δύσκολα χρόνια όπως και αποφασιστικός στα διλλήματα που προέκυψαν, ένας εκ των βασικών συνθετών και στιχουργών του συγκροτήματος και «εκπρόσωπος Τύπου» των SLAYER, με καυστικές δηλώσεις επί παντός επιστητού.
Με τo “Repentless” να αποδεικνύεται άξιο των –πιο πρόσφατων τουλάχιστον- προκατόχων του και τον Kerry King ως βασικό συνθέτη πλέον, αποφασίσαμε στο ROCK HARD να αποκαταστήσουμε την αλήθεια κάνοντας μια βουτιά στο παρελθόν, καταθέτοντας μια λίστα 10 τραγουδιών απ’ όλη τη δισκογραφία των SLAYER που το όνομα του Kerry King αναφέρεται στα credits. Να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο ότι θα αναφερθούμε σε τραγούδια που έχει συνθέσει αποκλειστικά ο Kerry King κι όχι σε τραγούδια που έχει συγγράψει με τον Jeff Hanneman όπως πχ τα “The antichrist”, “Black magic”, “Chemical warfare”, “Hell Awaits”, “Jesus saves”, “Silent scream”, “Mandatory suicide” και αρκετών άλλων ύμνων. Επίσης να επισημανθεί ότι ο Kerry King ηχογραφεί αποκλειστικά όλες τις ρυθμικές κιθάρες στα άλμπουμ των SLAYER από το “Diabolus in musica” μέχρι και σήμερα, με τη διαφορά ότι όταν έπαιζε τα μέρη του Jeff Hanneman, χρησιμοποιούσε τον εξοπλισμό του τελευταίου για να έχει τον χαρακτηριστικό του ήχο.
1. “Evil has no boundaries” (1983 – “Show no mercy”)
Με το καλημέρα οι SLAYER εκφράζουν αυτό που πρεσβεύουν κι αυτό δεν είναι άλλο από βλάσφημο, σατανικό thrash metal που όμοιό του δεν είχε υπάρξει στο παρελθόν. Η ακατέργαστη παραγωγή, το make-up και οι έντονες επιρροές από πρώιμους IRON MAIDEN, VENOM και JUDAS PRIEST δεν μπορούν να πτοήσουν την αξία του “Show no mercy” και το “Evil has no boundaries” που ανοίγει το άλμπουμ αποτελεί ένα κλασικό τραγούδι με τον 16χρονο τότε Gene Hoglan (TESTAMENT, DARK ANGEL, DEATH) να ουρλιάζει EVIL! στο ρεφρέν.
2. “Praise of death” (1985 – “Hell awaits”)
Oι SLAYER δεν αστειεύονται και με το “Hell awaits” τα πράγματα σοβαρεύουν ακόμα περισσότερο. Ο Kerry King υπογράφει μία από τις πιο επιθετικές συνθέσεις του άλμπουμ, ανταλλάσσει αφηνιασμένα lead με τον Hanneman και υιοθετεί έναν ιδιαίτερο τρόπο σύνθεσης που θα συναντήσουμε αρκετές φορές στις μετέπειτα κυκλοφορίες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι δεν υπήρχε συνέντευξη death metal μπάντας στα τέλη των 80’s-αρχές 90’s που να μην αναφέρεται το “Hell awaits” ως ένα από τα επιδραστικότερα άλμπουμ του ιδιώματος με την ατμόσφαιρα όπως και οι αυξημένες ταχύτητες των τραγουδιών που συμπεριλαμβάνονται σε αυτό όπως το ομώνυμο και το “Kill again” να παίζουν δραστικό ρόλο.
3. “Piece by piece” (1986 – “Reign in blood”)
To απόλυτο thrash metal άλμπουμ. Το τελειότερο ξύλο που έχει παιχτεί στο metal.
Ακραίοι στίχοι δια χειρός Kerry King, με τον Tom Araya να τους φτύνει με πειστικό τρόπο και τα riff να εκσφενδονίζονται με τέτοια ταχύτητα που o Dave Lombardo κοπανάει τα τύμπανα με λύσσα που κυριολεκτικά ο μοναδικός τρόπος διαφυγής είναι piece by piece!!! Στην αρχική του εκτέλεση ξεκίναγε με το βασικό riff παιγμένο από το μπάσο αλλά κόπηκε στην πορεία. Το έχουν διασκευάσει με περίσσεια καφρίλα οι MALEVOLENT CREATION.
