Πιστοί στο ετήσιο καλοκαιρινό ραντεβού μας στο Chania Rock Festival, βρεθήκαμε και φέτος στην όμορφη πόλη της Κρήτης για να παρακολουθήσουμε έναν θεσμό που όλα αυτά τα χρόνια μας αφήνει απόλυτα ικανοποιημένους, όπως και φέτος!
Η πρώτη μέρα του Chania Rock Festival 2026 ξεκίνησε με τους SENSE OF FEAR από τη Κοζάνη με το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους “Infernal decay” στις αποσκευές τους και με το βραβείο του διαγωνισμού Γιώργος Μανουσέλης που τους έφερε μέχρι τα Χανιά. Το γκρουπ, που απαρτίζεται όχι από δύο αλλά τρεις κιθαρίστες, βγήκε ακριβώς στις 17:30 στη σκηνή της Ανατολικής Τάφρου και ο τραγουδιστής Ηλίας Κυτίδης μας καλωσόρισε λέγοντας πως είμαστε εδώ για να «φάμε μαζί τον ήλιο» όπως συμβαίνει πάντοτε με την πρώτη μπάντα της ημέρας. Το ξεκίνημα για το heavy metal συγκρότημα δεν ήταν δυστυχώς ιδανικό μιας και υπήρξαν τα συνηθισμένα προβλήματα με τον ήχο και ειδικά με την ξαφνική απουσία της παραμόρφωσης με το πρώτο σόλο να ακούγεται ξαφνικά με καθαρό ήχο και το γκρουπ να χάνει λίγο την ισορροπία του. Από το τρίτο κομμάτι όμως, το “Labyrinth” (στο οποίο κανονικά συμμετέχει και ο Σάκης Τόλης), οι SENSE OF FEAR πήραν πραγματικά τα πάνω τους και ερμήνευσαν άψογα και τα κομμάτια του ντεμπούτου τους “As the ages passing by…” που είχαν απομείνει στο μισάωρο που τους δόθηκε, μπροστά στο κοινό που είχε αρχίσει να μαζεύεται και να ζεσταίνεται καλά με το στιβαρό heavy metal των SENSE OF FEAR. Το συγκρότημα εκπροσώπησε πολύ καλά εν τέλει την παραδοσιακή heavy σκηνή της Ελλάδας και σίγουρα θα συνεχίσουν να χτίζουν πάνω σ’ αυτό με την ορμή που έχουν.
Τη σκυτάλη πήραν στις 18:15 οι Ιταλοί melodic deathsters DISEASE ILLUSION. ιδρύθηκαν το 2008 και εκπροσωπούν επάξια τον ήχο της Gothenburg σκηνής με πολλές μοντέρνες πινελιές από metalcore και άλλα είδη. Με τέσσερα full length άλμπουμ και το πιο πρόσφατο, “Plastic ocean” να πηγαίνει πίσω στο 2024, οι DISEASE ILLUSION εμφανίστηκαν στη σκηνή ως τετράδα καθώς ο Federico Venturi, ο ένας απ τους δύο κιθαρίστες, είχε μόλις γίνει μπαμπάς και αναγκαστικά δεν συνόδευσε το συγκρότημα του κάτι που το, πολυπληθέστερο τώρα, κοινό επικρότησε με ένα δυνατό χειροκρότημα. Ο Alessandro Turco απ την άλλη εμφανίστηκε με μια οχτάχορδη κιθάρα και περίμενα πως θα ακούσω έναν ήχο πολύ ογκώδη που θα μας συνεπάρει αλλά τελικά ακούσαμε μόνο μέχρι επτά χορδές για κάποιο λόγο. Αυτό ομολογώ μου έλειψε σαν το κάτι το μοντέρνο από το κατά τα άλλα εντυπωσιακό και δυνατό melodeath των DISEASE ILLUSION που αγγίζει τόσο τους AT THE GATES όσο και άλλα συγκροτήματα των 00s και 2010s. Τα κομμάτια τους εκτελέστηκαν πολύ καλά παρόλη την απουσία του Venturi και κέρδισαν τις εντυπώσεις του κοινού αν και ο frontman Joy lazari ήταν υπερβολικά ομιλητικός στον λίγο χρόνο που τους δόθηκε. Προσπάθησε μάλιστα να παροτρύνει και τους μερικούς δεκάδες μπροστά στη σκηνή να κάνουν ένα wall of death αλλά μάταια. Αν εξαιρέσω αυτή την αμηχανία, οι DISEASE ILLUSION έφεραν μια όμορφη ποικιλία στο πρόγραμμα της πρώτης μέρας με το αξιοπρόσεχτό τους melodeath.
