>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DEMON SPELL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Blessed by the dark”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Federico Fano – Φωνητικά
Francesco Bauso – Κιθάρες
Riccardo Liberti – Μπάσο
Dario Casabona – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Deezer
Facebook
Instagram
Spotify
Σας έχουν λείψει οι MERCYFUL FATE; Και εμένα! Προφανώς όμως έχουν λείψει και σε αυτούς εδώ τους Ιταλούς λεβέντες, τους DEMON SPELL που, μετά από ένα E.P. με τίτλο “Evil nights” του 2024, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ. “Blessed by the dark” ο τίτλος του και ακούγοντας το, είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα τέσσερα παλικάρια που αποτελούν τους DEMON SPELL, ζουν και αναπνέουν για τους MERCYFUL FATE και προσκυνούν ευλαβικά τη δισκογραφία τους.
Αν και με μία μόνο κιθάρα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δημιουργήσουν ένα πολύ εφιαλτικό συναίσθημα με κολασμένα riffs, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ένας δεύτερος κιθαρίστας δεν είναι απαραίτητος για έναν πιο συμπαγή ήχο και για να προσεγγίσουν ακόμα περισσότερο το συναίσθημα που προκαλούν οι μέντορες τους.
Τα χαρακτηριστικά που αγαπήσαμε (και αγαπάμε!) από τον Βασιλιά Διαμαντή και την ομάδα του, είναι εδώ: Λυσσασμένα riffs και solos, φωνητικά που παραπέμπουν ξεκάθαρα στον King Diamond, τι άλλο να ζητήσει κανείς! Ο πολύ προσεκτικός ακροατής, μάλιστα, θα διαπιστώσει και μερικές διακριτικές πινελιές που παραπέμπουν στους συμπατριώτες τους DEATH SS, προσδίδοντας ένα επιπλέον ενδιαφέρον.
Τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια από αυτό το δισκάκι είναι τα “Curse of the undead” και “Dive the hellfire”, ειδικά δε το πρώτο, θα μπορούσε να ανήκει άνετα στο tracklist του “Don’t break the oath”. Ξεχωριστό επίσης και το “The tolling”, πολύ ατμοσφαιρικό, που θυμίζει περισσότερο τους KING DIAMOND με τη θεατρικότητα του, ενώ και τα υπόλοιπα κομμάτια στέκονται σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο. Πολλοί μπορεί να πουν ότι οι DRAGON SPELL κοπιάρουν ξεδιάντροπα τους MERCYFUL FATE και ενδεχομένως να έχουν και δίκιο.
Όμως το κάνουν με τόσο δυναμισμό, όρεξη και αγάπη που προσωπικά δεν μπορώ να τους κρατήσω κακία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά προσωπικά θα ανατρέχω πολύ συχνά στο μέλλον στο “Blessed be the dark” , προσπαθώντας να τιθασεύσω την ακόρεστη πείνα μου για μια νέα δουλειά των αγαπημένων μου Δανών. Ο βαθμός που ακολουθεί είναι καθαρά αντικειμενικός και αν, όπως είπα και στην αρχή, υπήρχε και μια δεύτερη κιθάρα για να απολαύσουμε περισσότερα σολίδια, θα ήταν σαφέστατα υψηλότερος!
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: GRAVEMASS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “This is the way”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Endgame Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Chris “Lorde Heathen” Valagao – Φωνητικά
Ricardo “Mayan Horde” Forrester – Κιθάρα
Cambie “Murderer of Colonizers” Kroetsch – Κιθάρα
Walter “Bowels of Hell” Mason – Μπάσο
Ashley “Destroyer of Souls” Pearson – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Spotify
Instagram
Deezer
Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ετούτοι εδώ οι Καναδοί λεβέντες. Με ιδρυτικά μέλη τον Chris Valagao (τραγουδιστή των ZIMMERS HOLE μεταξύ άλλων) και τον Ash Pearson (βασανιστή τυμπάνων στους ZIMMERS HOLE και στους 3 INCHES OF BLOOD) οι GRAVEMASS κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους με τίτλο “This is the way”. Όχι, δεν έχει σχέση με την σειρά “The Mandalorian” αλλά με διαβόλια και τριβόλια!
