"/>
Ας ξεκινήσω αυτό το κείμενο ανάποδα. Κοιτάξτε το βαθμό που βρίσκεται πιο πάνω. Στη συνέχεια κάνετε σύγκριση με τον βαθμό που έλαβε το “Alpha noir” πριν την κυκλοφορία του στο Rock Hard. Για αρχή λοιπόν, το συμπέρασμα είναι ότι η περιορισμένη έκδοση “Alpha noir/Omega white” αξίζει τα λεφτά της.
Ευτυχώς, οι προσδοκίες που είχα από το δεύτερο μέρος της διλογίας αυτής, δικαιώθηκαν στο ακέραιο. Όπως είχαν υποσχεθεί και οι ίδιοι οι MOONSPELL, εδώ αποτίνουν φόρο τιμής στις gothic επιρροές τους. Μια πλευρά τους που την είχαν αφήσει να σκονίζεται από το “Darkness and hope” μέχρι και σήμερα. Μια πλευρά τους που τους παρακινούσαν οι οπαδοί τους να τη βγάλουν προς τα έξω, αλλά εκείνοι επέμεναν να την αγνοούν, προς χάρη της μεταλλικής ορμής. Οι μόνες εξαιρέσεις ήταν ένα b–side (“The darkening” από το “Everything invaded” single) και εκείνο το απίστευτο “Unhearted”, που ακόμα να καταλάβω γιατί τελικά δε βρήκε το δρόμο του για το “Night eternal”. Τέλος όμως η αναμονή. Το “Omega white” είναι ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει εδώ και έντεκα χρόνια!
Σε αντίθεση με το “Alpha noir”, όπου υπήρχε η αίσθηση και ο ήχος του “Wolfheart”, στο “Omega white” υπάρχει ανάμεικτη η μυρωδιά του “Darkness and hope” με ολίγη από “Sin/Pecado”. Εδώ, το πρωτόλειο goth της παρέας του Andrew Eldritch συναντά την πράσινη αρρώστια του Pete Steele και των συνοδοιπόρων του. Πάντα μέσα βέβαια από το ηχητικό φίλτρο αυτών των σπουδαίων Πορτογάλων. Από το εναρκτήριο “Whiteomega” ως το αποτελειωτικό “A greater darkness”, η μπάντα πορεύεται σε όλες τις διαστάσεις του σκοταδιού και της μελαγχολίας. Σε ερμηνείες και εκτελέσεις που ισοδυναμούν με κατάθεση ψυχής. Σε έναν ήχο που κολακεύει την ατμόσφαιρα που βγάζουν προς τα έξω οι συνθέσεις τους. Σε ένα σύνολο τραγουδιών που αναμέναμε στωικά πολλά-πολλά χρόνια. Γι’ αυτό και είναι κρίμα να ξεχωρίσεις κάποιο μεταξύ ίσων.
Ναι, φίλοι και φίλες, αυτοί είναι οι MOONSPELL που θέλω προσωπικά και μακάρι να συνεχίσουν έτσι από εδώ και στο εξής. Αν και, ως ανήσυχα πνεύματα, όλο και προς κάποιο άλλο μουσικό λιμάνι θα καταλήξουν. Όπως και να έχει πάντως και εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το “Omega white” είναι για εμένα το άλμπουμ της χρονιάς.
9,5 / 10
Γιώργος Κόης
