"/>
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που το πρώτο single από ένα νέο δίσκο των DEEP PURPLE έχαιρε καθολικής αποδοχής και τόσο πολλών θετικών σχολίων. Ίσως θα πρέπει να γυρίσουμε 30 χρόνια πίσω και πιθανότατα στο τελευταίο κλασικό άλμπουμ του βρετανικού μεγαθηρίου, το “Purpendicular” που μας είχε δώσει το “Sometimes I feel like screaming”. Πραγματικά το “Arrogant boy” από το “Splat” εξέπληξε άπαντες και κίνησε το ενδιαφέρον πολλών να ασχοληθούν με τη νέα δουλειά των PURPLE. Προσωπικά, θεωρώ ότι έχουν υπάρξει καλύτερα τραγούδια στη μετά-Ezrin εποχή της μπάντας αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Και μόνο το γεγονός ότι οι PURPLE αγγίζουν 60 (!) σχεδόν χρόνια δισκογραφίας και οι Gillan & Glover έχουν κλείσει τα 81 (!!) τους χρόνια, αποτελεί για όλους τους οπαδούς του συγκροτήματος και του classic rock γενικότερα τους πιο σημαντικούς λόγους για να αισθάνονται περήφανοι για τη δισκογραφική συνέπεια, την αξιοπρέπεια και την εργασιακή ηθική των PURPLE.
Το δελτίο τύπου και οι δηλώσεις του Gillan αναφέρονταν στο “Splat!” σαν το πιο σκληρό άλμπουμ της μπάντας εδώ και δεκαετίες ενώ οι παραλληλισμοί με το “Machine head” μπορεί να ενείχαν στοιχεία υπερβολής και να μην ανταποκρίνονται φυσικά στην πραγματικότητα αλλά σίγουρα δείχνουν μία μπάντα διψασμένη για δημιουργία και διάκριση. Προσωπικά, δεν με ενδιέφερε καθόλου για το αν θα είναι σκληρό ή όχι. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν (και θα είναι πάντα για οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία των PURPLE) αν θα τιμούσε το όνομα και την κληρονομιά της μπάντας. Και με απόλυτη ειλικρίνεια, μπορώ να πω ότι το κάνει και με το παραπάνω. Άπαντες έχουν δουλέψει κάθε λεπτομέρεια στο studio και το συνθετικό επίπεδο είναι υψηλότατο με τραγούδια που μένουν με τη μία και φέρουν την ανεξίτηλη σφραγίδα του ονόματος DEEP PURPLE. Και όταν λέμε «άπαντες» συμπεριλαμβάνουμε, φυσικά, και τον Bob Ezrin ο οποίος από το 2013 και μετά μας προσφέρει ηχητικά κρυστάλλινα αποτελέσματα με κάθε νέα κυκλοφορία των PURPLE.
Θα αναρωτηθεί, ενδεχομένως, κάποιος που κινείται μουσικά το “Splat!”. Θα έλεγα ότι έχει αρκετά συγγενικά στοιχεία με το “Infinite” αλλά και το “ =1”. Κάποιοι ίσως εντοπίσουν και ψήγματα από τη δομή του “Abandon” αφού π.χ. το δεύτερο single “Diablo” άνετα «πατάει» πάνω στο “Any fule kno that”. Γενικότερα, μιλώντας πάντως οι κιθάρες του Simon McBride είναι πιο συμβατές με τον αγγλικό ήχο των PURPLE ενώ ο Ezrin έχει δώσει εκ νέου αρκετό χώρο…δράσης στον Don Airey και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει.
Είναι, λοιπόν, το “Splat!” ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των τελευταίων χρόνων των PURPLE; Είναι πολύ αξιόλογο, τιμάει το παρελθόν, δείχνει το μέλλον (αφού μη γελιέστε, οι PURPLE θα κυκλοφορήσουν έναν ακόμη, τουλάχιστον, δίσκο) αλλά προσωπικά θεωρώ ότι η Ezrin εποχή έχει δώσει δύο καλύτερους δίσκους. Αυτά όμως λίγο μετρούν. Ξέρετε τι μετράει; Το γεγονός ότι αυτοί εδώ οι τύποι βγάζουν τόσο καλούς δίσκους σε τόσο προχωρημένη ηλικία. Ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας!
8 / 10
Σάκης Νίκας