Αφού καλύψαμε άμεσα το στιχουργικό κομμάτι, πάμε και στο μουσικό. Οι GRAVEMASS παίζουν death metal. Απλά και λιτά. Μιλάμε για αργόσυρτο, λασπώδες death, αναδυόμενο θαρρείς από τους βάλτους της Florida (σ. Δ.Τ: Σάκη έχει βάλτους η Φλόριδα; σ. Σ.Φ.: όπως πάει, θα έχει και το Λονδίνο Καλαμάτα), χωρίς όμως να λείπουν τα απαραίτητα γρήγορα ξεσπάσματα. Τα riffs είναι τραχύτατα και ογκώδη, όπως πρέπει να είναι, και τα φωνητικά του Valagao ακούγονται σαν ένα τέρας που βρυχάται.
Πολύ καλές συνθέσεις, σύντομες σε διάρκεια, με το ενδιαφέρον του ακροατή να παραμένει αμείωτο σε όλη τη διάρκεια της ακρόασης, που σε σημεία μου θύμισαν DEICIDE και MORBID ANGEL στις πιο αργές στιγμές τους, ενώ όταν μιλάμε για αργόσυρτο death metal δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στους DEATH εποχής “Leprosy” αλλά και στους παντοτινούς θεούς BOLT THROWER.
Προσωπικά ξεχώρισα τα στακάτα “Harvest of souls” και “Fallen” με τα άκρως πωρωτικά riffs τους , ενώ αξιοσημείωτο είναι και το σχεδόν doom “Black bell”, που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του σαν οδοστρωτήρας. Από εκεί και πέρα, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στην εκτελεστική δεινότητα των μελών της μπάντας, καθώς όλοι τους είναι πεπειραμένοι μουσικοί και δείχνουν να βρίσκονται με κλειστά μάτια.
Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι το death metal των GRAVEMASS δεν είναι για όλους. Θέλω να πω ότι αν ψάχνετε ιλιγγιώδεις ταχύτητες, καλό θα είναι κοιτάξετε αλλού. Αν όμως όσα διαβάσατε σας ιντρίγκαραν έστω και ελάχιστα, τότε είναι απαραίτητο να τους τσεκάρετε. Σε γενικές γραμμές το “This is the way”είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο ντεμπούτο και σίγουρα θα παρακολουθώ τους GRAVEMASS πολύ στενά περιμένοντας τις επόμενες κινήσεις τους. Εξάλλου…. this is the way!
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: MIDRYASI’S KVLT
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Italian dark sound”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Avenir – Κιθάρες
Geilt – Φωνητικά, σύνθεση
Dull the Dog – Μπάσο
WrathLord – Τύμπανα
Gabry ”The Way” Strada – Fx, ενορχηστρώσεις
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Spotify
Instagram
YouTube
Απορώ πώς ξέφυγε αυτό το άλμπουμ από τον Δημήτρη (σ. Δ.Τ: Δε μου ξέφυγε), καθώς ανήκει ξεκάθαρα στο δικό του target group. Όχι ότι με χάλασε, το αντίθετο θα έλεγα! Ετούτο εδώ το σχήμα με το μυστήριο όνομα αποτελεί το project των The Kult και Alberto Coerezza και αν δεν σας λένε τίποτα αυτά τα ονόματα, τότε ίσως τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσαν ως Geilt και Guardian Angel αντίστοιχα στους DOOMSWORD (με τον πρώτο να παραμένει στις τάξεις τους και τον δεύτερο να έχει αποχωρήσει μετά το ντεμπούτο τους) να σας χτυπήσουν ένα καμπανάκι. Ακούστε λοιπόν πώς έχει η ιστορία. (σ. Δ.Τ: Καλό κουράγιο)
Ο Geilt, πριν ενταχθεί στους DOOMSWORD, έφτιαξε το 2002 μια μπάντα με το όνομα MIDRYASI κάτω από το ψευδώνυμο Convulsion (κρίση ταυτότητας αυτό το παιδί!) και κυκλοφόρησε μαζί τους ένα demo και δύο άλμπουμ. Οι MIDRYASI’S KVLT, όπως καταλαβαίνει κανείς και από το όνομα, αποτελούν τη φυσική συνέχεια του προηγούμενου σχήματος του Geilt (ή καλύτερα The Kult – αρχίζω και μπερδεύομαι…) και αν περιμένετε με ένα πρώην και ένα νυν μέλος των DOOMSWORD να ακούσετε κάτι ανάλογο, έχετε αυταπάτες.
