>
Ultra-violent thinking man’s thrash
Αγαπημένο γκρουπ οι DEATH ANGEL, από την πρώτη στιγμή που είδα στο MTV το video clip για το “Voracious souls” γύρω στα 25 χρόνια πίσω. Πολλά τα χρόνια επικοινωνίας με τον Rob Cavestany, ιθύνοντα νου του γκρουπ, με τον οποίο βρήκαμε την ευκαιρία να κάνουμε μία εφ’ όλης της ύλης κουβέντα, μετά από διάφορες ακυρώσεις, το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου, συζητώντας ακόμα και για την πρόταση που του είχε κάνει ο Jason Newsted να μπει στη μπάντα του και πολλά πικάντικα από το παρελθόν…
Σάκη;
Γεια! Πως είσαι;
Καλά μια χαρά, εσύ;
Κι εγώ το ίδιο!
Δώσε μου ένα λεπτό, ταυτόχρονα θέλω να ενημερώσω τον manager μας, και να επιβεβαιώσω κάποιες ευρωπαϊκές εμφανίσεις. Πλησιάζουμε στην ανακοίνωση της περιοδείας.
Με ποιες μπάντες θα την κάνετε;
Δεν ξέρω! Υπάρχουν αρκετές υποψήφιες. Αλλά για την ώρα δεν μπορώ να πω και πολλά. Πρέπει να πάρω το πράσινο φως. Και δε θέλω να λέω ονόματα που μπορεί να μην ισχύουν μετά. Όσο περνάνε οι μέρες, πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά στην κυκλοφορία του δίσκου, για αυτό και κανονίζουμε την περιοδεία.
Είχες δουλέψει σκληρά για τον προηγούμενο δίσκο, ξέρεις πως είναι αυτά.
Ναι ξέρω πως δουλεύει. Απλά τώρα είναι ο νέος μας δίσκος, και πρέπει να δουλέψουμε ακόμα πιο σκληρά από πέρσι που περιοδεύαμε για τον προηγούμενο δίσκο, με τους TESTAMENT και τους ANTHRAX. Δεν μπορούσαμε να πούμε όχι σε αυτές τις τρομερές ευκαιρίες. Αλλά γενικά ξέρεις, γίνεται ένας πανικός με όλες αυτές τις συνεντεύξεις, και τις ανακοινώσεις. Που ξέρεις, κατά την διάρκεια της συνομιλίας μας μπορεί να έρθει η έγκριση και να σου πω.
Ωραία! Σχετικά με τον δίσκο, διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, απ’ ότι βλέπω είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείς τα ίδια άτομα με αυτά του προηγούμενου δίσκου; Από τα μέλη, την παραγωγή, την εταιρεία. Είναι έτσι;
Ναι σωστά, πρώτη φορά είναι που κάνω κάτι τέτοιο.
Ήσουν τόσο ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα “Relentless Retribution”;
Ναι ακριβώς έτσι έγινε. Ήμασταν πάρα πολύ ικανοποιημένοι και γι’ αυτό αφού γνωριζόμασταν όλα αυτά τα χρόνια και μείναμε φίλοι και επειδή ξέραμε με ποιο τρόπο είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν, φτιάξαμε ένα πλάνο για έναν δίσκο, κάτι σαν δεύτερο μέρος τους “Relentless Retribution”, και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλό να ήμασταν τα ίδια άτομα. Έτσι βάλαμε έναν στόχο, να φτιάξουμε ένα καλύτερο αποτέλεσμα μιας και είμαστε τα ίδια άτομα μαζί.
