"/>
Τα τελευταία δέκα και χρόνια, έχουμε δει να ξεπηδάνε στις οθόνες των υπολογιστών και των smartphones μας μια νέα γενιά κιθαριστών που έμαθε τη τέχνη όχι στα θρανία του Berkeley School Of Music ή ακούγοντας βινύλια και CD πατώντας το stop/start για να καταλάβουν τι έπαιξε το είδωλο τους. Μιλάμε για τη νέα φουρνιά κιθαριστών που έμαθαν βλέποντας και μαθαίνοντας από το YouTube που λειτουργεί ως ένα απύθμενο πηγάδι πληροφοριών απ’ όπου μπορεί κανείς να μάθει τα πάντα – πώς να παίξει βήμα-βήμα ένα αγαπημένο κομμάτι ή να βρει όλα τα βίντεο με ασκήσεις των παλιών guitar heroes.
Παράλληλα, βλέπουν και μαθαίνουν από το Instagram και το TikTok, πλατφόρμες που φυσικά τους δίνουν ένα γερό πάτημα για δημοσιότητα και προβολή, κοινώς να γίνουν viral, ειδικά σε ένα Gen Z κοινό. Ένας από αυτούς τους κιθαρίστες είναι το φαινόμενο απ’ την Ιταλία που ακούει στο όνομα Matteo Mancuso. Πρόκειται για έναν αδιανόητα καλό παίχτη που ναι μεν έχει πολύ ντόρο γύρω του χάρη στο ότι έγινε viral, ειδικά μετά την εμφάνιση του στο κανάλι του Rick Beato, αλλά ο ντόρος αυτός είναι απόλυτα δικαιολογημένος γιατί μιλάμε για ένα αυθεντικό ταλέντο με τα εχέγγυα για έναν μελλοντικό guitar hero για τις επόμενες γενιές.
Ο λόγος είναι τώρα για το καινούργιο, δεύτερο του άλμπουμ με τον τίτλο “Route 96”. Αποτελείται από εννιά κομμάτια που αντιπροσωπεύουν όλη τη γκάμα επιρροών του Mancuso: fusion (κατά κύριο λόγο), blues, flamenco και ethnic και hard rock που μας πάει στον Steve Vai όταν έπαιζε με τον David Lee Roth (καθόλου τυχαίο μάλλον που ένας από τους τρεις guest κιθαρίστες είναι όντως ο Vai). Το παίξιμο του Mancuso είναι απίστευτα δεξιοτεχνικό και εκφραστικό με τρομερή ταχύτητα απ’ τη μία αλλά και παύσεις και ανάσα που σε πάνε από τον Frank Gambale, Eric Johnson και τον Steve Vai στον Al Di Meola και τον John McLaughlin με άνεση και ομαλότητα.
Έτσι, στο “Route 96” έχουμε μια όμορφη μίξη όλων των προαναφερθέντων ειδών εκτελεσμένων φυσικά από μια εξαιρετική μπάντα που λειτουργεί ως το κάδρο για να προβληθεί το κυρίως έργο που είναι η κιθάρα του Mancuso, οι μελωδίες του, το εκκωφαντικό shredding αλλά και το απαλό του παίξιμο σε ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, σε ρυθμούς rock, ακόμα και samba. Στο τελευταίο είδος κεντάει στο κομμάτι “Isla Feliz” μαζί με τον επίσης νέο gypsy jazz κιθαρίστα Antoine Boyer ενώ στο έξαλλο fusion “The chicken”, έχει για καλεσμένο τον Ρώσο μουσικό Valeriy Stepanov στα πλήκτρα.
Προφανώς και το “Route 96” θα βρει ένα αντίκρισμα στον εκάστοτε κιθαρίστα και μουσικό εν γένει, αλλά για όσους είναι οπαδοί της fusion μουσικής, της τζαζ και κιθαριστικής μουσικής εν γένει, το άλμπουμ του Mancuso σίγουρα θα σας κερδίσει αφού δεν πρόκειται για ένα όργιο shred κιθάρας που, ως γνωστόν, εκνευρίζει μια μεγάλη μερίδα οπαδών της ποιοτικής μουσικής. Τουναντίον. Το άλμπουμ του Mancuso και της μπάντας του είναι αντιπροσωπευτικό ενός πλατύ μουσικού ιδιώματος με πρωταγωνιστή την κιθάρα που όμως εξυπηρετεί τη σύνθεση, με σεβασμό στον ακροατή που ψάχνει για ποιοτική αλλά και σίγουρα απαιτητική μουσική. Ο Mancuso υπόσχεται όλα αυτά και με το παραπάνω με το “Route 96”.
8 / 10
Φίλιππος Φίλης
