"/>
Πιστοί στο ραντεβού τους οι PAIN OF SALVATION με το ελληνικό κοινό, δε μπορούσαν να μην περάσουν από τα μέρη μας εφόσον πρόσφατα κυκλοφόρησαν το “Road salt two”, κι ας είχαν ξανάρθει στην αρχή του χρόνου με τους SCAR SYMMETRY. Και συμπτωματικά, συνέπεσε με τη βόλτα μου εν Αθήναι, συνδράμοντας στο να μην έχω χάσει ούτε μία συναυλία των Σουηδών στην Αθήνα. Όταν έφτασα στο συναυλιακό χώρο, δεν είδα ιδιαίτερα πολύ κόσμο απ’ έξω. Οι πόρτες άνοιξαν με ελάχιστη καθυστέρηση και οι περίπου 400 οπαδοί του progressive rock/metal, εισήλθαν στο Fuzz Club, μόνο στην αρένα, καθότι λόγω χαμηλής προσέλευσης ο εξώστης ήταν κλειστός.
Οι VON HERTZEN BROTHERS ξεκίνησαν περί τις 21:10 και για τα επόμενα περίπου 45 λεπτά, με το setlist τους προσπάθησαν να δώσουν μία εικόνα στο κοινό για το ποιοι είναι. Αρκετά ενεργητικοί επί σκηνής και με περίσσια όρεξη ζέσταναν το κοινό με το fuzzy/funky prog rock τους και μπορούσες να καταλάβεις γιατί οι PAIN OF SALVATION τους είχαν διαλέξει για support, καθότι είχαν αρκετά κοινά στοιχεία συγκριτικά με τις 2 τελευταίες δουλειές των Σουηδών. Οι Φιλανδοί όμως προσωπικά με έπεισαν. Κάτι ο κακός ήχος, κάτι το ότι ο τραγουδιστής πιο πολύ φώναζε, παρά τραγουδούσε, κάτι η έλλειψη συνοχής στις συνθέσεις τους, με κούρασαν και ήταν ανακούφιση όταν έληξε το set τους.
Αλλαγή σκηνικού, στήσιμο οργάνων, μικρό soundcheck και όλα είναι έτοιμα για τους PAIN OF SALVATION. Κατά τις 22:30, κατόπιν εισαγωγής του “Road salt theme”, πατάνε το πόδι τους στο σανίδι (ο Daniel Gildenlow κυριολεκτικά εφόσον βγήκε ξυπόλητος) με το “Softly she cries”. Ο κόσμος, αν και λίγος, παραμένει ένθερμος. Άλλωστε είναι γνωστή η αγάπη που τρέφει το ελληνικό κοινό για τον Daniel και τους PAIN OF SALVATION. Η συνέχεια θέλει τον mastermind του συγκροτήματος να αφήνει την κιθάρα του και να επιδίδεται σε θεατρικότητες όπως απαιτείται, εφόσον αποδίδει το “Diffidentia (Breaching the core)” από το “Be”. Αεικίνητος, να σαρώνει όλη τη σκηνή, να ανεβαίνει σε ηχεία και οι προβολείς να πέφτουν πάνω του ωσάν πεφωτισμένο. Η συνέχεια έρχεται με το “Linoleum” όπου ο κόσμος ανταποκρίνεται σε κάθε νότα. Όπως είναι αναμενόμενο, το setlist είναι βασισμένο κυρίως στις δύο τελευταίες δουλειών του συγκροτήματος “Road salt one” & “Road salt two”, οπότε δώστου “1979”, “To the shoreline” και “Conditioned”. Παρόλο που στο δίσκο τα τραγούδια είναι πιο ηπίων τόνων, επί σκηνής οι PAIN OF SALVATION τα εκτελούν δυναμικά χωρίς να χάνουν σε ενέργεια και ένταση, κρατώντας μία καλή ροή. Στο “Kingdom of loss” ο Daniel πάλι αφήνει παράμερα την κιθάρα και σε σημεία περισσότερο φαίνεται σα να μιλάει στο κοινό, παρά να τραγουδάει, προσπαθώντας να περάσει το μήνυμα των στίχων του τραγουδιού στον καθένα μας. Και όντως, είναι κάτι που πρέπει όλοι να κάνουμε. Στην επανάληψη των στίχων “as you’re tearing down my world, please just try to do it gently, there’s still love inside for the dream that had to die” προσωπικά δάκρυσα. “People passing by” και “Fandango” μας θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές των PAIN OF SALVATION, πριν ακόμα διχάσουν τους οπαδούς τους με την τροπή της μουσικής τους πορείας. Στο “No way” γίνεται ένα μπέρδεμα το οποίο οφείλεται στο σπάσιμο χορδής της κιθάρας του Daniel, αλλά με χιουμοριστικό τρόπο το σώζει και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Το κλασικό άσμα “Ashes” κλείνει το κανονικό σετ με όλο τον κόσμο να τραγουδάει τους στίχους.
Οι PAIN OF SALVATION είναι γνωστό ότι με την τυπικότητα του encore δεν τα πάνε καλά. Οπότε ήταν απορίας άξιο που άργησαν λίγο, για τα δικά τους δεδομένα, να ξαναβγούν στη σκηνή. Βέβαια ο κόσμος δε σταμάτησε να χειροκροτεί και να προτρέπει το συγκρότημα να κάνει το «καθήκον» του. Όμως εδώ παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα. Για κάποιο λόγο, θεώρησαν πως το να κάνουν ένα περίεργο jam με ένα iPhone χρησιμοποιώντας ένα application που ανταποκρινόταν στην κίνησή του στον χώρο, συνοδευόμενο με το Daniel στη θέση των τυμπάνων και τους υπόλοιπους με γυρισμένη πλάτη στο κοινό να fuzz-άρουν, θα ήταν ενδιαφέρον για τον κόσμο. Μπορεί κάποιοι να χειροκρότησαν αυτό το εγχείρημα, αλλά προσωπικά το θεωρώ απαράδεκτο! Δε μπορώ να γνωρίζω με ποιο σκεπτικό το επέλεξαν ή/και τι μήνυμα ήθελαν ενδεχομένως να περάσουν, αλλά το θέαμα αυτό αντί ενός ακόμα τραγουδιού από ένα μεγάλο ρεπερτόριο επιλογών υψηλής ποιότητας, ήταν εμετικό. Ευτυχώς η συνέχεια ήρθε με το “Used” και η συναυλία έκλεισε, σχεδόν αναπόφευκτα, με την κλασική πλέον διασκευή του “Hallelujah” από τον Leonard Cohen. Συνολικά μία καλή εμφάνιση αν και είναι να αναρωτιέσαι πως και έπαιξαν μόλις 90 λεπτά, ενώ διαθέτουν τόσο πολύ υλικό. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο εύκολο να επιλέξεις μεταξύ συνθέσεων από 8 άλμπουμ, αλλά και πάλι, μπορείς να αποδώσεις και κατιτίς παραπάνω.
Κείμενο, φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Βασιλάκος