Τι σε έκανε να δουλέψεις ξανά μαζί με τον Jason Suecof και γιατί δεν συνεργάστηκες ξανά με τον Brian Joseph Dobbs ή τον Nick Raskulinecz;
Ένας από τους λόγους είναι ότι οι επαγγελματικές σχέσεις που ανέπτυξα με τον Jason, γιατί ξέρεις, αυτή είναι πραγματικά η πρώτη φορά που είχα τη θέση του συμπαραγωγού, στα παλαιότερα albums αν και είχα αυτό τον ρόλο, περισσότερο καθόμουν στο πίσω κάθισμα του συνοδηγού. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, φτιάξαμε τον δίσκο μαζί, είχαμε σχεδόν ίση συνεισφορά. Είχαμε διαφορετικούς ρόλους και συνεργαζόμασταν. Είχαμε μια πολύ καλή χημεία, επικοινωνούσαμε και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον. Είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι, με κάποιες κοινές αφετηρίες οι οποίες είναι αρκετές για να τα πάμε καλά. Και υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες, ο Jason έχει και το δικό του στούντιο, το Audiohammer Studio, οπότε δεν ήμασταν περιορισμένοι από τον χρόνο, και αυτό είναι καλό, αφού μας αρέσει να δουλεύουμε πολύ όταν βρισκόμαστε εκεί, ειδικά κάποιες φορές δουλεύουμε κάτι τρελά ωράρια. Και ο δεύτερος λόγος είναι ότι ήμασταν πολύ μακριά από το σπίτι μας, στην άλλη μεριά της ηπείρου, εστιάζαμε μόνο στη δουλειά που είχαμε. Δεν υπήρχε κάποιος λόγος για να αποσπαστεί η προσοχή μας. Αυτοί είναι οι κυρίως λόγοι που μας οδήγησαν στο τελικό προϊόν. Α! Και ένα ακόμα στοιχείο σχετικά με τον Jason, είναι ένας εξαιρετικός μουσικός αλλά και κιθαρίστας, και το να δουλεύω μαζί του, κατά κάποιο τρόπο με ώθησε σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Μου δίδαξε πολλά πράγματα, μου έδειξε ωραίες ιδέες, και με ενέπνευσε να κάνω πράγματα που δεν είχα ιδέα ότι θα μπορούσα να κάνω με την κιθάρα μου.
Είχατε δηλώσει, ότι η επετειακή περιοδεία για το “The Ultra-Violence” είχε επηρεάσει τη διαδικασία σύνθεσης του νέου σας δίσκου. Αυτές οι τοποθετήσεις ισχύουν; Πόσο τελικά η περιοδεία επηρέασε το γράψιμο και τελικά το ότι ακούγεστε πιο thrash έχει να κάνει με αυτό το γεγονός;
Το ίδιο πιστεύω. Όσο κι αν είναι κλισέ για έναν καλλιτέχνη να λέει πως ο νέος δίσκος είναι ο πιο δυνατός, νιώθω πραγματικά σαν ηλίθιος όταν λέω τα ίδια και τα ίδια, για παράδειγμα “ο νέος δίσκος είναι ο πιο βαρύς”, και τα λοιπά…
Ζω για την ημέρα που θα βγει κάποιος και θα πει ότι “ο νέος μας δίσκος δεν είναι και ό, τι καλύτερο έχουμε βγάλει αλλά εντάξει”. Πραγματικά όταν το ακούσω θα σταματήσω.
Αυτό είναι απόλυτα σωστό, αλλά ξέρεις πιο είναι το θέμα; Κάθε φορά που έχεις έναν νέο δίσκο, έχεις αφοσιωθεί σ’ αυτό και έχεις δώσει τον καλύτερό σου εαυτό και πιστεύεις ότι αυτό είναι το καλύτερο που έχεις να δώσεις, αλλιώς θα ξέρεις από πριν ότι δεν έχεις κάνει κάτι. Τότε την έχεις πατήσει. Γιατί πραγματικά να το κάνει κάποιος αυτό; Χάνει το νόημα, αλλά από την άλλοι υπάρχουν και κάποιοι που φτιάχνουν έναν δίσκο για να βγουν ξανά σε περιοδεία και να βασιστούν στα κλασικά τους κομμάτια. Αλλά ξέρεις ότι αυτή δεν είναι η περίπτωσή μας. Αλλά από το να λέω όλα αυτά τα πράγματα ξανά και ξανά, προτιμώ να λέω, ακούστε τον δίσκο μας και αφήστε τη μουσική να πει τα υπόλοιπα. Αλλά δεν πρόκειται να πρήξω τον κόσμο με ανακοινώσεις, για να τον κάνω να πιστέψει. Όποιος κάτσει να ακούσει το album θα μπορεί να κάνει την διάκριση με το παρελθόν, και να μας πει αν είναι βαρύ, ενδιαφέρον, έντονο, τεχνικό και με αισθητική. Νομίζω ότι κατορθώσαμε να πετύχουμε τους στόχους μας. Και δουλέψαμε πολύ σκληρά γι’ αυτό. Δεν λέω ότι αυτός είναι ο τελευταίος μας δίσκος, αλλά δουλέψαμε σαν να ήταν. Και όχι ότι σκοπεύουμε να σταματήσουμε να παίζουμε, αλλά επειδή συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα στο κόσμο και δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, το πήραμε αυτό σαν δεδομένο, οπότε αν αυτός πρόκειται να είναι ο τελευταίος μας δίσκος, θα ήθελα να είναι και ότι καλύτερο έχουμε γράψει.