4. “Skeletons of society” (1990 – “Seasons in the abyss”)
Μπορεί στο “South of heaven” να μην είχε πολύ μεγάλη συμμετοχή όντας φρεσκοπαντρεμένος αλλά εδώ ο Kerry King έχει αισθητή συνθετική παρουσία με τα “Expendable youth” και “Temptation” εκτός άλλων αλλά επιλέγουμε το “Skeletons of society” λόγω της διαφοροποίησής του από τον τρόπο σύνθεσης που είχαμε συνηθίσει από τον ίδιο. Από το αρτιότερο ίσως άλμπουμ των SLAYER, σε πιο αργό tempo αυτή τη φορά, χωράφια στα οποία κινούνταν ο Jeff Hanneman μέχρι τότε, με το “Skeletons of society” οι SLAYER βρίσκουν έναν πιο ύπουλο και σκοτεινό τρόπο να σε υποτάξουν και έναν Tom να Araya τραγουδά πιο μελωδικά, με στίχους που παραπέμπουν στον πυρηνικό πόλεμο, την παρακμή του πολιτισμού και το δυσοίωνο μέλλον που θα συναντήσουμε μπροστά μας. Φοβερό τραγούδι και εντελώς διαφορετικό απ’ ότι είχαν επιχειρήσει στο παρελθόν.
5. “Dittohead” (1994 – “Divine intervention”)
Ο Dave Lombardo αποτελεί παρελθόν, τα 90’s έχουν φέρει τεράστιες αλλαγές στoν metal κόσμο αλλά οι SLAYER παραμένουν αμετανόητοι. Αγνοημένοι για μεγάλο διάστημα και με κενό τεσσάρων χρόνων, οι φήμες έλεγαν για ένα άλμπουμ επιστροφή στο ύφος του “Reign in blood” κάτι που φυσικά δεν ίσχυε. Ο Kerry King δήλωνε τότε πως περίμενε τον Hanneman να έρθει με καινούρια τραγούδια αλλά ο καιρός πέρναγε κι έτσι πήρε την πρωτοβουλία να ξεκινήσει μόνος του τις διαδικασίες για την προετοιμασία του “Divine intervention”. Το “Dittohead” αποτελεί μία από τις γρήγορες συνθέσεις των SLAYER και στιχουργικά με αφορμή τις βίαιες εξεγέρσεις που έλαβαν χώρα στο Los Angeles το 1992, ο Kerry King το πάει ακόμα παραπέρα κριτικάροντας το δικαστικό σύστημα της Αμερικής και ότι ψηφίζουν νόμους χωρίς να τους εφαρμόζουν, με τον Tom Araya την ίδια στιγμή να δηλώνει υπέρ της θανατικής ποινής σε συνεντεύξεις του. Ο τίτλος είναι επηρεασμένος από τον ραδιοφωνικό παραγωγό και πολιτικό σχολιαστή Rush Limbaugh, ο οποίος επίσης υποστήριζε ότι το δικαστικό σύστημα είναι πολύ ανεκτικό στους δολοφόνους και συνήθιζε να αποκαλεί τους ακροατές τους ditto-heads κατά τη διάρκεια της εκπομπής του, “The Rush Limbaugh Show”.
6. “Gemini” (1996 – “Undisputed attitude”)
To αρχικό πλάνο του “Undisputed attitude” ήταν να ηχογραφήσουν έναν δίσκο με διασκευές που να αντιπροσωπεύουν απόλυτα τις επιρροές τους, μόνο που τα κλασικά hard rock/metal τραγούδια από μπάντες όπως οι RAINBOW, DEEP PURPLE και JUDAS PRIEST δεν τους βγήκαν το ίδιο καλά όσο των hardcore συγκροτημάτων, οπότε αποφάσισαν να ηχογραφήσουν μονάχα τις τελευταίες. To “Gemini” αποτελεί την μοναδική καινούρια σύνθεση, ένα εφιαλτικό doomy τραγούδι, από τα πιο αργά που έχουν παίξει ποτέ οι SLAYER, με τον Kerry King να εκφράζει με τον δικό του τρόπο την επιρροή που έχουν ασκήσει πάνω του οι BLACK SABBATH, δημιουργώντας τρομερή αντίθεση με τον υπόλοιπο δίσκο.
