>
Κάθε φορά που σκεφτόμαστε πως δε πάει άλλο με τις ταμπέλες και τα είδη, να που σκάει μύτη και κάτι καινούριο… Swamp metal αυτοαποκαλούν οι POTERGEIST τη μουσική τους (όπως και οι BLACK TUSK) και πολλοί θα ρωτήσουν «τι ειν’ πάλι τούτο»; Αν μου ζητήσει κάποιος να του πω ποιο είδος metal μου θυμίζει η λέξη βάλτος, θα έλεγα sludge/doom. Σώωωπα εξυπνάκια, λες και οι περισσότεροι θα απαντούσαν κάτι άλλο! Άρα, αν και κάπως κουλός σαν προσδιορισμός του είδους, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται… Αργοί ως επί το πλείστον ρυθμοί, βαριές κιθάρες, τίγκα στο bourbon και στα τσιγάρα φωνητικά και η αύρα του αμερικανικού Νότου να μας υπενθυμίζει για μία ακόμη φορά πως θα μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί με ευκολία. Εξάλλου όποιος λέει πως παρακολουθεί (όντως) την «ελληνική σκηνή», κάπου θα τους έχει πάρει το μάτι του (πολλά lives, με αποκορύφωμα το support στους LYNYRD SKYNYRD) ή θα τους έχει ακούσει το αυτί του (δεύτερος δίσκος που κυκλοφορεί από τον Απρίλιο).
Ζήτημα λοιπόν εφόσον δεν βρίσκονται πλέον στα πρώτα τους βήματα, είναι αρχικά αν το “Muddy Mermaids” είναι καλύτερο από το “Southwards” του 2007, και η απάντηση είναι εύκολα ναι! “Forgive me God for I’m about to rock ‘n’ roll again” είναι η πρώτη φράση που ακούγεται πριν μπει το as DOWN as it gets “Forgiven”, άρα και η ίδια η μπάντα με θράσος δείχνει πως εμπιστεύεται το υλικό της και καλά κάνει. Το Sabbath – ικό riff και οι πιασάρικες φωνητικές γραμμές του “River and Oceans” δικαιολογούν την επιλογή του ως αντιπρόσωπος (όχι από τα Παρατράγουδα!) του δίσκου στον κόσμο του Youtube, ενώ το “Heal the Sad” σκληραίνει λίγο το πράγμα θυμίζοντας αρκετά MACHINE HEAD μέχρι να μπει το bluesy ρεφρέν του. Thumbs up στην επιλογή του ομώνυμου κομματιού για κλείσιμο του δίσκου, μιας και λειτουργεί άψογα ως ατμοσφαιρικός επίλογος (με τα εξαιρετικά φωνητικά της Λίνας Χάλαρη να βοηθούν σ’ αυτό) με τον αργό – ταξιδιάρικο ρυθμό του…Τόσο καλό που το τραβάει η ψυχή του το repeat. Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε μία πραγματική διασκευή του “Smokestack Lightnin’” του Howlin’ Wolf, φτάνοντας έτσι τα οχτώ κομμάτια που απαρτίζουν το δίσκο. Λίγα σας φαίνονται; Not fellas, this is the old school way και ας’ τους άλλους να περιμένουν αριστουργήματα με 14 κομμάτια!
Επόμενο και τελικό ζήτημα είναι, αν ο δίσκος είναι τόσο καλός που θα τους «καθιερώσει»… Η απάντηση είναι και ναι, και όχι. Από τη μία είναι τόσο καλός για να ακουστεί από πολλά αυτιά και να εκτιμηθεί, από την άλλη όχι τόσο ώστε να κάνει το μπαμ και όλοι να μιλάμε γι’ αυτούς. Τι του λείπει; Μερικές προσωπικές πινελιές που θα σε κάνουν να λες πως αυτό το σημείο είναι POTERGEIST και όχι DOWN ή CLUTCH για παράδειγμα. Εύκολο; Σαφώς και όχι, αλλά με πείθουν πως έχουν τις δυνατότητες να το καταφέρουν στην επόμενή τους δουλειά (που ήδη ετοιμάζεται) και να κάνουν τους “Νεκρούς Βάλτους” από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών να φαίνονται παιδική χαρά. Το θέμα είναι πως έχουμε στο αίμα μας λίγο από Νότο (τσεκάρετε και τη φετινή δουλειά των Πειραιωτών HARSH DEMISE εδώ), περιμένοντας έτσι ακόμη περισσότερα από τις σχετικές μπάντες. Και κάτι που πάντα ήθελα να πω σχετικά με βάλτους: Πως θα έλεγαν τη βιογραφία του Δημήτρη Διαμαντίδη, αν την έγραφε η Πηνελόπη Δέλτα; Τα μυστικά του βάλτο(υ) αγόρι μου… Ε, βάλτε το ντε, αφού το ‘χετε!
7/10
Βασίλης Γκορόγιας