Στις συναυλίες που στην τελευταία σας περιοδεία, παίζατε ένα μέρος του “Heaven And Hell” των BLACK SABBATH και απ’ ότι βλέπω στη limited έκδοση του “The Dream Calls For Blood” υπάρχει ένα bonus τραγούδι με αυτόν τον τίτλο. Πρόκειται για ηχογράφηση της διασκευής; Αν ναι, υπάρχει περίπτωση να κάνετε κάτι αντίστοιχο και για το “Purgatory” των IRON MAIDEN που επίσης μέρος του είχατε παίξει και στην εμφάνισή σας στην Ελλάδα;
Βλέπω το θυμάσαι. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον. Αλλά περάσαμε πολύ καιρό με τους HEAVEN AND HELL, οπότε το κομμάτι ήταν κάτι σαν μια αφιέρωση στον Ronnie James Dio. Και ο ομότιτλος δίσκος όμως ήταν μια πολύ μεγάλη επιρροή για μας όταν βγήκε, όπως επίσης και ο Dio είναι ένας από τους καλύτερους heavy metal τραγουδιστές όλων των εποχών, και θα πρέπει να είναι για τον καθένα. Τρελαίνομαι για την φωνή του, και ειδικά για τον Mark (σ.σ. Osegueda) είναι μια από τις σημαντικότερες επιρροές. Όταν καταπιανόμασταν με αυτό το κομμάτι, έβλεπα ότι η φωνή του Mark ταίριαζε μια χαρά. Οπότε αφού είχαμε σκοπό να βγάλουμε ένα τραγούδι προς τιμήν του Dio, γιατί να μη βγάλουμε το ΚΥΡΙΟ κομμάτι που εκφράζει όλα τα τραγούδια; Όταν το παίζαμε ζωντανά, συνήθως παρεμβάλλονταν μεταξύ δύο κομματιών και δεν το παίζαμε όλο. Αλλά στην ηχογραφημένη έκδοση, γράψαμε όλο το κομμάτι και στο τελείωμα (το μέρος όπου δε παίζαμε στο live) δώσαμε την δική μας πινελιά. Ανεβάσαμε τους ρυθμούς και το κάναμε πιο thrash, απλά για να το κάνουμε λίγο πιο ενδιαφέρον με τον DEATH ANGEL τρόπο. Επίσης, την ημέρα που ο Mark ηχογραφούσε τα φωνητικά, χωρίς να το ξέρουμε, ήταν η επέτειος από τον θάνατο του Dio. Οπότε για μας ήταν κάτι σημαντικό που έπρεπε να το βάλουμε.
Στις προηγούμενες κυκλοφορίες σε ακούγαμε σε μερικά τραγούδια πιο μελωδικό με ακουστικές κιθάρες και πιο χαλαρούς ρυθμούς. Στον νέο δίσκο δεν υπάρχει χώρος για τέτοια περάσματα;
Ήθελα να κρατήσω τον δίσκο πραγματικά δυνατό, για αυτό σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να έχω λιγότερα από τα δικά μου φωνητικά, επειδή το δικό μου στυλ είναι πιο μελωδικό. Δεν είμαι “metal screamer”, αυτό είναι το δυνατό σημείο του Mark. Οπότε σε αυτόν τον δίσκο είπα να βάλω την γραμμή των φωνητικών στο παίξιμο της κιθάρας μου. Οπότε κατέβαλα μεγαλύτερη προσπάθεια στα solos μου, τα οποία έπασχαν στους τελευταίους μου δίσκους. Είχα να δώσω τέτοια έμφαση από το “Act III”.
