>
“Us against the world”
Πριν αρκετό καιρό, όταν είχε γίνει η προακρόαση του δίσκου των FIREWIND, “Few against many”, είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στο ίδιο τραπέζι με τον Gus G και τον Bob Katsionis και να συζητήσουμε για τον δίσκο που μόλις είχαμε ακούσει μία φορά. Έχω την εντύπωση ότι λύνονται πολλές απορίες σε ότι αφορά την αλλαγή μουσικής κατεύθυνσης αλλά και όλα όσα συμβαίνουν στο στρατόπεδο των FIREWIND αυτόν τον καιρό! Ιδανικό soundtrack του διαβάσματος, φυσικά ο νέος τους δίσκος…
Ομολογώ ότι ήρθα χωρίς να περιμένω τίποτα… Προτού ξεκινήσει η προακρόαση, είδα ότι ο δίσκος είναι mixed by Jason Suekof, Eyal Levi… Πόσο σας άλλαξε τον ήχο αυτό το πράγμα;
Gus: Είναι καταρχήν τελείως διαφορετικός ο ήχος κι αυτό θέλαμε. Θέλαμε πιο huge ήχο, θέλαμε άλλη παραγωγή. Καταρχήν αυτό που σκεφτόμουνα εγώ είναι πώς θα είναι ένας Αμερικάνος να μιξάρει μία μπάντα όπως οι FIREWIND. Γιατί τα options μας τα ξέραμε λίγο πολύ, αν είσαι μία power metal στην Ευρώπη, ξέρεις ποιοι είναι οι μουσικοί παραγωγοί…
Τρεις-τέσσερις….
Gus: Είναι αυτό … Είναι οι τρεις-τέσσερις… Κάναμε τους δύο τελευταίους στη Φιλανδία, είπαμε enough από κει πέρα… Εγώ μίλησα με τα παιδιά, με τον Eyal, τον ήξερα από παλιά και αυτό είχαμε πει με τα παιδιά ήταν ότι θέλαμε να αλλάξουμε λίγο την ομάδα γύρω μας, θέλαμε να δουλέψουμε με ανθρώπους που ήταν ξανά ενθουσιασμένοι για να δουλέψουν μαζί μας, δεν το βλέπανε σαν ένα «Ορίστε κύριε… Η πίτσα σου κύριε… Έτοιμη… Άντε στο καλό τώρα να περάσει ο επόμενος…». Θέλαμε ανθρώπους να βάλουν το ίδιο πάθος που θα βάζαμε εμείς, να παίρνεις τη δουλειά σου το ίδιο σοβαρά και επίσης να έχουμε έναν καινούριο ήχο, γιατί τα τραγούδια ήταν διαφορετικά, το όλο concept ξεκίνησε διαφορετικά και πιστεύω κάναμε την σωστή επιλογή… Ναι… Και έχει όλα αυτά τα στοιχεία που είπαμε και πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, έχει και τα… αν θες να πεις ονόματα τέλος πάντων… και τα PANTERA και DREAM THEATER σημεία…
Απλά το λέμε για να κάνει ένα link o άλλος να ακούσει τα ονόματα, τα riff…
Gus: Ναι ….Τώρα όπως είπες είναι ένα πολύ κιθαριστικό άλμπουμ, τα πλήκτρα αυτή τη φορά πιστεύω κάνουν την έκπληξη σε άλλο επίπεδο πιστεύω…
Περισσότερο σε επίπεδο εφέ…
Gus: Αυτό που είχα πει στον Mπάμπη, (σ.σ. κοιτώντας τον Βοb) και το θυμάσαι κιόλας – σoυ ‘χα πει-…. «Ορίστε κάποια τραγούδια»… Και λέω … «Εξέπληξέ με! Θέλω να παίξεις πράγματα που δεν έχεις ξανακάνει, φέρε κάποιους άλλους ήχους» και το έκανε αυτό… Πολύ επιτυχημένα θα έλεγα, σε σημείο που υπάρχουν πλήκτρα εκεί που δεν τα προσέχεις γιατί είναι τόσο distorted, τόσο heavy, τόσο μεγάλοι ήχοι που δένουν τέλεια με το σύνολο…
Εσύ πώς το είδες αυτό; To ότι σε έριξε με τα πλήκτρα…(γέλια απ’ όλους)
Bob: Εγώ το ‘δα σαν πρόκληση να σου πω την αλήθεια γιατί εντάξει, τον ήχο μου και τη δουλειά μου τη ξέρω να την κάνω τόσο καιρό, αλλά στο θέμα των FIREWIND είπαμε ότι σ’ αυτό το δίσκο όλοι θα κάνουμε ένα βήμα παραπάνω, το ίδιο έκανε και ο Gus στις κιθάρες. Θα έλεγα ότι έχω ακούσει στο δίσκο περισσότερο τον Gus που ήξερα περισσότερο εγώ στις πρόβες. Γιατί πάντα κρατιόταν, πάντα ήταν πιο μαζεμένα τα πράγματα…
Τα riff είναι σχεδόν όλα ένα και ένα. Σόλο πλέον παίζει και η κουτσή Mαρία που λένε, ένας καλός κιθαρίστας shredder κτλ, παίζει καλά σόλο… ΟΚ…
Gus: Aυτό δεν σημαίνει κάτι… Τέλος πάντων… Αυτό που έχουν τα solo, να σου πω και κάτι για τα solo… Συγγνώμη που σε διακόπτω πάλι, παρένθεση…. Αυτό το πράγμα με τα solo σ’ αυτό το άλμπουμ είναι ότι τα τεχνικά σημεία, για μένα, είναι τα πιο τεχνικά που έχω παίξει ποτέ, έχει πολύ δύσκολα πράγματα… Και στα μελωδικά έχω πολλά περάσματα blues…
Oπως το “Few against many”, το οποίο έχει φοβερά μελωδικό solo…
