Με το καλοκαίρι να έχει αισίως και τυπικά τελειώσει και με τις πρώτες, σπαστικές βροχές να κάνουν την εμφάνισή τους, έφτασε η ώρα για την πρώτη εμφάνιση των MACHINE HEAD στη Θεσσαλονίκη μετά από έντεκα χρόνια, τρία χρόνια μετά την εμφάνιση τους στο Rockwave, όπου είχαν κλέψει την παράσταση, κατά την άποψή μου, από έναν κουρασμένο Ozzy και μια μέτρια μέρα των PARADISE LOST. Και τα νέα για τη διάρκεια του setlist, αλλά και την απόδοση της παρέας του Robb Flynn, είχαν αυξήσει την προσμονή γι’ αυτό το βραδάκι με τους MACHINE HEAD στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Το Fix Factory of Sound είναι νομίζω χωρίς αμφιβολία ο καλύτερος κλειστός συναυλιακός χώρος της Θεσσαλονίκης. Καινούριος, με μια όμορφη, κυκλική σκηνή, επαρκή κλιματισμό/εξαερισμό, αλλά και πολύ καλό ήχο, αποδείχτηκε ιδανικός για να φιλοξενήσει το επιβλητικό, «γοτθικό» και κοκκινόμαυρο σκηνικό των MACHINE HEAD, οι οποίο πάτησαν τη σκηνή του περίπου στις 10.00 . Για τις επόμενες δυόμιση ώρες οι Αμερικάνοι μας χάρισαν μια υποδειγματική συναυλία, με ιδανικό setlist, επιβλητική εμφάνιση, μπόλικο πάθος και τσαμπουκά και ένα κοινό που τους παραδόθηκε εξαρχής και ολοκληρωτικά, όντας, όπως φάνηκε, έτοιμο από καιρό…
Με τους ήχους του “Imperium” να δονούν το Fix και εν συνεχεία του “Beautiful Mourning” και του φρέσκου “Now We Die”, ο πανικός, τα pongos, το crowd-surfing, έκαναν την εμφάνισή τους από νωρίς και δε σταμάτησαν ούτε λεπτό σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Τι να περιγράψω, τον πανζουρλισμό του “Locust”; Το χάος στο “Aesthetics of Hate”; Την παράνοια στο “The Blood, the Sweat, the Tears”; Δεν έχει νόημα, ολόκληρη η εμφάνιση των MACHINE HEAD ήταν ένα highlight και κάλυψε όλη ανεξαιρέτως τη δισκογραφία τους και δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα μπορούσε να αφήσει κάποιον ανικανοποίητο, έστω και στο ελάχιστο.
Ο Robb Flynn είναι εξαιρετικός frontman. Συγκινητικός όταν μας ευχαρίστησε που δώσαμε χρήματα για να τους δούμε, παρά την οικονομική κατάσταση της χώρας, ηγετικός όταν μας “διέταζε” να χωριστούμε στη μέση για να ακολουθήσει ανελέητο κοπάνημα (άλλο που δεν 
ήθελαν οι νεότεροι βέβαια…) ειλικρινής και αυθεντικός όταν μίλαγε για το γκρουπ και έθαβε το MTV. Η εικόνα που αποκόμισα ήταν ενός αυθεντικού ανθρώπου που γουστάρει αυτό που κάνει ως εκεί που δεν πάει. Και αυτό είναι προφανές και κατανοητό στο κοινό του που εύλογα ανταποκρίνεται με τις σκηνές που βιώσαμε την Παρασκευή στο Fix.
Έγραψα παραπάνω πως δεν υπήρχε highlight… Ψέματα! Το “Halo”, το ας πούμε “χιτάκι” τους, με το οποίο μας αποχαιρέτησαν οριστικά, ήταν ένα κλικ πιο ψηλά από τα υπόλοιπα είκοσι τραγούδια της συναυλίας και συνοδεύτηκε από απόλυτη συμμετοχή και για ακόμα μια φορά, παρά την κούραση, ανηλεές κοπάνημα. Μετά από δυόμιση μαγικές ώρες άπειρου ιδρώτα και ασταμάτητου headbanging οι MACHINE HEAD αποχώρησαν κάτω από τις επευφημίες του κοινού της Θεσσαλονίκης. To “An evening with MACHINE HEAD” ήταν ίσως η καλύτερη συναυλία της χρονιάς. Ελπίζω και πιστεύω πως δεν θα χρειαστούν ακόμα έντεκα χρόνια μέχρι να τους απολαύσουμε εκ νέου!
Πάνος Παπαπανάγου
