>
Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Αγχωμένος γιατί όλα πάνε στραβά σε μια χώρα, που το μόνο πράγμα που δουλεύει είναι η απεργία και το Ελληνικό Δημόσιο, αποφάσισα να διασχίσω την Αθήνα για να δω το τέλος ενός μεγάλου σχήματος. Σε αντίθεση με ότι είχαν δηλώσει προ μηνός στην συνέντευξη που μου είχε δώσει ο μπασίστας τους, οι THIN LIZZY θα αποχαιρετήσουν την ενεργό δράση με αυτή την περιοδεία και θα συνεχίσουν με άλλο όνομα. Σποραδικές εμφανίσεις, θα κορέσουν την δίψα των οπαδών αλλά δύσκολα, θα ξαναπεράσουν από τα μέρη μας. Λίγο μετά τις 9.30 πρόλαβα τους BEGGAR’S BLUES DIARY στη σκηνή του κλαμπ. Μεστό, δεμένο τρίο, με καλό κατάλογο από προσωπικές δουλειές, “Pavement Stories” (2009) – “Back to Basics” (2011) και το προς κυκλοφορία “The Truth” ζέστανε τον κόσμο, με το Hard rockin blues του, κύρια με δικά του τραγούδια. Ξεχώρισα τα δικά τους “The river”, “Not my war”, “Man of two faces”, και την διασκευή στο “Keep on rocking in the free world” του Neil Young. Καλοπροβαρισμένοι, με αρκετά καλό ήχο, με επιρροές από MOUNTAIN, Ted Nugent, SCORPIONS, CREAM, CINDERELLA έδωσαν τα διαπιστευτήρια για ένα σχήμα που αξίζει και μπορεί, σ’ ένα χώρο που δε έχουμε παράδοση.
Η ώρα ήταν σχεδόν 11 παρά είκοσι και οι THIN LIZZY φάνηκαν να κατεβαίνουν από τα καμαρίνια. Καπνός, μουσική υπόκρουση και νάτοι επί σκηνής με τρεις κιθάρες μιας και ο Warwick εκτός από πολύ καλός τραγουδιστής είναι και πολύ καλός κιθαρίστας, να επιτίθενται με το “Are you ready to rock”. Το setlist πολύ κοντά στα πρόσφατα «ζωντανά» άλμπουμ που κυκλοφόρησαν με την νέα σύνθεση στην Αγγλία, περιείχε μια συλλογή από τα πιο κλασικά τραγούδια τους, αλλά και μερικά πιο ξεχασμένα. Δυστυχώς αν και το ξέραμε, δεν ακούστηκε τίποτα από το “Thunder and lightning” κυρίως λόγω των θεμάτων που έχουν με τον Sykes οι Gohram, Downey. Ακούστηκαν όμως τα “Jailbreak”, “Massacre”, “Killer on the loose”, “Angel of death”, “Sha la la”, “Waiting for an alibi”, “Emerald”, “Suicide”, “Don’t believe a word”, “Still in love with you”, “Whiskey in the jar”, “Black rose”, “Cowboy song” ένα σύντομο διάλειμμα και encore με “Rosalie”, “The boys are back in town”, “Black rose”.
Το θέμα ήταν τι ακούστηκε και πως. Ο Warwick τραγουδούσε λες και ήταν ο νόθος, χαμένος γιός του Lynott, ο Gohram θέριζε επί σκηνής, με την κόκκινη κιθάρα του, αλλά η έκπληξη ήταν ο Damon Johnson με το Gary Moore αίσθημα του, ειδικά στο σόλο του “Still in love with you”. Ο Mendoza ζούσε για τον ρυθμό, απλά θυμηθείτε όσοι τον είδατε πως κουνιόταν στα “Dancing in the moonlight” και το “Waiting for an alibi”. Ο Warren μοιράστηκε το μικρόφωνο και τα φωνητικά στο “Still in love” με τον Warwick, ενώ ο Downey με το μεστό και μετρημένο παίξιμο του έδωσε τον ορισμό του ντράμερ, μαζί με τον Ian Paice οι δύο μεγάλοι που παίζουν ακόμα, για την hard rock σκηνή μιλάμε πάντα.
Οι κέλτικες μελωδίες των “Emerald”, “Black rose”, η σκοτεινιά και η απόγνωση του “Massacre”, ο λυρισμός των “Still in love”, “Don’t believe a word”, η θεατρικότητα των “Suicide”, “Angel of death”, ο δυναμισμός, η ζωντάνια και το πάθος νέων και παλιών μελών, μας έκαναν να ουρλιάξουμε, να τραγουδήσουμε, να κάνουμε το μισογεμάτο (δυστυχώς) Gagarin, Webley. Η συμμετοχή του κόσμου στο “Whiskey in the jar” ξάφνιασε ακόμη και το συγκρότημα. Μας αντάμειψαν με μια εμφάνιση αξέχαστη και εμείς με τον καλύτερο εαυτό μας. Τι και αν κάποιοι έκαναν crowd surfing σε μία τέτοιου ύφους συναυλία, (λογικό άλλωστε, αν αναλογιστεί κανείς τα ραφτά στα μπουφάν τους), τι κι αν η Αθήνα απεργούσε και αρκετοί δεν βρήκαν τρόπο να έρθουν. Όταν αφιέρωσαν τη συναυλία στους Lynott, Moore ήμασταν όλοι εκεί μαζί τους, για να στείλουμε στους ουρανούς το μήνυμα. The boys are back in town… Αυτή τη φορά το τέλος μας βρήκε χαμογελαστούς, να πηγαίνουμε πίσω, χωρίς διάθεση για κανενός άλλου είδους υποκατάστατο, βάφλες, ποτά, σουβλάκια, αχρείαστα μπροστά στα χαμόγελα από μια μεγαλοπρεπή εμφάνιση. Τα πρώτα κρύα, απλά θα κάνουν την ανάμνηση της «αποχαιρετιστήριας» περιοδείας των THIN LIZZY πιο γλυκιά, ειδικά όταν την μοιράζεσαι με καλή παρέα (Χ.Ο). Σε αναμονή του νέου τους άλμπουμ, με νέο όνομα, ας ευχαριστήσουμε την Θεά τύχη, που καταφέραμε, να δούμε μια τόσο καλή εμφάνιση.
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