Gus: Ναι και το “Glorius”, του οποίου το τελευταίο solo είναι αυτοσχεδιασμός, one–take… Στο “Nο heroes, no sinners” έχει πιο bluesy στοιχεία μέσα, το “Wall of sound”,όταν ξεκίνησα να σου λέω για τα τεχνικά μου, έχει δύσκολα πράγματα μέσα…
Κοιτάζοντας πίσω από την εποχή του “Allegiance” ότι στους δύο επόμενους δίσκους χρησιμοποιήσατε μια ψιλοφόρμουλα ότι να γράφουμε τριλεπτο-τετράλεπτα κομμάτια, πιο compact, συγκρατημένα μέχρι ενός σημείου… Μήπως αυτό το πράγμα έβαλε σε μία νόρμα τους FIREWIND; Μου έδωσε την εντύπωση ότι και οι δύο παίζατε αρκετά συγκρατημένα, σαν να κρατάγατε χαλινάρια κάπου…
Gus: Aυτή η εντύπωση ξέρεις γιατί σου έχει δημιουργηθεί; Γιατί μπορούμε να παίξουμε πολύ παραπάνω και απλά δεν το κάναμε. Δεν το κάναμε επειδή συγκρατηθήκαμε, αλλά πιστεύω ότι είμαστε από τις λίγες μπάντες στο χώρο μας που πραγματικά ξέρουμε να γράφουμε καλά τραγούδια. Μπορούμε να γράψουμε ένα τραγούδι που να είναι τρεισήμισι λεπτά και να ‘ναι κομματάρα και να παιχτεί και σε μια αρένα. Τα τραγούδια μας σίγουρα δεν περνάνε απαρατήρητα, έχουμε hooks, έχουμε πολύ πιασάρικα τραγούδια, ίσως κάτω υπό άλλες συνθήκες και αν ήμασταν πιο light θα μπορούσαμε να ‘μαστε ακόμα και στο ραδιόφωνο. Απλά είμαστε μια heavy metal μπάντα. Απλά αυτή τη φορά το δείξαμε πιο πολύ/
Bob: Συνήθως οι μπάντες τείνουν να κάνουν το κάτι παραπάνω και το κάνουν για τον εαυτό τους…
Εσείς κάνετε κάτι λιγότερο ας πούμε; (γέλια απ’ όλους)
Gus: Όχι! Όταν τζαμάραμε με τον Mπάμπη και τα τραγούδια τα γράφαμε πάντα μαζί, ενώ θα μπορούσαμε να παίξουμε τα άντερά μας, ποτέ δεν προσπαθήσαμε να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον όταν γράφαμε τραγούδια… Κοιτούσαμε πάντα τις ιδέες σαν ιδέες… Αν μας σηκωνόταν η τρίχα… Τα τραγούδια είναι το κύριο θέμα εδώ πέρα… Απλά αυτή τη φορά έχει και άλλα στοιχεία μέσα, δώσαμε πιο πολύ groove πιο πολύ heavy, αυτό που λες στα solo δεν κρατηθήκαμε…. Σε κάποια άλλα όμως…
Ναι, σε κάποια άλλα παίζεις κανονικά… Είσαστε πιο απελευθερωμένοι…
Gus: Στο “Losing my mind”, για παράδειγμα δεν το περιμένεις αυτό το πράγμα που γίνεται, δηλαδή … Είναι ένα τραγούδι που είναι επικό, 6:30 λεπτά, στο οποίο το ένα σημείο διαδέχεται το άλλο … Ξεσπάει σε ένα σόλο στο οποίο γίνεται πανικός και μετά αντί να γυρίσει στο ρεφρέν μπαίνει ένα riff SLAYER! (γέλια)
Bob: Το αστείο είναι (κοιτώντας τον Gus), θυμάσαι παλιά που γράφαμε; Σε ποιο κομμάτι ήταν;
Gus: Στο “Wοrld on fire”… είχε πάει αλλού το τραγούδι….
Bob: Nαι, είχε πάει το κομμάτι αλλού…. Παλιά ίσως να το κάναμε αλλά όντως ήμασταν πιο συγκρατημένοι… Κι εγώ αυτό που έχω δει είναι ότι οι μπάντες γενικά δεν το σκέφτονται ειδικά, δηλαδή αυτό που λέμε το progressive, όπου ξέφυγε ο ήχος του progressive τώρα πια, δεν είναι το progressive που είχε εμφανιστεί… Στο progressive πια αφήνονται ελεύθερες, παίζουν ελεύθερα, και αυτό τελικά μπορεί να ακούγεται δουλεμένο στα αυτιά μερικών, δεν μπαίνεις σε κάποια νόρμα κι εμείς τελικά καλύτερα που το κάναμε έτσι, δείξαμε ότι είμαστε κι αυτό και αυτό και αυτό… Επειδή υπάρχει πολύ πληροφορία στη μουσική και πολύ προσφορά, ο κόσμος προσπαθεί να βάλει μια τάξη και να πει… Ωραία αυτός είναι power, τέλος.
Η ταμπέλα του europower που είχατε παλιά, αρχίζει και γίνεται τώρα πιο US…. Νομίζω..
Gus: Εγώ προσωπικά ήθελα να φύγει αυτό το euro από πάνω μας…
Κατά πόσο έχει να κάνει αυτό το πράγμα, με όλη την σχέση με τον Οzzy, την πιο «αμερικανοποίησή» σου, δηλαδή παίζοντας με τον Οzzy μπαίνεις σε μια πιο αμερικάνικη νοοτροπία ενώ όντας πιο πολύ ανάμεσα στη Σουηδία και την Θεσσαλονίκη είχες μια πιο φυσικά Ευρωπαϊκή προσέγγιση στην μουσική. Κατά πόσο σε επηρέασε όλο αυτό ….δηλαδή το πάρε-δώσε αν μη τη άλλο με Αμερικάνους, οι οποίοι και ακούνε άλλα πράγματα.
