>
Μπορεί να πλημμύρησε όλη η Αττική την Παρασκευή από την καταιγίδα, αλλά αυτό φυσικά δε θα με πτοούσε καθόλου από το να παρευρεθώ για ακόμα μια φορά σε ένα live των Σουηδών βασιλιάδων της μελαγχολίας, ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ. Έτσι λοιπόν παρόλη τη δυνατή βροχή, λίγο αφότου άνοιξαν οι πόρτες, βρέθηκα στο Gagarin 205. Μπαίνοντας στο κύριο χώρο του venue, δεν πρέπει να ήταν πάνω από 150 άτομα και ας πλησίαζε η ώρα του πρώτου support. Μάλλον η βροχή πτόησε τον κόσμο σκέφτηκα, κάτι που 10 χρόνια πριν βέβαια δε θα συνέβαινε, αλλά όντας καλομαθημένοι τα τελευταία χρόνια, είναι κοινό μυστικό ότι έχουμε γίνει καναπεδάκηδες στη πλειοψηφία μας.
Με το ρολόι να δείχνει 8, βγήκε το πρώτο συγκρότημα της βραδιάς, οι ME & MYSELF. Πρόκειται για μια female fronted μπάντα που αναδείχτηκε μέσα από τα live του περιοδικού μας. Η πενταμελής αυτή μπάντα, δημιουργήθηκε πριν μόλις ένα χρόνο παρά κάτι, έχοντας ήδη ένα δίσκο το “Last wish”. Φυσικά το ύφος τους κινείται στο ατμοσφαιρικό metal. Ο ήχος δεν τους βοήθησε ιδιαίτερα, αφού τα φωνητικά της frontwoman ήταν πολύ χαμηλά και τα drums αρκετά ψηλά. Είναι δύσκολο να εκφέρω λοιπόν πλήρη γνώμη, μη θέλοντας να τους αδικήσω. Στα “Last wish” και “Ι wonder how far”, που έκλεισαν το setlist τους, συμμετείχαν ο Johhny Kamp (ex-CLOSER) και ο Γιώργος Προκοπίου (POEM). Το συγκρότημα έδειξε να ευχαριστιέται αυτό που κάνει. Κρίμα που έπαιξαν με μετριότατο ήχο. Όσοι οπαδοί του είδους… τιμήστε τους.
Ακολούθησαν οι moderm metallers MAPLERUN. Πριν βγουν αναρωτιόμουν πως θα ταίριαζαν σε μια άκρως ατμοσφαιρική βραδιά. Και όμως! Κεφάτοι, πωρωμένοι και με ένα πολύ καλό ήχο να τους βοηθά, άρχισαν να ζεσταίνουν το κοινό, το οποίο είχε τουλάχιστον τριπλασιαστεί. Άλλοτε groov-άτοι, άλλοτε με ροκαμπιλάδικο ύφος με πάμπολλες επιρροές και μοντέρνα riffs, με πάρα πολύ καλή σκηνική παρουσία, δεν άφηναν σχεδόν κανέναν αμέτοχο. Έβαλαν μια άλλη πινελιά στο live, παίζοντας κυρίως κομμάτια από τον τελευταίο τους, πολύ καλό δίσκο “Restless” , αν και κορυφαία στιγμή κατ εμέ ήταν το “For you” από τον προηγούμενο δίσκο “House on fire”. Δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του είδους, αλλά μετά από αυτή την εμφάνιση θα τους τιμήσω. Άλλωστε έχουν στοιχεία METALLICA και εποχής “Load” το οποίο λατρεύω!
Με το venue να έχει σχεδόν γεμίσει, ήρθε η ώρα των SCAR OF THE SUN να βγουν στη σκηνή, ερχόμενοι με κεκτημένη ταχύτητα μετά από την “Into Darkness Tour 2012” με PAIN, MOONSPELL, SWALLOW THE SUN και LAKE OF TEARS. Δεν είναι η πρώτη φορά που τους βλέπω live και για να μια ειλικρινής δεν είναι και τόσο το στυλ μου. Τα παιδιά παίζουν ατμοσφαιρικό metal με πάμπολλες επιρροές (ίσως γι’ αυτό με χάνουν κάποιες στιγμές). Δυστυχώς ο ήχος δεν ήταν πολύ καλός όπως στους MAPLERUN και αυτό δε βοήθησε πολύ τη μπάντα παρόλη τη προσπάθεια. Δείχνουν να έχουν αποκτήσει εμπειρίες από τα live στο εξωτερικό. Έπαιξαν κομμάτια από το full length ντεμπούτο τους “A series of unfortunate concurrencies”, καθώς και δυο καινούρια κομμάτια.
