>
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία νέα μπάντα/πρότζεκτ, προϊόν της σύμπραξης τριών έμπειρων μουσικών με σημαντικό μουσικό παρελθόν σε ακραίες πάντες της χώρας τους (GOD DETHRONED, LEGION OF THE DAMNED, ASPHYX, INHUME κλπ). Μη απομακρυνόμενοι ιδιαίτερα από τα γνωστά τους λημέρια, το τρίο μπλέκει έξοχα death, grind και thrash δίνοντας ζωή σε έναν επιθετικό και εκτονωτικό δίσκο, από αυτούς που όλο και περισσότερο έχουμε ανάγκη στις μέρες μας, με δεδομένα τα σκατά και τη βία που βιώνουμε σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Εκ του αποτελέσματος, το ντεμπούτο των KILL DIVISION κρίνεται ως επιτυχημένο. Η εμπειρία των μελών από τις προηγούμενες μπάντες τους μάλλον συνέβαλε σημαντικά, καθώς οι Ολλανδοί παίζουν έξυπνα και απλά, με μία πιο παραδοσιακή, “less is more” λογική, σίγουρα όμως αποτελεσματικά. Να εξηγηθούμε: Τα παίξιμο στις κιθάρες είναι σε αυτή τη λογική, με SLAYER-ικά solo και με riffs (που μπορεί να χαρακτηριστούν από μέτρια -αν δεν ξέρεις τι να περιμένεις- μέχρι δυναμίτες) που δεν πρωτοτυπούν, αλλά βρίσκουν στόχο. Υπάρχει επίσης η γνώση του πότε πρέπει να γίνουν οι εναλλαγές σε riffs και σε ρυθμούς δίνοντας ανάσες στα κομμάτια και πότε να πάνε full blast. Έχουμε και εφαρμογή της πατροπαράδοτης επανάληψης σε σλόγκαν-τίτλους των κομματιών στα ρεφρέν και διπλά φωνητικά κατά τη μεγάλη των CARCASS σχολή, σε τέλεια ένταση στην τελική μίξη και γενικότερα μία πολύ καλή δουλειά στις κονσόλες, με τη μπομπάτη παραγωγή να αναδεικνύει όλα τα όργανα.
Για να μην είμαστε και παραπλανητικοί βέβαια, υπάρχουν καλύτερες μπάντες σε αυτό τον τομέα (EXHUMED, GHOUL π.χ), αλλά πολλές φορές στο death/grind η ίδια χαρά και απόλαυση κρύβεται και σε τέτοιες μικρότερες και πιο “καθημερινές” κυκλοφορίες. Το πρώτο χτύπημα των Ολλανδών δείχνει μια μπάντα που μπορεί να μην τη λες και κρίσιμη ή απαραίτητη, αλλά εκπληρώνει την υπόσχεση που δίνει ο τίτλος του (“Destructive force” ) προσφέροντας κάτι περισσότερο από μισή ώρα γνήσιας και υγιούς πόρωσης και εκτόνωσης. Ιδανικό για τις πρωινές ώρες κατά τη διάρκεια της διαδρομής για τη δουλειά ή το σχολείο.
6.5/10
Νίκος Χασούρας
Υ.Γ. (ζήλεψα από τον Σαμοΐλη) Αν το γεγονός ότι με καραέψησε να ξανακούσω μετά από καιρό το ανυπέρβλητο “Realm οf chaos” των BOLT THROWER δεν είναι το καλύτερο σημάδι, δεν ξέρω τι άλλο να πω.