7. “In the name of God” (1998 – “Diabolus in musica”)
To “Diabolus in musica” θεωρείται από τα αμφιλεγόμενα άλμπουμ των SLAYER χωρίς όμως να αμφισβητείται η ποιότητά του. Ο Kerry King το έχει περιγράψει ως το “Turbo” της δισκογραφίας τους, εμείς απλά λέμε ότι η δημοτικότητα του Nu Metal δεν τους άφησε ανεπηρέαστους, γι’ αυτό τους ακούμε για πρώτη φορά με τόσο χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες κι έντονο groove, διαφορετικό λογότυπο και διαφορετικής σχολής εξώφυλλο αλλά πάντα στο σκοτεινό ύφος των SLAYER. Τo “In the name of God” είναι το μοναδικό τραγούδι που έγραψε για το εν λόγω άλμπουμ ο Kerry King, διατηρώντας τα παραπάνω χαρακτηριστικά, με «άρρωστες» κιθάρες με το παρασκήνιο να κρύβει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους φίλους της μπάντας. Όταν ο Tom Araya διάβασε για πρώτη φορά τους στίχους που είχε γράψει ο Kerry King, παραπονέθηκε στον Jeff Hanneman λέγοντας του ότι δεν θέλει να τους τραγουδήσει γιατί παραείναι ακραίοι και προκλητικοί. Ο Araya βρισκόταν σε μία φάση στη ζωή του κάνοντας δηλώσεις ότι μετά από τόσα χρόνια που τραγουδούσε όλα αυτά τα σκοτεινά και αντιχριστιανικά θέματα με τους SLAYER ζητούσε πλέον κάτι καινούριο και πιο θετικό για τον ίδιο ψάχνοντας χώρο στην καθημερινότητά του να ζήσει ως καλός Καθολικός. Ο Kerry King από πλευράς του δήλωσε ότι δεν γίνεται ο άνθρωπος που τραγουδούσε ότι είναι ο Αντίχριστος στο “Show no mercy” να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο και από τη στιγμή που δεν είναι αυτός που έγραψε τους συγκεκριμένους στίχους θα έπρεπε να προσαρμοστεί με κάποιον τρόπο. Ο King βλέποντας μουσικούς όπως ο Marilyn Manson με το άλμπουμ του “Antichrist superstar” να ασχολείται με το ίδιο αντικείμενο που οι SLAYER είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν αλλά με διαφορετικά νοήματα, θέλησε μετά από χρόνια να ξαναγράψει στίχους στο ύφος του “Black magic” και του “Antichrist”, φτάνοντάς στους στα όρια αυτή τη φορά και όπως αποδείχτηκε τα κατάφερε μια χαρά.
8. “New faith” (2001 – “God hates us all”)
Ανήμερα της τρομοκρατικής επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης κυκλοφορεί το “God hates us all”, για αρκετούς ένα από τα καλύτερα τους άλμπουμ από την εποχή του “Seasons in the abyss”. Με τον τίτλο να δεσπόζει ως tattoo στο αριστερό χέρι του Kerry King και με συνθετική παρουσία μεγαλύτερη από αυτή του Jeff Hanneman, το “New faith” είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, συνδέοντας με άριστο τρόπο την πιο μοντέρνα αισθητική που είχαν υιοθετήσει στο προηγούμενο άλμπουμ με την χαρακτηριστική τους επιθετικότητα. Καυστικοί και αιρετικοί στίχοι για άλλη μία φορά από τον King, με την μουσική να εναλλάσσεται και τον Tom Araya να ουρλιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο.
9. “Supremist” (2006 – “Christ illusion”)
Με τον Dave Lombardo ξανά πίσω στα τύμπανα από το 1992 που είχε αποχωρήσει, οι SLAYER κυκλοφορούν το “Christ illusion”. Ένα άλμπουμ κομμένο και ραμμένο για τους οπαδούς της μπάντας. Το “Supremist” είναι το τελευταίο τραγούδι, με χαμηλό Drop-B κούρδισμα για τους γνώστες και επιστροφή στο κτηνώδες και γρήγορο ύφος των παλαιότερων δίσκων, με στίχους που ξεχειλίζουν οργή, μίσος και ανάλογα συναισθήματα που συνοψίζονται στον στίχο “I hate the fact that we breath the same air”.
10. “Hate worldwide” (2009 – “World painted blood”)
Από το άλμπουμ που έμελε να είναι το τελευταίο του Jeff Hanneman για το οποίο οι SLAYER μπήκαν στο studio χωρίς να έχουν τελειωμένα τα τραγούδια, δουλεύοντας τα και ολοκληρώνοντάς τα εκεί. Με τα τραγούδια μοιρασμένα μεταξύ των Hanneman/King, μας δίνεται η ευκαιρία να ακούσουμε ξεκάθαρα τις διαφορές στον τρόπο που συνέθεταν αυτοί οι δύο κιθαρίστες, με τον πιο punk και ταυτόχρονα εφιαλτικό τρόπο ο πρώτος (“World painted blood”, “Beauty through order”, “Psychopathy red”), με έφεση στην επιθετικότητα και πιο άρρωστα riff ο δεύτερος (“Snuff”, “Public display of dismemberment”). Το “Hate wordwide” είναι ακριβώς αυτό που υπονοεί ο τίτλος, με τον στίχο “Spread a little hate worldwide”, σύμφωνα με δηλώσεις του Kerry King, να εκφράζει απολύτως αυτό που κάνουν οι SLAYER από την αρχή της καριέρας τους. Το τραγούδι ήταν επίσης υποψήφιο για βραβείο Grammy στην κατηγορία “Best Metal Performance” το 2010 άλλα έχασαν από τους JUDAS PRIEST που ήταν υποψήφιοι με το “Dissident aggressor” από το live άλμπουμ, “A touch of evil: Live”, τραγούδι που είχαν διασκευάσει και οι SLAYER στο “South of heaven”.
Κώστας Αλατάς