Gus: Να σου πω πώς το είδα γιατί δεν το ανέλυσα σε φάση Αμερική – Ευρώπη με markets και όλα αυτά… Αλλά…
Ύφος και νοοτροπία εννοώ…
Gus: Θα σου πω κάτι, εμένα προσωπικά η εμπειρία μου με τον Οzzy με έκανε να βλέπω τα πράγματα αλλιώς, πολύ αλλιώς … Δηλαδή με έκανε να σκεφτώ και να ρωτήσω τον εαυτό μου πράγματα που δεν τα ‘χα σκεφτεί πριν, δηλαδή γύρισα και είπα κάποια στιγμή … «Τι σε κάνει εσένα διαφορετικό απ’ τους άλλους ; Για ποιο λόγο είσαι εσύ εδώ πέρα; Για ποιο λόγο είσαι εσύ αυτός ο κιθαρίστας και όχι κάποιος άλλος; Ποιες είναι οι αδυναμίες σου ως κιθαρίστας; Ποια είναι τα ατού σου;»… Oλα αυτά τα πράγματα τέλος πάντων, τα σκέφτηκα ξανά όλα, σαν να έμαθα την κιθάρα που ήξερα απ’ την αρχή. Μέσα απ’ αυτό βγήκα πολύ καλύτερος κιθαρίστας, μέσα από αυτήν την εμπειρία όλη… Δηλαδή μου έδωσε καινούργια έμπνευση για να γράψω όλα αυτά τα riff που ακούς αυτή τη στιγμή και όλες αυτές τις ιδέες, με έκανε να θέλω να ξαναπαίξω κιθάρα και να είμαι πολύ δημιουργικός στην κιθάρα ξανά… Μετά, το ίδιο έκανα και με την μπάντα, δηλαδή γύρισα και είδα την μπάντα και είπα ότι « Τι είναι αυτό που έχει αυτή η μπάντα… Ποια είναι αυτά τα φοβερά στοιχεία που θα μπορούσαν να βγουν στην επιφάνεια πιο πολύ;» όχι για να αλλάξουμε εμείς την ταυτότητά μας, δεν μπορείς να αλλάξεις την ταυτότητά σου και ούτε ντρεπόμαστε γι’ αυτό, αλλά για να μπορέσουμε να πάμε στο επόμενο επίπεδο σαν μπάντα. Όταν τελείωσε το tour με τον Ozzy είπα στον εαυτό μου, δεν υπήρχε περίπτωση να μπω στο στούντιο να ξανακάνουμε ένα άλμπουμ σε αντίστοιχο στυλ… Το κάναμε στα τελευταία τρία CD, είμαι περήφανος γι’ αυτό γιατί έχουμε δικό μας στυλ, δική μας ταυτότητα … Ξέρεις ότι όταν ακούς τραγούδι FIREWIND ότι είμαστε εμείς κι όχι οι ΒLIND GUARDIAN ή ένα κακέκτυπο κάποιων …αλλά είμαστε εμείς… Και το πετύχαμε στο “Days of defiance” αλλά το θέμα ήταν πώς πάμε παρακάτω… Ποια είναι τα στοιχεία;…
Πιστεύεις ότι σ’ αυτό το timing ουσιαστικά είναι ο πρώτος δίσκος που γράφεται αφότου έχεις κάνει όλη αυτήν ιστορία με τον Οzzy κτλ… Ήταν δηλαδή μια πολύ καλή κλωτσιά, ένα πολύ καλό kick για να κάνετε κάτι καινούργιο, ήταν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για να πεις… ξέρεις κάτι; Καιρός να δείξουμε στον κόσμο …και όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής… σ’ όλους δηλαδή… και να κάνουμε κάτι για την πάρτη μας, χρόνος για αλλαγή για να κάνουμε αυτά που έχουμε στο μυαλό μας… Το timing είναι…
Gus: Nαι, το timing ήταν σημαντικό, είναι σημαντικό αυτό που λες, γιατί ήταν το πρώτο άλμπουμ μετά τη Ozzy περίοδο μου, τέλος πάντων, ξέραμε ότι είχαμε στραμμένη την προσοχή του κόσμου σε μας, ξέραμε ότι πολύς κόσμος ακούει…. Ναι σίγουρα παίζει ρόλο …. Αλλά ξέρεις τι; Θα σου πω κάτι άλλο… Ήταν το πιο αγχωτικό άλμπουμ που έχω κάνει ποτέ, ένιωθα ότι δεν έχω τίποτα να χάσω… Δεν μιλούσαμε ούτε με εταιρίες, είχε τελειώσει το συμβόλαιό μας…
Εκεί θέλω να πάω, το γεγονός ότι δεν είχατε εταιρία και λες γράφω έναν δίσκο, μεταξύ μας κιόλας λες «Είναι ο καινούργιος δίσκος του συγκροτήματος του κιθαρίστα του Οzzy» … «Άρα έχω ένα πολύ γερό χαρτί στο χέρι μου». Αυτό τι σημαίνει; Ότι έχεις και πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να σε υπογράψει μια εταιρία. Και πας να γράψεις πιθανώς έναν δίσκο όπως γουστάρεις και λες «Κύριοι αυτό είναι! Κάντε τις προσφορές σας» ενώ παλαιότερα θα μπορούσες να γράψεις ένα δίσκο ενώ ξεκίναγες θα έλεγες «Τι θα πρέπει να κάνω για εντυπωσιάσω, για να επιδείξω στην εταιρία….»
