"/>
Μετά από το Worst To Best του κομβικού και συναισθηματικά φορτισμένου “Edge of thorns”, σειρά έχει το πιο ευθύ “Power of the night”. Τα αδέρφια Oliva ήταν στην αυγή της καριέρας τους, αφού πριν από αυτόν είχαν προηγηθεί μόνο τα “Sirens” και “The dungeons are calling”, όντας το δεύτερο full-length της μπάντας. Σε μια περίοδο που οι θεατρικές ανησυχίες, τα πλήκτρα και τα musical, δεν είχαν εισβάλει στο δημιουργικό DNA των SAVATAGE. Πρόκειται για έναν δίσκο μέσα στην αλητεία, φτιαγμένος με πρώτη ύλη το ανόθευτο μέταλλο!
Αν κάνω ένα βήμα πίσω και δω την καριέρα των Αμερικανών από μία πιο σφαιρική ματιά, το “Power of the night” μου έχει μείνει πιο πολύ ως το άλμπουμ με το ιδιαίτερο αλλά ωραίο εξώφυλλο και φυσικά το ασυναγώνιστο ομώνυμο hit. Στο υπόλοιπο tracklist υπάρχουν κομματάρες εννοείται, και αυτόνομα έχουμε να κάνουμε με πολύ ωραία δουλειά, η οποία όμως επισκιάζεται από τους γνωστούς ύποπτους μιας πολύ ποιοτικά πλούσιας δισκογραφίας. Είναι και ο λόγος που δύσκολα θα ακούσουμε πάνω από ένα τραγούδι από εδώ σε συναυλία της μπάντας.
Τι σημαίνει όταν μία κυκλοφορία σαν αυτήν δεν θα έμπαινε στο top-5 που έχει βγάλει ένα συγκρότημα; Μα φυσικά ότι πρόκειται για μία πορεία με δυσθεώρητες κορυφές οι οποίες είναι άπιαστες για πολλούς. Γιατί τα τραγούδια που θα κατατάξουμε παρακάτω αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός για πολλούς συνθέτες.
The “Power of the night” countdown:
- “Stuck on you” (03.10)
Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Το κυρίως κιθαριστικό θέμα είναι για τρελό χτύπημα και στο σβήσιμο, η μπάντα κάνει χαμούλη. Πέρα από αυτό, δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που εντυπωσιάζουν, κάνοντας τη σύγκριση με τις υπόλοιπες συνθέσεις λίγο άνισες. Παρόμοιες αρετές και θέματα μοιράζεται με το κομμάτι που ακολουθεί, επομένως η σειρά θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ανάποδα.
- “Skull session” (03.21)
Επιβεβαιώνει τη γνώμη πως το “Power of the night” δεν στεγάζει κανένα αδύναμο τραγούδι. Μα είναι δυνατόν τέτοια riffs και τέτοια φωνητική απόδοση να οδηγούν σε τόσο χαμηλή θέση; Καλωσήρθατε στον κόσμο των SAVATAGE. Όσο ωραία και να βρίσκω τα ξεσπάσματα της εξάχορδής, άλλο τόσο μου φαίνεται τυπικό και απλό το ρεφραίν, συγχώρα με Jon που αφήνεις τα πνευμόνια σου.
- “Hard for love” (04.00)
Groove reigns καθώς μπαίνουμε σε AOR/ Hard Rock διάθεση. Αυτό δεν σταματάει τον Criss από το να γεμίζει με κοφτερό τρόπο τα κουπλέ, αφήνοντας χώρο στον heavy χαρακτήρα να αναπνεύσει. Καλογραμμένο κομμάτι χωρίς κάποια αδυναμία. Η πιο χαμηλή κατάταξη είναι απόρροια προσωπικής αισθητικής παρά κάτι άλλο.
- “In the dream” (04.16)
SAVATAGE και μπαλάντες είναι ασυναγώνιστο δίδυμο. Πόσο μάλλον αυτές που τραγουδάει ο Jon. Για δίσκο που είναι γεμάτος με ανέμελο heavy metal, το “In the dream” εντυπωσιάζει με το συναισθηματικό του βάρος και παρουσιάζει ένα συγκρότημα που παίζει με ψυχή. Δεν μονοπολεί συζητήσεις όταν αυτές πάνε στις πιο ήρεμες και μελωδικές στιγμές που μας έχει δώσει το γκρουπ, για την ακρίβεια είναι θαμμένη στην τελευταία θέση του tracklist ενός άλμπουμ που δεν είναι και ο πιο αναγνωριστικός. Λίγο άδικη μοίρα θα πω.
- “Unusual” (04.27)
Όπως συνέβη και στο “Holocaust” του “Sirens”, το δεύτερο σε σειρά τραγούδι έχει την ατυχία να διαδέχεται τον χρυσό νικητή του δίσκου, τη στιγμή που το ίδιο είναι φοβερό! Κοφτό παίξιμο, με το μπάσο του Keith Collins να δίνει ρεσιτάλ αφού γκρουβάρει ασταμάτητα. Αποκορύφωμα είναι με διαφορά το pre-chorus, αλλά το φωνητικό μέρος του ρεφραίν δεν φτάνει το μεγαλείο των μουσικών οργάνων που είναι για σεμινάριο.