Στο ντεμπούτο άλμπουμ τους που τιτλοφορείται “Italian dark sound” οι MIDRYASI’S KVLT παίζουν doom metal. Doom metal που δεν έχει καμία σχέση με το επικό doom των DOOMSWORD. Για την ακρίβεια μιλάμε για πρωτόλειο, σχεδόν vintage doom που έχει τις βάσεις του φυσικά στους BLACK SABBATH, στους CATHEDRAL εποχής “The carnival bizarre” αλλά και στους πολύ αγαπημένους μου MAUSOLEUM GATE, ενώ δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την εξίσωση και οι DEATH SS.
Στα επτά (τυπικά οκτώ αλλά το τελευταίο είναι ένα μονόλεπτο ψυχεδελικό instrumental) κομμάτια του “Italian dark sound”, οι ταχύτητες κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς [με εξαίρεση το πιο αργόσυρτο “The Slow-ther (of Genius/Lunacy)“] και είναι όλα κομματάρες! Πρωτόλειο, όπως είπα, ατμοσφαιρικό doom, με εθιστικά riffs που σου καρφώνονται στο μυαλό από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Τα solos του Avenir (ή Guardian Angel – και το μπέρδεμα συνεχίζεται!) αναβλύζουν λυρισμό και συναίσθημα.
Προσωπικά πωρώθηκα άσχημα με όλον τον δίσκο, και πώς γίνει διαφορετικά όταν ακούς για παράδειγμα το “Mountain devil” που σκάει με μια riff-άρα που θα μπορούσε να προέρχεται από τον Lee Dorian και τους CATHEDRAL ή το υποβλητικό “Hypnopriest” (το οποίο είναι διασκευή στους… MIDRYASI – είπαμε, μύλος!). Όσο για το ομώνυμο έπος που ανοίγει τον δίσκο, ουσιαστικά αποτελεί ένα φόρο τιμής στον Ιταλικό ήχο (pun intended!) με αναφορές σε μπάντες του που επηρέασαν και εξακολουθούν να επηρεάζουν πολύ κόσμο.
Πολύ μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη οι MIDRYASI’S KVLT! Αν σας λείπουν οι CATHEDRAL και λατρέψατε το περσινό έπος των MAUSOLEUM GATE, μην ψάξετε παραπέρα. Στο “Italian dark sound” θα βρεθείτε στο στοιχείο σας!
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: WHIRLWIND
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “1640”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Mark Wild – Κιθάρες
Philip Graves – Μπάσο
Héctor Llauradó – Φωνητικά
Jordi Julió – Τύμπανα
Artur Julió – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Dying Victims Productions Bandcamp
Whirlwind Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Ακολουθεί μια από τις πιο άνετες και σίγουρες παρουσιάσεις δίσκων σε ολόκληρη τη μέχρι τώρα πορεία μου ως συντάκτης. Δε θα βάλω καν βαθμό! Άλλωστε, όταν το συναίσθημα και η λατρεία εκφράζονται με τέτοιον τρόπο, νικούν κατά κράτος οποιαδήποτε θέληση προς βαθμολογική αξιολόγηση. Τούτων λεχθέντων, ειδοποιώ και προειδοποιώ όλους έχουν ΨΥΧΩΣΗ με το γερμανικό heavy/power/speed metal της δεκαετίας του ’80, να διαβάσουν οπωσδήποτε το κείμενο που ακολουθεί. Οι υπόλοιποι, αν έχουν την περιέργεια, ας ακολουθήσουν. Αν όχι, κάθε μήνα κυκλοφορούν αμέτρητοι δίσκοι, όλο και κάτι θα τους κινήσει το ενδιαφέρον.