Gus: Έτσι είναι….. Άλλα συναισθήματα και άλλες βλέψεις τότε, σίγουρα… Είμαστε και κάτω από ένα συμβόλαιο τεσσάρων άλμπουμ, είχαμε μια σχέση καλή με την Century Media, την έχουμε ακόμα, και γι’ αυτό και ξαναϋπογράψαμε μαζί τους, σίγουρα θα είχα άλλο άγχος αν δεν είχε γίνει όλο αυτό. Αυτό θα ήταν το κύριο μέλημά μου αλλά θα είχα άλλου είδους stress, τώρα αυτή τη φορά δεν με επηρέασε αυτό για κάποιο λόγο ίσως γιατί το stress που είχα σ’ ένα gig με τον Οzzy ήταν εκατό φορές πιο πολύ, και κατάφερα και βγήκα «ζωντανός» από αυτή τη φάση, κέρδισα το respect του κόσμου και ένιωθα ότι τώρα μπορώ να πάω. Έχω δύο χρόνια μπροστά μου, εφόσον ο Ozzy θα ήταν στους BLACK SABBATH… Μπορώ να κάνω ότι γουστάρω αυτή τη στιγμή, με τα φιλαράκια μου. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι άλμπουμ θέλουμε, δεν μας ενδιαφέρει καμία εταιρία, δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα το αγοράσει, ποιος θα το υπογράψει, δεν με ενδιέφεραν ούτε τα λεφτά, ούτε τίποτα. Δεν μιλήσαμε σε κανέναν ήμασταν μόνο εμείς…
Ναι, ξαφνικά βγήκε ότι οι FIREWIND ετοιμάζουν δίσκο. Είχε να κάνει και με το ότι μ’ όλη αυτή την ενασχόλησή σου με τον Οzzy και τα tour και όλα αυτά, ουσιαστικά το “Days of defiance” σαν να αυτοκαταργήθηκε…
Gus: Το “Days of defiance” ήταν λάθος timing. Είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, εγώ το αγαπώ πάρα πολύ, είμαι πολύ περήφανος αλλά βγήκε σε λάθος timing δυστυχώς, γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2008 – 2009 και βγήκε τέλος του 2010 όταν εγώ ξεκίνησα την περιοδεία με τον Ozzy…
Που δεν μπορούσες να το στηρίξεις…
Gus: Δεν μπορούσα να το στηρίξω, έκανα πάρα πολλές συνεντεύξεις για το άλμπουμ μεν, γιατί είχα όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω μου αλλά δεν μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε με τα live… Βγήκαμε μετά από ένα χρόνο να παίξουμε. Ήταν ένα καμένο άλμπουμ δυστυχώς, ήταν ένα διαμάντι που χάθηκε πιστεύω γιατί δεν του άξιζε αυτή η αντιμετώπιση… Από την άλλη πλευρά that’s life… Όλα γίνονται για έναν καλύτερο σκοπό.
Bob: Έγινε μια σύγχυση τότε με τον κόσμο. Δεν ήξερε αν είσαι μαζί μας…
Gus: Οι πληροφορίες ήταν τόσες πολλές και συνέβαιναν όλα τόσο γρήγορα… Ήμουν σε μία παγκόσμια περιοδεία με τον Οzzy, έβγαζα δίσκο, δεν ήξερα για πιο πράγμα να πρωτομιλήσω…. Διαβάζεις κάτι και το ξεχνάς την άλλη στιγμή…
Άμα φύγει απ’ το δίωρο το νέο, πάει…
Gus: Nαι, ναι δεν διαβάζουν καν τα headline και συνέβαιναν πάρα πολλά πράγματα και γρήγορα. Σε κάποια φάση μιλήσαμε με την Century Media, τους λέγαμε περιμένετε- περιμένετε αλλά και αυτοί είπαν βλέπουμε ότι το tour γίνεται αλλά μπορεί εσύ μετά να πας στο studio… Όμως έχουμε ήδη πληρώσει το mastering και θέλουμε να κυκλοφορήσουμε…. Εκεί σήκωσα τα χέρια και τους είπα «παιδιά κάντε ό,τι γουστάρετε, βγάλτε το… Απλά μην περιμένετε να σπρώξουμε με τον τρόπο που περιμένετε να το κάνουμε»… Και ήταν οκ μ’ αυτό..
Τώρα βγαίνετε να παίξετε πάλι festival, στο Download, είχατε παίξει πριν πόσα χρόνια;…
Gus: Τέσσερα.
Φέτος ίσως το καλύτερο από ποτέ έχει 10 χρόνια anniversary κι έχει πάρα πολύ δυνατά ονόματα…
Gus: Nαι….
Βοb: Eμένα μ’ αρέσει επειδή παίζουν οι FIREWIND με το καινούργιο αίμα του αγγλικού heavy metal ας πούμε… Και μ’ αρέσει που πηγαίνουμε και πολύ καλά στην Αγγλία κιόλας, ο κόσμος έχει γυρίσει σε μας χρόνια τώρα… Είναι πάλι καλό timing που παίζουμε..
Gus: Kαι αυτό και επίσης να προσθέσω ότι είναι σημαντική μέρα για μας γιατί θα παίξουμε και στο μόνο show των ΒLACK SABBATH… Και δεν ξέρω αν θα υπάρξει άλλο, κανείς δεν ξέρει και είναι ωραίο να είμαστε και μείς μέρος τις όλης φάσης.
Τώρα στην Ελλάδα θα ‘ρθεις και συ με τον Οzzy γιατί είσαι και φίλος του Οzzy (σ.σ. Ozzy and Friends)…
Gus: Nαι… είναι περίεργο που το λες αλλά ναι…(γέλια απ’ όλους).