Ήσασταν πολύ κοντά στο να είστε η τέταρτη μπάντα στο Clash Of The Titans Big 4 Tour. Ποιος ήταν το ατύχημα που σας απέτρεψε από αυτό; Στην περιοδεία για το “Relentless Retribution” με όλες τις μπάντες από το Big 4. Ήταν κάτι σαν αποζημίωση για σας, μετά από τόσα χρόνια;
Ήταν όντως ωραίο να παίξουμε με όλες αυτές τις μπάντες που σεβόμαστε, και είμαστε φίλοι τόσα χρόνια. Μμμμ, για να πω την αλήθεια το ατύχημα που μας συνέβη και μας απέτρεψε από το να παίξουμε στο Clash Of The Titans, δεν μπορεί να αποζημιωθεί με κάποιο τρόπο. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω στον χρόνο. Είναι κάτι που θα μετανιώνω για την πορεία της καριέρας μου.
Πρόσφατα παίξατε στο Fillmore για μια επετειακή συναυλία για τα 30 χρόνια των METALLICA. Μπορείς να μας πεις πως και σας προτείνανε να παίξετε, αλλά και κάποια από τα γεγονότα που έγιναν στα παρασκήνια;
Ήταν μια εκπληκτική νύχτα για μας. Για αρχή να πω ότι μας τίμησε πολύ το γεγονός ότι βρισκόμασταν εκεί, γιατί το να παίζεις εκεί προσκεκλημένος απευθείας από τους METALLICA ήταν κάτι πολύ σημαντικό για μας. Όσα ειπώθηκαν πάνω στη σκηνή, που μας πρότειναν στους οπαδούς τους, ήταν κάτι πραγματικά εξαιρετικό. Τώρα σε ότι έχει να κάνει με το backstage, ήμασταν εκεί από νωρίς και βλέπαμε το soundcheck των METALLICA, πως προετοίμαζαν τα κομμάτια τους. Και μετά ήρθε και ο Ozzy μαζί με τον Geezer (σ.σ. Butler). Από κει και πέρα, υπήρχαν κι άλλα πρώην μέλη των METALLICA, είδα τον Jason μετά από τόσα χρόνια, αράξαμε. Βασικά ξαναβρήκαμε άτομα που είχαμε τόσο καιρό να δούμε. Το πιο τρελό ήταν ότι η εμφάνισή μας δεν είχε ανακοινωθεί, αφού οι METALLICA κρατούσαν μυστική την εμφάνιση κάθε συγκροτήματος. Και έτσι όταν έστειλα στον Gus (σ.σ. Pepa, πρώην κιθαρίστας) ότι βρήκα προσκλήσεις για το show, του είπα να πει το όνομά του στην πόρτα και να μπει. Μου έστελνε μηνύματα για το που θα συναντιόμασταν και τους απάντησα στην πρώτη σειρά. Και όταν εκείνος έφτασε, έσβησαν τα φώτα και βγήκαμε να παίξουμε. Ήταν μαγικό, παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό.
