>
Ποτέ δεν έκατσα να ψάξω περισσότερες πληροφορίες για τους ROSETTA. Ούτε από πού μας έρχονται ξέρω, ούτε ποια είναι τα μέλη τους ούτε τίποτα. Το μόνο που γνωρίζω καλά όμως για αυτή τη μπάντα είναι ότι όταν το μυαλό βάραινε μετά τα μεσάνυχτα απλά έβαζες έναν από τους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα και απλά χανόσουν σε μια υπεργαλαξιακή μινιμαλιστική κενότητα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η ύπαρξη του συγκροτήματος είναι σαφώς μια αφορμή για περαιτέρω σκάλισμα, απλά αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι πραγματικά, κανείς ποτέ δεν νοιάστηκε για το ποιοι είναι οι ROSETTA, αλλά όλοι όσοι ξέρουν τη μουσική τους θα σου πουν τα πάντα για τους δίσκους τους.
Γι’ αυτό άλλωστε όσοι παρακολουθούμε αυτή την μπάντα, τρομάξαμε ν’ αναγνωρίσουμε τη νέα τους κυκλοφορία “The Anaesthete”, μιας και αυτή μας ήρθε με νέο λογότυπο για την μπάντα, με μια προσωπογραφία για εξώφυλλο και φυσικά μια ηχητική προσέγγιση εκ διαμέτρου αντίθετη από ότι είχαμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Να θυμίσω πως κανένας από τα τρία album του παρελθόντος, “A Determinism of Morality” (2010), “Wake/Lift” (2007), “The Galilean Satellites” (2005), δεν ήταν καν απλά καλοί δίσκοι. Ήταν μικρές εκτυφλωτικές σούπερ-νόβα που ευτυχώς ήμασταν εκεί όταν έσκασε το φως τους πάνω μας. Σήμερα, με το αρκετά πιο γήινο “The Anaesthete”, το συγκρότημα εμφανίζεται εντελώς αποπροσανατολισμένο, με αποτέλεσμα αυτό το space/post metal που πραγματεύονταν – αλληθωρίζοντας μεταξύ CULT OF LUNA, BLINDEAD και ISIS σαν βασικές επιρροές – να έχει υποβαθμιστεί σε κάτι λιγότερο ελκυστικό.
Για την ακρίβεια, το μεγάλο λάθος της μπάντας σ’ αυτόν τον δίσκο είναι η αναλογία των στοιχείων που έχει χρησιμοποιήσει. Μιας και η ταυτότητά της είναι ξεκάθαρη ήδη από τον δεύτερο δίσκο, η μπάντα έδειχνε επικεντρωμένη στην αλχημεία με απώτερο σκοπό την εξέλιξη. Έτσι λοιπόν, φαίνεται πως ήρθε η σειρά των φωνητικών να πάρουν μεγαλύτερο μέρος στις συνθέσεις, δημιουργώντας τελικά ένα όχι και τόσο αρεστό αποτέλεσμα. Γιατί κακά τα ψέματα, η φωνή του Mike Armine δεν ήταν ποτέ τίποτα το ιδιαίτερο. Τα περισσότερα φωνητικά λοιπόν, οι ταχύτεροι ρυθμοί και οι δυνατότερες κιθάρες ήρθαν να αντικαταστήσουν εκείνη τη βιωματική εμπειρία του παρελθόντος, επισκιάζοντας εκείνο το απόκοσμο συναίσθημα. Το πιο περίεργο μάλιστα είναι ότι ενώ η τεχνική κατάρτιση και η παραγωγή βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με τις μελωδίες να μπλέκονται με τα πιο βαριά μέρη με χειρουργική ακρίβεια, το τελικό σύνολο ακούγεται μουντό μέσα στην καθαρότητά του. Ουσιαστικά παραμέρισαν το χαρακτηριστικό αυτό που τους έκανε να ξεχωρίζουν, και πλέον επέλεξαν να πλέουν στα σκοτεινά νερά ενός μαζοποιημένου ήχου. Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις, με το “Hara/The Center” και “Hodoku / Compassion”, και μικρές στιγμές από άλλο κομμάτια, να αποτελούν μερικές από αυτές, αλλά πότε ένας δίσκος των ROSETTA βασιζόταν σε εξαιρέσεις;
Με μια λέξη, απογοήτευση. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως έφτασαν στον πάτο. Είναι ίσως που περιμέναμε περισσότερα από μια μπάντα που τόσα χρόνια δεν μας έχει προσφέρει ποτέ τίποτα που να πλησιάζει έστω τη μετριότητα. Μπορείτε όμως να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, κατεβάζοντας τον δίσκο από την σελίδα του συγκροτήματος στο Bandcamp ακόμα και δωρεάν, αφού την διαχείριση του δίσκου την έχουν αναλάβει 100% τα μέλη του συγκροτήματος.
6/10
Νίκος Ζέρης