Eίναι πραγματικότητα λες Ozzy and friends…
Bob: Εγώ να ρωτήσω οι άλλοι είναι φίλοι του; (τρελό γέλιο από όλους)
…Και θα ‘χει ένα πολύ ωραίο συναπάντημα ας πούμε, Ζakk και Gus….Ο πρώην και ο νυν, σαν τις γκόμενες ας πούμε… Ξαφνικά βρίσκονται, έχεις καλή σχέση με την πρώην σου αλλά βρίσκεσαι και παντρεμένος τώρα… Θέλω να μου πεις πως το σκέφτεσαι; Πως το βλέπεις στο μυαλό σου;
Gus: Θα είναι περίεργο… Την άλλη εβδομάδα πάω στην Αμερική για πρόβες, θα είναι περίεργο που θα ‘μαστε όλοι μαζί, βέβαια με τον Ζakk έχω συναντηθεί κανα-δυο φορές κι εσύ ήσουν κιόλας στη μία, και μας φέρθηκε όντως πολύ καλά… Είναι σαν να ναι ένας μεγάλος μου αδελφός πλέον, μου ‘χει δώσει τα ηνία, ξέρεις..
Σε έχει χειροτονήσει… Mε τις ευλογίες του Ζakk…
Gus: Παίξαμε στη Γερμανία πέρσι, άνοιξαν οι BLACK LABEL τον Οzzy, έβλεπα εγώ το show από πλάγια, μετά με κάλεσε στο λεωφορείο, πήγαμε, κάναμε παρέα, μου έστειλε μήνυμα μετά, μου ‘πε… «Σαν μεγάλος αδελφός, γάμ**ες!!!». Αυτό όπως καταλαβαίνεις σημαίνει πάρα πολλά, ένα είδωλο με το οποίο μεγαλώσαμε και ακόμα τον έχουμε πολύ ψηλά είναι σημαντικό να σου δίνει τα εύσημα ένας τέτοιος άνθρωπος.
Προσωπικά προτιμώ από το BLACK SABBATH, να παίξεις σ’ αυτό το Ozzy and friends festival, από την πλευρά του θεατή, ο οποίος στη σκηνή θα βλέπει μαζί με τον Οzzy τρεις κιθαρίστες που βρίσκονται στον αφρό αυτή την στιγμή, παχτικά, σαν σύμβολα, για ότι μπορεί να σημαίνει ο καθένας… Τι σχεδιάζει ο Οzzy να παρουσιάσει σ’ αυτές τις περιοδείες; Δηλαδή θα παίξει BLACK SABBATH, θα παίξει ΟΖΖΥ;
Gus: Έκανες την πολύ σημαντική ερώτηση, κανείς δεν ξέρει τίποτα. Ούτε ο Οzzy ξέρει… Ο Οzzy φαντάζομαι θα ξέρει τα μισά απ’ ότι πρέπει να γίνουν… Άκου τώρα να σου πω, ήμουν στην Αγγλία πριν τρεις μέρες, οπότε περπατούσα στο δρόμο και πετυχαίνω τυχαία τελείως τον Blasko, « Τι κάνεις εδώ λέω;», τέλος πάντων μανατζάρει μια μπάντα γι’ αυτό και ήταν εκεί… «Τι γίνεται ρε φίλε;», «κανείς δεν ξέρει» μου λέει. Να ξέρεις ότι έχουμε ένα μεγάλο πίνακα στις πρόβες, που γράφουμε με μαρκαδόρο τις λίστες των τραγουδιών, και ο Blasko μου είπε ότι δεν γράφει τίποτα!!! Θα βρεθούμε όλοι στις πρόβες και θα κοιτιόμαστε σαν τους χαζούς!
Και προφανώς θα κάνει ο καθένας τις προτάσεις του, θα υπάρχει ένα πλάνο από τη Sharon για όλο αυτό το κόλπο…
Gus: Λογικά… Απ’ ότι έχω διαβάσει στην ανακοίνωση ο Geezer Butler θα είναι μαζί μας, οπότε θα υπάρχει ένα set από SABBATH, τώρα medley δεν ξέρω… Ο Slash θα είναι στα εννέα show από τα δεκαέξι…
Στην Ελλάδα θα είναι και ο Slash, κάτι που ενδιαφέρει και τον κόσμο.
Gus: Θα τζαμάρουμε 3 τραγούδια, ο Ζakk φαντάζομαι θα παίξει από την δική του περίοδο με τον Οzzy, και το υπόλοιπο θα είναι η υπόλοιπη μπάντα όπως τα ξέρεις αυτοί που ήμαστε και στο tour, θα παίξουμε τα υπόλοιπα δηλαδή… Tι λέω και γω αυτή την στιγμή… Δεν ξέρω τίποτα (γέλια)
Προφανώς κάποια στιγμή θα ανέβετε και οι τρεις πάνω στην σκηνή.
Gus: Τώρα απ’ αυτά που λέω εγώ σε ένα μήνα μπορεί να δεις κάτι τελείως διαφορετικό… Δηλαδή μην ακούς τίποτα απ’ αυτά που λέω γιατί εγώ είμαι ο τελευταίος που ξέρει πάντα, μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο τώρα και να μου πουν φεύγεις, έρχεσαι…. Ξέρεις τώρα… Τόσο καλά (γέλια).