Μετά λοιπόν το ορεκτικό, ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο. Το ρολόι έδειχνε 22.40 όταν έσβησαν τα φώτα και ακούστηκε το intro. Το κοινό άρχιζε να ουρλιάζει για τη μπάντα. Το intro ήταν φυσικά το “The parting” από το τελευταίο τους διαμάντι “Dead end kings”, με όλο το Gagarin να τραγουδά μαζί με τον Jonas “In the weak light…”… και φυσικά ο χαμός με το πρώτο riff. Προς στιγμήν το μπάσο ήταν τόσο δυνατά που μικροφώνιζε, αλλά ευτυχώς διορθώθηκε άμεσα. Ο τελευταίος δίσκος “αγκαλιάστηκε” άμεσα από τους οπαδούς τους, με αποτέλεσμα να ξέρουν όλα τα καινούρια κομμάτια, κάτι που συνήθως δε συμβαίνει με άλλες μπάντες. Το ίδιο έγινε και στο “Buildings” που ακολούθησε. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν απίστευτη. Τα δύο νέα πιο νέα μέλη της μπάντας Niklas και Per, δείχνουν να «χαλαρώνουν» λίγο με τις αλά heavy metal ποζεριές και να ταιριάζουν περισσότερο στο image της μπάντας. Ακολουθεί το υπέρτατο “Deliberation” και φυσικά το superhit “My twin”, με κυρίως το γυναικείο κοινό να παραληρεί. Για να μην χαλαρώσουμε πολύ, στο καπάκι “Burn the remembrance”, όπου άρχισαν και τα mosh pit (όχι κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα για τη μουσική της μπάντας). Ο Jonas κολάκευε το κοινό συνεχώς, αλλά ίσως είναι από τους λίγους που πιστεύω ότι πραγματικά το εννοεί για εμάς. Το διατυμπανίζει και σε ξένα μέσα, όχι μόνο εδώ. Ξανά στο τελευταίο δίσκο με το “The racing heart”, ίσως το αγαπημένο μου και σίγουρα αν όχι η καλύτερη, μια από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς. Ιδίως στην τελευταία στροφή…ΟΛΟ το venue τραγουδούσε με τον Jonas & τον Anders, που έκανε τα δεύτερα φωνητικά. Ακολούθησε το “Lethean” συνοδευόμενο από crowd surfing και το solo του Per. Χαμός φυσικά και στο “Teargas” όπως πάντα άλλωστε. Έκπληξη με το “Strained” από το “Tonight’s decision” του 1999.
Πάλι όλο το Gagarin τραγούδησε με τη μπάντα το υπέρτατο “The longest year”…είπα υπέρτατο; Ακολούθησε το ακόμα πιο υπέρτατο “Soil’s song”, αγαπημένο του Jonas αλλά και δικό μου! Και για να μας αποτελειώσει στο καπάκι το “Omerta” από το “Viva Emptiness” με καθολική συμμετοχή του κοινού. Δε θα μπορούσαν να μην πουν το “Sweet nurse”, ένα παράξενα αγαπημένο τραγούδι των οπαδών τους. Ευτυχώς για άλλη μια φορά τίμησαν το καλύτερο κατ εμέ άλμπουμ της καριέρας τους “Discouraged ones”, με το πάλι καλύτερο κατ εμέ τραγούδι τους “Deadhouse”. Ήρθε η ώρα του moshpit πάλι με ποιο άλλο παρά το “Ghost of the sun” και στα καπάκια το “July” που ζητούσε το κοινό όλο το βράδυ. Με το “Day and then the shade” έκλεισαν το κύριο μέρος του setlist. 5 λεπτά αργότερα, αφού άφησαν το κοινό να φωνάζει ρυθμικά τη μπάντα, βγήκαν για το encore. “Dead letters”, “Forsaker” και “Leaders” ολοκλήρωσαν άλλο ένα άψογο live τους στη χώρα μας. Η μπάντα υποκλίθηκε στο κοινό που χειροκροτούσε και επευφημούσε ασταμάτητα.
Ο κάλος ήχος βοήθησε του Σουηδούς, μα πάνω απ’ όλα το vibe του κόσμου που σχεδόν γέμισε το venue, κάτι σπάνιο στις μέρες μας. Τα samples έντυναν υπέροχα όλα τα τραγούδια, χωρίς να είναι πομπώδεις. Δε θα σχολιάσω κιθάρες, φωνητικά και drumming… νιώθω λίγος. Δε θα πω ψέματα, έχω δει καλύτερα live τους (έχω δει και αρκετά), όπως για παράδειγμα συγκριτικά η προηγούμενη φορά ήταν καλύτερη. Παρόλα αυτά, έφυγα πάλι ευχαριστημένος, όπως και όλοι πιστεύω, που ευτυχώς τελικά αψήφησαν τον καιρό και έδωσαν το παρόν. Μέχρι το επόμενο live των KATATONIA… πάω να σπαμάρω το “The racing heart”!
Γιώργος Δρογγίτης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