- “Washed out” (02.15)
Πόδι στο γκάζι. Speed metal με την αυθάδεια των MOTORHEAD σε ένα σύντομο σπριντ που δεν αγγίζει ούτε τα δυόμισι λεπτά. Δεν έχει σημασία γιατί στην μικρή αυτή διάρκεια έχει καταφέρει να τα γκρεμίσει όλα. Από τα πιο επιθετικά τραγούδια των SAVATAGE.
- “Warriors” (04.03)
Σύνθεση που περνάει από δύο εισαγωγές μέχρι να ξεκινήσει. Από την μπαλαντοειδή αρχή όπου ο Jon δίνει μια εύθραυστη ερμηνεία, η σκυτάλη πάει στον Criss που μας πυροβολεί με ένα παγωμένο και σκοτεινό riff βγαλμένο απευθείας από το ντεμπούτο. Καλπάζουσες κιθάρες, δαιμονισμένα ακόρντα και εναλλαγές ρυθμών που κάνουν μια φαινομενικά άμεση σύνδεση να φαντάζει περιπετειώδης, είναι αρκετά για να τοποθετήσουν το “Warriors” στο πρώτο μισό της κατάταξης. Είμαι σίγουρος πως κάποιος άλλος θα το έβαζε και πιο πάνω.
- “Fountain of youth” (04.31)
Μπορεί να είπαμε πως η μουσική των SAVATAGE δεν είχε αναπτύξει ίχνη θεατρικότητας ακόμα, το “Fountain of youth” όμως αποτελεί φωτεινή εξαίρεση με δραματικό ηχόχρωμα. Φέρνει στο μυαλό το “Damien” και ενώνει την πρώιμη περίοδο με την μεσαία. Το στιχουργικό κομμάτι πάει χέρι χέρι με αυτήν την κατεύθυνση μιας και εμπνέεται από τον μύθο του Πόνθε ντε Λεόν και την πηγή της νεότητας. Έχουμε επική ατμόσφαιρα, γέφυρα που βλέπει τον Jon να πετάει τις χαρακτηριστικές κραυγές του, και κιθαριστική δουλειά που στάζει έμπνευση.
- “Necrophilia” (03.36)
Δεύτερη θέση χωρίς δεύτερη σκέψη. Πέρα από το goth horror των στίχων που είναι πιο πολύ προσωπική αδυναμία, υπάρχουν κι άλλες λεπτομέρειες που δικαιολογούν αυτήν την απόφαση. Για αρχή θα δώσω τα πιο πολλά εύσημα στον Jon. Όχι πως στο υπόλοιπο άλμπουμ δεν είναι καθηλωτικός, αλλά εδώ από κουπλέ μέχρι τον τρόπο που απογειώνει το ρεφραίν και τη γέφυρα, αποδεικνύει γιατί είναι από τις καλύτερες φωνές που έχουν περάσει από το heavy metal. Το instrumentation για άλλη μια φορά δουλεύει για βαρέα και ανθυγιεινά με τόσο βάρος που σηκώνει. Πριν το σόλο, αυτό το σύντομο ξέσπασμα σου παίρνει τα μυαλά, ενώ ξεχωρίζω και τα ίδια τα leads που ακολουθούν. Και μετά από όλα αυτά, έρχεται πάλι το ρεφραίν να σου χτυπήσει την πλάτη για να σου θυμίσει πόσο πωρωτικό είναι, για δυναμικό τελείωμα.
- “Power of the night” (05.14)
Η θέση της κορυφής έγινε spoiler από την εισαγωγή, αλλά υπήρχε καμία αμφιβολία; Τα πάντα είναι ξεσηκωτικά στο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο. Η ριφολογία του κομματιού κάνει περίληψη σε μια ολόκληρη καριέρα, τη στιγμή που τα ρυθμικά να πετάνε φλόγες! Οι φωνητικές γραμμές γεμάτες ένταση και πάθος, είναι η τέλεια δικαιολογία για ατελείωτα sing-alongs. Δεν υπάρχει αδύναμο σημείο αφού από τη στιγμή που θα παιχτεί η πρώτη νότα μέχρι το τέλος, ο πήχης διατηρείται ψηλά και δεν φεύγει ούτε χιλιοστό προς τα κάτω. Από τις καλύτερες συνθέσεις ολόκληρης της δισκογραφίας των SAVATAGE, της οποίας η απουσία αποτέλεσε και το πιο μελανό σημείο της εμφάνισής τους πέρσι στην Κατερίνη. Πολύ σύντομα θα έχουν την ευκαιρία να διορθώσουν αυτό το λάθος, στο Αθηναϊκό κοινό αυτή τη φορά. Για να δούμε!
Παύλος Παυλάκης