Εννοείται. Μου έκανε εντύπωση, θετική-αρνητική δεν ξέρω, το tour με του LEAVES’ EYES. Είναι ένα συγκρότημα το οποίο ηχητικά δεν νομίζω ότι έχετε ιδιαίτερη σχέση. Θέλατε προφανώς να κάνετε μια headline περιοδεία. Πώς το βλέπεις αυτό το tour;
Gus: Θα σου πω πως το βλέπω. Είδα το όνομα με τις μπάντες που ενδιαφέρθηκαν για το tour αυτό και εμένα με ενδιάφερε το cross over στο tour αυτό, δηλαδή θα μπορούσαμε να πάρουμε μια μπάντα όπως οι WOLF πέρυσι, που παίζουν τα ίδια πάνω-κάτω, πολύ ωραίο όταν το κάναμε αυτό… Αλλά θέλουμε να κάνουμε περισσότερα σε ένα διαφορετικό κοινό, όχι απαραίτητα στο κοινό των LEAVES’ EYES, αλλά σε ένα διαφορετικό κοινό, σ’ ένα κοινό που δεν θα ερχόταν απαραίτητα να δει τους FIREWIND, θέλαμε μια μπάντα που έχει respect, έχει χρόνια στον χώρο, έχει κοινό, να μην πάρουμε μια μπάντα που αξίζει δέκα εισιτήρια και ελπίζουμε μέσα από αυτή τη φάση, δηλαδή θα έρθουν οι fans μας, θα έρθουν οι δικοί τους, και οι δύο θα κερδίσουν κάπου στην πορεία. Αυτό είναι καθαρά το σκεπτικό και έχει να κάνει και με το feedback που ‘χουμε πάρει, και να δούμε αυτό πως θα πάει… Αλλού μπορεί να πάει καλύτερα, αλλού χειρότερα… Το καλό είναι ότι και οι δύο οι μπάντες έχουν ένα respect ένα fan base και θα δούμε πως θα πάει.
Βοb: Είναι και το στοιχείο της έκπληξης που είπες Σάκη, είτε θετική είτε αρνητική… Οι τάδε με τους τάδε….
Αν μη τι άλλο συζητιέται…
Bob: Αυτό θέλω να πω… Και μένα όταν μου το παρουσίασε ο Gus λέω …(ξεφυσά) …αλλά μετά μου άρεσε η ιδέα αυτή.
Gus: Kαι μπορούμε να παίξουμε για πρώτη φορά και το “Breaking the silence”
Bob: Αυτά κάνει, κατάλαβες: Αυτές τις ιδέες πετάει (γέλια Gus…).
Πώς έγινε το κόλπο με τους APOCALYPTICA; Το περίμενα πως κάποια στιγμή θα ηρεμούσε το άλμπουμ…
Gus: Tο πρώτο τραγούδι το έκανε ο Mπάμπης με τον Apollo και μου το δίνουν να το ακούσω… Στην αρχή είχα ξενερώσει λίγο, έλεγα ρε παιδιά δεν θέλω να βάλω ένα τέτοιο τραγούδι στο δίσκο, δεν το ‘χαμε κάνει ποτέ… Από την άλλη όμως σκέφτηκα ότι το τραγούδι είναι φοβερό, είναι πολύ όμορφο τραγούδι και μιας και πάμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, ας είναι και αυτό κάτι το διαφορετικό εκεί μέσα. Και πάω και λέω στα παιδιά το εξής: «είναι πολύ ωραίο τραγούδι αλλά χρειάζεται κάτι για να ανεβεί το τραγούδι αυτό, λέω να έχουμε λίγο τσέλο» και μου λέει ο Μπάμπης «καλύτερο όμως θα ήταν να είχαμε και τους APOCALYPTICA να παίζουν… Ε, καλά εντάξει» (γέλια)… Γελούσαν όλοι και λέω ότι δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ας κάνουμε μία ερώτηση, το πολύ-πολύ να μας πούνε όχι… Το είπαμε στο management μας, τους δίνουμε το demo που είχαν κάνει τα παιδιά και τους λέμε, στείλτε το στο manager τους, εμείς ούτως ή αλλιώς θα παίρναμε κάτι τσελίστες να παίξουν…. Μετά από μερικές μέρες μας απάντησαν και μας λένε «παιδιά το τραγούδι μας άρεσε πολύ και θα θέλαμε να παίξουμε». Έτσι έγινε η επαφή. Δηλαδή δεν υπήρχε κανένα «κονέ» δεν ξέραμε τα παιδιά πριν… Είναι από αυτό που λες, ρωτώντας πας στην πόλη… Και ήταν πολύ ωραία έκπληξη αυτό που συνέβη γιατί μας αρέσουν οι ΑPOCALYPTICA, εγώ ειδικά με το τελευταίο τους άλμπουμ έχω ξετρελαθεί… Γούσταρα πάρα πολύ και ειδικά μ’ αυτά που έπαιξαν το ανέβασαν το κομμάτι πάρα πολύ, οι άνθρωποι είναι μουσικάρες, εντάξει… Το κάνανε πιο δραματικό…
Η συμμετοχή τους, απ’ ότι καταλαβαίνω, δεν έγινε για να μπει αυτοκόλλητο…
Gus: Έγινε γιατί είχε να πει κάτι μουσικά και ποιοτικά. Έγινε γιατί έδωσε στο τραγούδι άλλη πνοή.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θα ήθελα να ακούσω τους ΑPOCALYPTICA σ’ ένα τραγούδι σχεδόν FIREWIND και να τους βάλουμε μέσα, γιατί αυτό θα ήταν κάτι άλλο. Πιάνο στους FIREWIND δεν έχω ξανακούσει και το πιάνο από τους APOCALYPTICA είναι δύο extra points σ’ αυτό το τραγούδι
Gus: Απλά δεν θέλαμε να κάνουμε το ίδιο άλμπουμ ξανά…
Οπότε γενικότερα… Είναι ένα άλμπουμ το οποίο ήρθα το άκουσα και δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα και βγαίνει μια κουβέντα για τον δίσκο, δεν χρειάζεται να μιλήσεις για τίποτε άλλο, γιατί υπάρχουν τόσα πράγματα διαφορετικά, μέχρι καινούργιο μέλος, δηλαδή με τους ντράμερ είχατε ένα ψιλοθέμα τα τελευταία χρόνια.
