"/>
Μετά από έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας, οι ALL THEM WITCHES, η μπάντα από το Nashville του Tennessee επιστρέφει με τον έβδομο δίσκο της που δεν κυνηγά τόσο την ανανέωση όσο το να εντείνει εκείνη την παράξενη μίξη που την έκανε κάτι το ιδιαίτερο εξαρχής: ωμό blues, ψυχεδελικές πινελιές, και, φυσικά, doom.
Αυτό που ξεχωρίζει αμέσως είναι το πόσο φυσικοί και άμεσοι ακούγονται. Υπάρχει μια χαλαρότητα στις ερμηνείες τους που θυμίζει jam sessions αλλά δεν χάνoυν ποτέ τον έλεγχο και τον προσανατολισμό τους.
Το εναρκτήριο κομμάτι, “Red Rocking Chair”, δίνει τον τόνο τέλεια — απόκοσμο και βαλτώδες, χτίζει ένταση μέσω της επανάληψης αντί της επιθετικότητας. Από εκεί και πέρα, το άλμπουμ μεταλλάσσεται συνεχώς. Το “Culling Line” ακούγεται απειλητικά doom, το “Hold Up, Say What?” εκρήγνυται με νευρώδη garage-rock ενέργεια, ενώ τα “Starting Line” και “Saturn Song” κλίνουν σε μια μελαγχολική Americana που κοιτάει κατάματα τον Johnny Cash.
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό του δίσκου ήταν οι συνέπειες της αποχώρησης του ιδρυτικού ντράμερ Robby Staebler το 2024. Ο νέος ντράμερ Christian Powers δεν προσπαθεί να τον μιμηθεί, μιας που το παίξιμό του είναι πιο δεμένο, πιο συγκεντρωμένο και πιο άμεσο. Από την άλλη πλευρά, το μπάσο του Charles Michael Parks Jr. καθοδηγεί ολόκληρο το δίσκο ενώ η κιθάρα του Ben McLeod αντί για ατελείωτα σόλο, στηρίζεται στις λεπτομέρειες: slide και μπλουζ ακόρντα και πετάλια fuzz, που εμφανίζονται και εξαφανίζονται όταν πρέπει δίνοντας χώρο έτσι στα κομμάτια να ανασάνουν.
Αυτό που κάνει τον δίσκο ενδιαφέρον είναι η ποικιλία του: uπάρχουν στιγμές που φλερτάρουν με folk, post-rock, southern gothic, ακόμη και την τζαζ. Αυτές οι στιγμές είναι ενσωματωμένες με φυσικό τρόπο, κάνοντας τον δίσκο να ακούγεται ειλικρινής, χωρίς διαθέσεις φτηνού εντυπωσιασμού.
Από πολλές απόψεις, αυτός είναι ο ήχος μιας μπάντας που αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα, δημιουργώντας μια καθηλωτική εμπειρία μέσα από ηχητικές λεπτομέρειες.
Σίγουρα δεν είναι ούτε το πιο επιθετικό ούτε το πιο άμεσο άλμπουμ τους, αλλά ανταμείβει την υπομονή του ακροατή γιατί είναι το είδος του δίσκου που αποκαλύπτει νέες υφές κάθε φορά που πατάς το play.
8 / 10
Γιώργος Γκούμας