Οι WHIRLWIND είναι ένα studio project του Mark Wild των KÖRGULL THE EXTERMINATOR, που δημιουργήθηκε από την υπέρμετρη, όπως φαίνεται, αγάπη του φίλου μας, προς το metal που άκουγε στην παιδική και εφηβική του ηλικία. Ο πρώτος τους δίσκος, το “1714”, κυκλοφόρησε 308 χρόνια αργότερα (το 2022) από την πολιορκία και την πτώση της Βαρκελώνης κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-1714), την οποία και εξιστορούσε. Ο δεύτερος, το “1640”, μας πάει ακόμη πιο πίσω, στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618 – 1648), στον οποίο ενεπλάκη σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη και στοίχισε τη ζωή σε κάτι εκατομμύρια στρατιώτες και αμάχους.
Μεταξύ όμως του “1714” και του “1640”, μεσολάβησε η αλλαγή στο status των WHIRLWIND οι οποίοι πλέον από studio project, θέλουν να λογίζονται κανονικό συγκρότημα. Έχουν πια σταθερή σύνθεση και οι συναυλίες που έδωσαν, πιστοποίησαν πως δικαιούνται να βλέπουν το μέλλον με πιο σίγουρη ματιά. Ας δούμε λοιπόν και τι είδους «γερμανικό heavy/power/speed metal της δεκαετίας του ’80» παίζουν οι Καταλανοί… όχι πώς δεν έχουμε ήδη ψυλλιαστεί!
Η εισαγωγή κάνει ξεκάθαρες τις όποιες προθέσεις: Κάποιος Mark δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τους RUNNING WILD! Και η διακήρυξη αυτή γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική, όσο περνά η ώρα. Ακούγοντας τα τραγούδια του “1640”, θα γνωρίσεις τα παιδιά του “Diabolic force”, του “Masquerade”, του “Port Royal”, του “Powder & iron”, του “Chains and leather”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Μόνο σε κάποιες, λίγες στιγμές, μπαίνουν στο παιχνίδι οι ACCEPT και οι STORMWITCH και (ω, τι έκπληξη!) οι «αλλοεθνείς» AIR RAID.
Όσο για το δεκατριάλεπτο finale του δίσκου, “Marching to victory”, θέλει μεν να ακολουθήσει τα χνάρια των μεγάλων επών που κάποτε έκλειναν τους δίσκους των Γερμανών πειρατών, κυρίως του “Treasure island”, ωστόσο έχει λίγο από τον βαρβαρικό χαρακτήρα των RAVENSIRE και κάποιες SCANNER πολυφωνίες (και ουχί παραφωνίες), που δεν το αφήνουν να γίνει 100% RUNNING WILD αλλά, σύμφωνα με υπολογισμούς του φίλου Σάκη Νίκα, 92,4%.
Μην τα πολυσκοτίζουμε τα πράγματα. Κουκιά μετρημένα είναι. Αν η πολυετής έλλειψη πραγματικά καλών δίσκων από την αρμάδα του Kasparek σου έχει στοιχίσει και ψάχνεις τη μεθαδόνη σου σε μπάντες σαν τους BLAZON STONE, τότε πρόσθεσε και τους WHIRLWIND στα placebo που παίρνεις με τις χούφτες. Προσωπικά, δεν τους ήξερα, μου είχαν ξεφύγει. Ακούγοντάς τους όμως, πέρασα τέλεια και ψέματα δε λέω! Τώρα, αν δε μπορείς να ανεχτείς το καλοπροαίρετο τάλε κουάλε της υπόθεσης… κάνε τους μήνυση, τι να σου πω!
(Running Wild / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