Gus: Είμαστε λίγο επηρεασμένοι από τους SPINAL TAP με τη μόνη διαφορά ότι αυτών οι ντράμερ πεθαίνουν. Εμάς δεν πεθαίνουν απλά τους διώχνουμε εντάξει δεν θα τους σκοτώσουμε τους ανθρώπους. Είχαμε ένα θέμα με τους ντράμερ, αλλά αυτό έχει να κάνει με το συγκεκριμένο life–style, το να είσαι σε μια μπάντα και να τρέχεις από εδώ και από κει, δεν είναι για όλους αυτό το πράγμα, ούτε τα βρίσκουν όλοι μεταξύ τους… Δηλαδή δεν είναι εύκολο στο δρόμο, οκ αλλάζεις ντράμερ αλλά και πάλι πρέπει να σκεφτείς ότι είμαστε τέσσερις άνθρωποι 7-8 χρόνια… Άλλοι δεν αντέχουν να κάνουν 5 άλμπουμ έτσι άγνωστοι μεταξύ τους.
Έχει βοηθήσει το γεγονός ότι είστε λίγο «διάσπαρτοι»;
Gus: Σίγουρα το ότι δεν είμαστε ο ένας στα μούτρα του άλλου… Δεν είμαστε σίγουρα η μπάντα, τα τέσσερα φιλαράκια απ’ την Καλαμαριά που ξεκινήσαμε. Όπως ξέρετε τα παιδιά τα βρήκα στο δρόμο μετά από πολύ ψάξιμο, μετά από πολλά χρόνια. Στο τέταρτο άλμπουμ στην ουσία γίναμε αυτοί που γίναμε και πάλι με ρίσκο, δεν ξέραμε αν θα τα βρούμε.
Η μη συνεχής τριβή θεωρείς ότι σας έχει κάνει καλό;
Bob: Καμιά φορά όμως λέμε… Πω πω σκέψου να μέναμε δίπλα τι θα γράφαμε, υπάρχει και αυτό το σενάριο…
Όμως πόσες φορές θα πλακωνόσασταν άμα μένατε δίπλα; Μουσικά δηλαδή…
Gus: Εντάξει δεν είναι και έτσι…
Βοb: Γι’ αυτό υπάρχουν και τα e–mail …
Gus: Aλλά το e–mail είναι άσχημο πράγμα σ’ αυτή τη φάση, γιατί άλλα θες να πεις αλλά μπορεί να καταλάβει ο άλλος και πολλές φορές λέω «να μπορούσα να δω το Mπάμπη να του πω πέντε πράγματα ακριβώς», αλλά δεν γίνεται. Το θέμα είναι ότι είναι το ίδιο εύκολο και το ίδιο δύσκολο… Όμως για μας υπάρχει λόγος που είμαστε αυτοί οι τέσσερις που είμαστε ακόμα γιατί έχουμε αυτό που έχουν πολύ λίγες μπάντες. Καταλαβαίνει ο καθένας τον ρόλο του, καταλαβαίνει ο καθένας ποια είναι η θέση του, ποιες είναι οι δυναμικές του, ξέρει ο καθένας πού να μην χώνεται και πού να μην λέει μαλ**ίες, γι’ αυτό έχουμε αρμονία στη σχέση μας, γι’ αυτό μπορούμε να μπούμε μαζί για 5-6 μήνες σε ένα λεωφορείο χωρίς να πλακωθούμε και να είμαστε αγαπημένοι, φιλαράκια.
Πώς λειτούργησε η διαδικασία γραψίματος στον συγκεκριμένο δίσκο;
Gus: Έγραψα αρκετά στο δρόμο, ή backstage ή σε ξενοδοχεία ή σε off μέρες… Είχα ιδέες. Πάει πίσω στο προσωπικό ψάξιμο που έκανα και αυτό με ενέπνευσε να ξαναπαίξω κιθάρα να βγάλω καινούργια πράγματα, και σε ένα από τα διαλείμματα του tour, ήμουν σπίτι μου και είχα καμιά 20-αριά riff στο κεφάλι μου και είπα να τα βάλω κάτω γιατί θα τα ξεχάσω. Και είδα ότι βγήκανε 6-7 σκελετοί τραγουδιών πολύ ωραίοι…. Και μετά τα έστειλα στα παιδιά (γέλια), τους έστειλα ένα κάρο τραγούδια… Κατέβαινα στην Αθήνα, γράφαμε μαζί. Αυτή τη φορά έλειπα και για 1-1,5 χρόνο, ο καθένας έγραψε μόνος του αλλά μετά τα βάλαμε μαζί. Και μετά τα έστειλα στα παιδιά.. Έτσι κάπως ξεκινήσαμε, δηλαδή δεν υπήρχε κάποιο πλάνο, μετά έστειλε και ο Apollo κάποιες ιδέες… Τις συζητήσαμε, δεν υπήρχε κάποιο πλάνο, δεν κάναμε κάποιο ιδιαίτερο song–writing session και όλα αυτά γιατί ο καθένας ήταν αλλού, σε άλλες φάσεις. Έτσι δημιουργήθηκε αυτός ο δίσκος.
Bob: Εντάξει δεν ήταν το απόλυτο σενάριο… Αλλά υπάρχει και αυτό το σενάριο για να γίνει αυτό.
Gus: Εντάξει γίνεται και έτσι…
Bob: Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γραφτεί ένας δίσκος.