Είναι αλήθεια ότι ο Jason Newsted σου είχε προτείνει να γίνεις μέλος της προσωπικής του μπάντας;
WOW! Δεν είχα ιδέα ότι αυτά τα νέα είχαν κυκλοφορήσει. Ναι με είχε προσεγγίσει πριν ακόμα αρχίσει να περιοδεύει. Μου τηλεφώνησε και βασικά μου είπε ότι ήμουν η πρώτη του επιλογή για τη θέση του κιθαρίστα, και ήθελε να ξέρει τι πλάνα είχαν οι DEATH ANGEL. Αλλά εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν στη φάση του pre-production για να ηχογραφήσουμε τον δίσκο, οπότε του είπα ότι θα ήθελα αλλά συμμετέχω περιστασιακά, αλλά αυτός ήθελε κάτι πιο μόνιμο. Οπότε εγώ σε καμία περίπτωση δε μπορούσα να αναλάβω μια τέτοια δέσμευση. Το σεβάστηκε απόλυτα, μου είπε ότι δε θα μου επέτρεπε να αφήσω τους DEATH ANGEL, μιας και ίδιος είναι μεγάλος οπαδούς τους. Μου ευχήθηκε καλή τύχη, και αυτό ήταν. Το ίδιο συνέβη και με τους ANTHRAX όταν ο Rob Caggiano έφυγε από την μπάντα. Αλλά όπως είπα η μπάντα μου έρχεται πρώτη, οπότε κλείνω την πόρτα σε όλες αυτές τις ιδέες.
Είχατε παίξει στο release party του βιβλίου “Too much horror business” του Kirk Hammett, τον Νοέμβριο του 2012. Τζαμάρατε μαζί το “She” (KISS), “Trapped under ice” (METALLICA) και “Horror business”. Φάνηκε ότι είχατε μια πολύ καλή χημεία από τότε που ανέλαβε την παραγωγή του “Kill As One”.
Αυτό είναι αλήθεια. Είναι ένας απίστευτος άνθρωπος και σαν μουσικός αλλά και σαν φίλος.
Ήταν και συγκάτοικος με τον Mark Osegueda για αρκετό καιρό, σωστά;
Ναι ήταν, για πολλά-πολλά χρόνια κι έχουν διατηρήσει την καλή μας σχέση. Και προσεύχομαι μια μέρα αυτό να έχει σαν αποτέλεσμα κάποιο κάλεσμα από τους METALLICA για μια κοινή περιοδεία. Περιμένω εδώ και 25 χρόνια! Ίσως σε αυτόν τον δίσκο. Ακούω ότι ο James Hetfield έλεγε καλά λόγια για τον τελευταίο μας δίσκο, και ο Kirk έχει πει τρομερά πράγματα για το νέο μας album, οπότε ξέρεις, ακόμα ελπίζω.
Πόσο σημαντική ήταν η δημιουργία των SWARM για την επανένωση των DEATH ANGEL;
Οπωσδήποτε ήταν σημαντική. Κάθε μουσική ενασχόληση ή project που έχω συμμετάσχει έγινε για κάποιο λόγο. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα οι DEATH ANGEL δεν υπήρχαν. Κάθε φορά μέσα σε αυτό το διάστημα που έκανα κάτι που δεν ήταν φυσικά των DEATH ANGEL, αφοσιωνόμουν πλήρως. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ένα μονοδιάστατο άτομο, που του αρέσει μόνο η metal. Μου αρέσουν πολλά είδη μουσικής, και να τα ακούω και να παίζω. Όπως φυσικά και άλλα είδη τέχνης. Οπότε με το να συμμετέχω σε όλες αυτές τις μπάντες αποκόμισα δύο πράγματα. Συνέχισα να παίζω και δεν έχασα την τεχνική μου, και κατά δεύτερον δεν άφησα απ’ έξω όλες αυτές τις επιρροές.
