"/>
Δεν ξέρω τι πραγματικά οδήγησε τους FIREWIND να ανανεωθούν τόσο πολύ μουσικά. Οι ίδιοι τονίζουν πως δούλεψαν στα νέα τραγούδια δίχως να έχουν ανακοινώσει σε κανένα πως προετοίμαζαν μια νέα κυκλοφορία και έχοντας αποτάξει το βάρος ενός δισκογραφικού συμβολαίου, καθώς το προηγούμενο είχε ολοκληρωθεί.
Αν και περιμένω να μιλήσω και με τους ίδιους, οι απανωτές ακροάσεις του “Few against many” μου φέρνουν διάφορες σκέψεις. Σίγουρα η εμπειρία του ηγέτη τους Gus G. με τον θρύλο ΟΖΖΥ και τους πολύπειρους συνεργάτες του είναι αδιαμφισβήτητα ένας λόγος της εξέλιξης του ήχου των FIREWIND. Σκέφτηκα όμως πως παράλληλα και το έτερο συνθετικό ήμισι, ο Bob Katsionis, με τους OUTLOUD, κατάφερε να αποβάλλει κάθε κλασικο-μελωδικό φετίχ. Και οι δυο τους, είναι βιρτουόζοι, με τεχνικά και πολύπλοκα ακούσματα, όσο και αν μέσα από την συνεργασία τους το αποτέλεσμα ήταν πιο ευθύ μέχρι σήμερα.
Έτσι πιστεύω, πως όταν έβαλαν κάτω τις ιδέες για το νέο άλμπουμ, ξεπήδησε μια νέα μεταλλαγμένη έκδοχή των FIREWIND. Η πιο σκληρή, σκοτεινή και καταιγιστική μορφή που έχουν παρουσιάσει. Δεν είναι τυχαίο που ο Φράγκος ανέφερε τους SYMPHONY X όταν έγραφε για την προακρόαση του δίσκου, αφού ο ήχος του Gus πλησιάζει αρκετά αυτόν του Michael Romeo. Από την άλλη, ακόμα και ο Apollo έχει χρησιμοποιήσει ένα Russel-Allen εφέ που τον κάνει να ακούγεται πιο τραχύς και σκληρός. Προσθέστε τις ανεβασμένες ταχύτητες, τον στακάτο ήχο του νεο-εισελθέντα Nunez στα τύμπανα και την καλογυαλισμένη μίξη για να συνειδητοποιήσετε τι σας περιμένει.
Βέβαια πάνω από όλα, είναι τα “σηκώματα” του Gus G. στα ριφ που σημαδεύουν την αποστασιοποίηση με το κλασικό τους παρελθόν. Το βαρύ και κολλητικό ξεκίνημα του “Long gone tomorrow” επιβεβαιώνει του λόγου του αληθές, αν και το πρώτο δείγμα (βλέπε “Wall of sound”) μας είχε δώσει μια πρώτη γεύση. Θέλω να σταθώ λίγο παραπάνω στις κιθάρες του ταλαντούχου Έλληνα, αφού μάλλον είναι η πιο ποικιλόμορφη και καλοδουλεμένη του προσπάθεια. Ακόμα και σε ένα πιο τυπικό FIREWIND τραγούδι – το “The undying fire” – έχει φοβερές εναλλαγές αλλά και σόλο που σκοτώνει.
Για τους πιστούς οπαδούς του, το shredding είναι εδώ, μην ανησυχείτε! Το “Another dimension” με ταξίδεψε στο παρελθόν τους και με τα απανωτά σόλο, μάλλον είναι υλικό για clinics. Γενικότερα τα σόλο, είναι guitar–God material και αντισταθμίζουν την ισχνή παρουσία του Gus στο “Scream”. Αν υπάρχουν κάποιοι που ετοιμάζονται να κονταροχτυπηθούν μαζί του για το στέμμα του καλύτερου σύγχρονου μαέστρου τις εξάχορδης, τότε ας ακούσουν την προσπάθειά του στο “Few against many”.
Αν υπάρχει ένα γενικό σχόλιο που να χαρακτηρίζει τον δίσκο, τότε θα έλεγα ότι αυτός είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους FIREWIND που γνωρίζαμε και τους FIREWIND του μέλλοντος. Αυτή είναι η μπάντα που μπορεί να αναζωογονήσει το Ευρωπαϊκό metal και χαίρομαι που είναι από τη χώρα μας.
8 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