Gus: Απλά είχα εγώ τα riff, τα έβαλα μια μέρα κάτω, βγήκαν όλα αυτά, μετά στα διαλείμματα, τελείωνε σιγά-σιγά του Ozzy, μετά είχαμε και τις δικές μας περιοδείες, εκεί ήρθαν και οι άλλες ιδέες των παιδιών, και κάπως έτσι έγινε. Ένα παράδειγμα θα σου πω, προς το τέλος κιόλας του δίσκου, τι γινόταν όταν εγώ και ο Μπάμπης γράφαμε τραγούδια μαζί. Είχες το “Αnother dimension” το riff και εγώ είχα αρχικό riff, το οποίο ήταν μια άσκηση που είχα για ζέσταμα, αλλά ήταν πολύ δύσκολο…
Bob: Πρέπει να είναι το πιο δύσκολο riff που έχεις παίξει…
Gus: Και έλεγα ότι θέλω να κάνω ένα τραγούδι που να ξεκινάει με thrash beat, έτσι thrash–o –death, τα κασέρια που λέμε… Να ξεκινάει έτσι, και ήταν η φάση στην αρχή να ενώσουμε δύο διαφορετικά τραγούδια μαζί και βγήκε αυτό το πράγμα.. Το οποίο είναι επίσης ένα από τα highlight του δίσκου, μου ‘χει μιλήσει πολύς κόσμος γι’ αυτό το τραγούδι.
Bob: Βασικά είναι το άλμπουμ που έχουμε το πιο αργό αλλά και το πιο γρήγορο τραγούδι μας…
Εγώ ακούγοντας το άλμπουμ, βλέποντας το tracklisting εδώ πέρα και ακούγοντας 2-3 τραγούδια που THEATER-ίζανε και πηγαίνανε σε άλλο επίπεδο ταχύτατο, λέω το “Another dimension”, επειδή, ως τίτλος, θυμίζει LIQUID TENSION EXPERIMENT, θα ‘ναι instrumental, και ξεκινάει, και γίνεται της χαμός, συνεχίζει έτσι ενώ μετά το ρεφρέν είναι pop….και μετά πάλι ….ξέρεις..
Gus: Κασέρι… (γέλιο)
Στις σημειώσεις μου έχω γράψει «ταχύτατο υπερτεχνικό riff –του σκοτωμού» και η πρώτη σου εντύπωση στο άκουσμα αποτυπώνεται στη φράση “οι SYMPHONY X της Ευρώπης”, δηλαδή το κομμάτι αυτό μου θύμισε την νοοτροπία των SYMPHONY X, που συνδυάζει όλα αυτά τα πράγματα, δηλαδή το ρεφρέν το μελωδικό, την πολύ δυνατή κιθάρα, εξαιρετικά τεχνική και όλα αυτά και όλα αυτό το κομμάτι μου βγήκε σαν να ακούω…
Gus: Έχει πολλά στοιχεία μέσα, από τα τεχνικά του και τα σόλο, από τα πιο groove μοντέρνα patch, απ’ τη φλωριά (γελώντας) το pop ρεφρέν, από το death metal intro riff… Είναι διαφορετικό τραγούδι, σε σχέση με τα υπόλοιπα του δίσκου.
Είναι γενικότερα ένας πολύ διαφορετικός δίσκος και το καταλαβαίνεις γιατί τα πέντε πρώτα τραγούδια είναι κάτι τελείως το διαφορετικό, ξένο στο αυτί, εξαιρώντας το “The undying fire”, το οποίο έχει τα πιο trademark FIREWIND στοιχεία… Και μετά συνεχίζει πάλι με διαφορετικό τρόπο… Έχει να κάνει αυτό με το τελικό tracklisting του δίσκου, με το τι θέλατε να περάσετε εσείς στον κόσμο δηλαδή θα μπορούσε να ξεκινάει ο δίσκος με το “Glorious”, το “Destiny” ας πούμε…
Bob: Ευτυχώς είχαμε πολλά κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι πρώτα, εκεί βλέπεις τα καλά κομμάτια ενός δίσκου…
Gus: Το “The undying fire” έχει την αλλαγή… Αλλά σίγουρα έχει και τα trademark στοιχεία που λες. Ήταν δύσκολο να κάνουμε το tracklisting γιατί δεν έχει κανένα filler τραγούδι. Είναι ανάλογα το τι vibe θέλεις να δώσεις. Θέλαμε να ξεκινήσουμε heavy, εννοείται. Δεν υπήρχε θέμα θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με το “Glorious” ή το “Destiny” που είναι τα πιο μελωδικά τραγούδια του δίσκου, αλλά θέλαμε να ξεκινήσουμε έτσι … Με goal από τα αποδυτήρια που λένε…(γέλια)
Bob: Nα σου πω ένα κόλπο THEATER που δεν έχεις πιάσει; Όχι κομμάτι, κόλπο…. Έχουμε ένα θέμα…
Gus: Ναιιιιιιιιιιι!!!…. Λοιπόν η μελωδία στο “Few against many”, στη μέση δεν έχει μια δραματική μπαλαντομελωδία; Επισκέπτεται ξανά στο άλμπουμ…
Bob: Στη μπαλάντα με το πιάνο… Space–dye vest που έρχεται πάλι το θέμα….
Gus: Αλλά παίζεται σε άλλη οκτάβα, και παίζεται για λίγα σημεία μόνο…. Γιατί το είπες τώρα;(γέλια τρελά)
Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση/πακέτο: Ιάσονας Φίλης
Line-up:
Gus G. – Κιθάρα
Petro Christo – μπάσο
Bob Katsionis – πλήκτρα, κιθάρα
Apollo Papathanasio – φωνητικά
Johan Nunez – ντραμς
Δισκογραφία:
“Between heaven and hell” (2002)
“Burning earth” (2003)
“Forged by fire” (2005)
“Allegiance” (2006)
“The premonition” (2008)
“Days of defiance” (2010)
“Few against many” (2012)