Οπότε δεν υπάρχει κάποια περίπτωση να δούμε όλους αυτούς τους πειραματισμούς των DEATH ANGEL στη δεκαετία του ’90, όπως για παράδειγμα κάνατε στο “Act III” με τα funk στοιχεία ή μήπως ήταν τελικά μια προσαρμογή στις επιρροές των καιρών;
Οπωσδήποτε ήταν μια προσαρμογή στις εκάστοτε επιρροές μας. Σε καμία περίπτωση δεν ξεκινάγαμε να πούμε “ας πειραματιστούμε”. Ανακαλύπταμε νέα μουσική και την προσαρμόζαμε σε αυτά που παίζαμε, και ποτέ δεν σκεφτόμασταν αν έπρεπε να μπει ή όχι, όταν μας ακούγονταν σωστό. Και μετά ομογενοποιούσαμε αυτά τα δύο συστατικά σε metal. Οπότε μας άρεσε κι εμάς η ιδέα να είμαστε διαφορετικοί. Πολλοί άλλωστε το κάνουν σήμερα. Μετά όμως από όλα αυτά τα χρόνια, το έχουν παρακάνει κάποιοι και τελικά όλα είναι μπλεγμένα μεταξύ τους. Οπότε τώρα προσωπικά είμαι σε μια φάση που θέλω να φτιάξω κάτι συμπαγές. Αλλά ακόμα κι αυτό θα είναι ένα μίγμα από διαφορετικά πράγματα. Απλά θα είναι περιορισμένα. Επειδή όμως ποτέ δεν μπορώ να πω ποτέ, στο μέλλον ίσως και να υπάρξει κάτι σαν το “Act II”.
Μόνο ο Mark υπάρχει ακόμα από το line-up της “The Ultra-Violence” περιόδου. Αναρωτιέμαι αν οι “μεγαλύτεροι” του Bay Area σας βλέπουν ακόμα σαν εκείνα τα 15χρονα πιτσιρίκια.
Αυτοί ήμασταν φίλε μου, έχουν γίνει τόσα πράγματα και έχουμε εξελιχθεί τόσο από τότε. Η σύνθεση των μελών αυτή την στιγμή είναι δυνατότερη που θα μπορούσε να υπάρξει από την περίοδο λίγο πριν το “Act III”. Τώρα έχουμε όλοι τον ίδιο στόχο, ζητάμε τα ίδια πράγματα. Μας ενώνει μια δυνατή φιλία και μια πολλή καλή μουσική χημεία. Θα ήταν καλό να ήμασταν ακόμα παιδιά, αλλά θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο χρόνος δε γυρνά πίσω. Και μετά από όλες αυτές τις δεκαετίες δεν μπορεί να περιμένει κανείς, οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί να έχουν τις ίδιες αναζητήσεις με τότε. Είμαι χαρούμενος που έχω προχωρήσει και έχω αφήσει για τα καλά πίσω μου εκείνη την σκοτεινή περίοδο.
Σήμερα είναι 11/9, είναι μια άσχημη ημέρα για όλη την ανθρωπότητα. Ποιες είναι οι σκέψεις σου για αυτή την ημέρα;
Είναι μια απίστευτα μελανή σελίδα στην ιστορία της χώρας μου, και ειδικά για την Νέα Υόρκη. Είναι μια μέρα που της ταιριάζει το μότο, “Δεν Ξεχνώ”. Είναι μια μέρα που πρέπει να θυμόμαστε όλα αυτά τα αθώα θύματα, και τους πυροσβέστες και τους αστυνομικούς που έδωσαν την ζωή τους για να βοηθήσουν. Κανείς δε μπορεί να ξεχάσει εκείνο το πρωινό που ανοίξαμε την τηλεόραση και είδαμε τι συνέβη. Είναι κάτι που δε θέλω να βιώσει κανείς, ποτέ ξανά.
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, ελπίζω να σε δούμε σε κάποια συναυλία σου στην Ελλάδα.
Ελπίζω κι εμείς να καταφέρουμε να έρθουμε σε μια τόσο σπουδαία χώρα όπως η Ελλάδα. Είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε οπωσδήποτε, ειδικά τώρα που βγάλαμε τον νέο μας δίσκο.
Σάκης Φράγκος
(απομαγνητοφώνηση: Νίκος Ζέρης, υπερπολύτιμη βοήθεια στις ερωτήσεις: Κώστας Αλατάς)
www.deathangel.us
Line-up:
Rob Cavestany – κιθάρες
Mark Osegueda – φωνητικά
Ted Aguilar – κιθάρες
Damien Sisson – μπάσο
Will Carroll – ντραμς
Δισκογραφία:
“The ultra-violence” (1987)
“Frolic through the park” (1988)
“Act III” (1990)
“The art of dying” (2004)
“Killing season” (2008)
“Relentless revolution” (2010)
“The dream calls for blood” (2012)
