>
Οι AS I LAY DYING αν ήταν ταινία τότε το “Die Hard” θα τους ταίριαζε γάντι: Γεμάτη δράση, straight to the point και με λίγο συναίσθημα εκεί που πρέπει για να μη μας πουν και γομάρια! Αν ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, εύκολα θα τους έλεγες Ατλέτικο Μαδρίτης: Μόνιμα αξιόμαχη, παίζει ποιοτική μπάλα, στα καλά της χτυπάει και ένα Europa αλλά για Champions League έχει δρόμο ακόμη! Όσο για φαγητό; Μία λαχταριστή μπριζόλα με BBQ sauce αλά American μπετόν αρμέ style (ο Lambesis κάτι ξέρει!), μαζί με τηγανιτές πατάτες για το πλαστικό του πράγματος (metalcore μόδα) και λίγο ρυζάκι για την ευρωπαϊκή φινέτσα (άραγε στη Σουηδία εκτιμούν το ρύζι;)! Έλα όμως που είναι μπάντα και μας έχουν και καινούριο δίσκο. Αναλύσεις βιογραφικού δεν χρειάζονται… Αν και δεν φημιζόμαστε για την καλή μας σχέση με το είδος, θαρρώ πως τους έχουμε αποδεχτεί ως μία από τις καλύτερες μπάντες του και δικαίως, άσχετα αν δεν είχαμε ως τώρα την τύχη να τους δούμε ζωντανά. Επομένως αυτό που μας μένει είναι να ασχοληθούμε καθαρά και μόνο με τα του δίσκου…
“Awakened” ο τίτλος, ξεχάστε τον Adam D. πίσω από την κονσόλα (την ανέλαβε ο ντράμερ των DESCENDANTS, Bill Stevenson, και είναι τούμπανο), όπως και τον Jacob Bannon στα των εικαστικών. Διάθεση για αλλαγή λέτε; Εκ πρώτης όψεως ναι, στην ουσία όχι! Μάπα το καρπούζι δηλαδή, πάμε παρακάτω! Σε καμία περίπτωση, μιας και οι AILD αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά με ευκολία πως μπορούν να γράφουν καλή μουσική κάνοντας παράλληλα κάμψεις με το ένα χέρι! Όλα όσα ξέρετε και αγαπάτε σε αυτούς, θα τα βρείτε και σε αυτό τον δίσκο… Συχνές εναλλαγές brutal και καθαρών φωνητικών (ποιοτικά αμφότερα), ουσιαστικές κιθάρες σε όλα τα επίπεδα (shredding, riffs, solos), breakdowns on time και τύμπανα που ωθούν τα δέρματά τους να μαρτυρήσουν! Δύσκολα κάποιος fan του είδους δε θα πωρωθεί με συνθέσεις όπως τα “Cauterize” και “A Greater Foundation”, δε θα λιώσει στην air guitar του την ανατολίτικη μελωδία του “Wasted Words”, δε θα τραγουδήσει τα «φλώρικα» ρεφρέν των “Whispering Silence” και “My Only Home” ή δε θα εκτιμήσει το “Defender”, το καλύτερο ίσως κομμάτι του δίσκου και συνάμα το πιο διαφορετικό!
Φτάνουν όμως όλα αυτά; Ο δίσκος έχει την τύχη (ή την ατυχία) να βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο ποιότητας… Ή θα σου κάνει κλικ και θα τον θεωρείς σίγουρα στις top κυκλοφορίες της χρονιάς, ή δε θα σου κάνει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορείς να τον ευχαριστηθείς σε ικανοποιητικό βαθμό όντας ποιοτικός. Όλα είναι δουλεμένα στην εντέλεια αλλά δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από αυτούς. Απλός στη δομή του και στον ήχο του, αποφεύγοντας το overproduced στοιχείο που τους διέκρινε, ακούγεται άκρως «ζωντανός» για ακόμη μία φορά, αλλά παράλληλα «πλαστικός» και προβλέψιμος! Λείπει για παράδειγμα η αισιόδοξη μελαγχολία – αν μπορούμε να την πούμε έτσι – του θεϊκού “An Ocean Between Us”, που έδινε ουσιαστικές ανάσες στην τούμπανο as it gets πώρωση που επικρατούσε. Αντιμετωπίζοντας λοιπόν τους AILD σαν άντρες πλέον και όχι σαν θιγμένα παπαδοπαίδια από την σελίδα του Γέροντα Παστίτσιου (free him!), οφείλουμε να τους «κρίνουμε» ανάλογα… Και όταν μπάντες με τα διπλά τους χρόνια όπως οι MACHINE HEAD, ALICE IN CHAINS και DEFTONES, μπορούν και μας δίνουν ακόμη συναίσθημα, γιατί να μη μπορούν και αυτοί που αποδεδειγμένα το ‘χουν; Το γυμναστήριο πολλοί εμίσησαν, την μπυροκοιλιά ουδείς!!!
7,5 / 10