Πίσω στα δικά μας τώρα, σειρά είχαν οι αθηναίοι ENEMY OF REALITY. Ομολογώ πως, αφού δεν παρακολουθώ πολύ στενά symphonic metal σκηνή με τα γυναικεία φωνητικά, το γκρουπ το γνώριζα επιφανειακά έχοντας ακούσει φυσικά την εντυπωσιακή τους διασκευή στο παραδοσιακό άσμα “Δεν σε θέλω πια” που ακούστηκε και από τη σκηνή του Chania Rock Festival. Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα ήταν ένα γκρουπ, από ένα είδος που δεν ακούω ιδιαίτερα, να μου σερβίρει τα μυαλά στο χέρι.
Με το κοινό να αυξάνεται και αρκετούς οπαδούς των ENEMY OF REALITY να μαζεύονται μπροστά από τις κερκίδες, οι Αθηναίοι έδειξαν επαγγελματισμό και ένα γνήσιο πάθος. Όντας σε εξαιρετική φόρμα, με πολύ καλό ήχο, προσβαρισμένοι και σε απόλυτο συντονισμό, έπαιξαν για σαράντα πέντε λεπτά κομμάτια από τη μέχρι τώρα δισκογραφία τους. Εντύπωση προκάλεσε και μια ακόμη διασκευή, αυτή τη φορά σε ένα παραδοσιακό ποντιακό, το “Την πατρίδα μ’ έχασα” που αφιέρωσαν στους τρεις πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στις πρόσφατες φωτιές στη Κρήτη.
Αυτό όμως στο οποίο θέλω να σταθώ και που πραγματικά με κέρδισε, ήταν η παρουσία και φωνή της Ηλιάνας Τσακιράκη. Η κοπέλα είναι ουσιαστικά το κόσμημα που ορθώνεται χάρη στο κάδρο που είναι το στιβαρό μουσικό σύνολο πίσω της. Δεν υπάρχει στυλ μουσικής που δεν μπορεί να τραγουδήσει – από απαλά αιθέρια φωνητικά, σε όπερα και death growls. Η ερμηνευτική της δεινότητα είναι μοναδική και μπορεί να συγκριθεί με τις μεγάλες ντίβες του female fronted metal. Στη σκηνή κινείται με άνεση και αυτοπεποίθηση και επιτάσσει την προσοχή του κοινού με στόμφο. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και ομολογώ πως οι ENEMY OF REALITY βρήκαν έναν νέο οπαδό σε μένα χάρη στην εμφάνιση τους στα Χανιά και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος αφού οι αυθεντικές και πολυεπίπεδές τους συνθέσεις κέρδισαν ένα μεγάλο κοινό που καταχειροκρότησε το γκρουπ.
Φίλιππος Φίλης
Είναι πάντα μεγάλη μου χαρά να επισκέπτομαι την πόλη των Χανίων, ειδικότερα όταν συνδυάζεται με το Chania Rock Festival. Πρέπει να δώσω πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά της διοργάνωσης που καταφέρνουν για τόσα πολλά χρόνια να κάνουν πραγματικότητα αυτό το πολιτιστικό γεγονός τόσο μακριά από την Αθήνα, στην υπέροχη Κρήτη!
Μετά τους ENEMY OF REALITY, ανέβηκαν στη σκηνή οι τιτάνες του thrash metal DESTRUCTION και για αυτούς γράφω αυτές εδώ τις γραμμές, καθώς τα υπόλοιπα συγκροτήματα τα έχουν αναλάβει τα υπόλοιπα παιδιά της συντακτικής ομάδας του Rock Hard.
Οι βετεράνοι thrashers πάτησαν το σανίδι στις 20:30 για να τινάξουν στον αέρα το θέατρο της Ανατολικής τάφρου και τα ενετικά τείχη της παλιάς πόλης. Όταν οι Γερμανοί εμφανίζονται στη σκηνή, ξέρεις πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Τρομερή ενέργεια , ένταση (ακόμα και τώρα ναι), ατόφιο γερμανικό thrash metal και άψογη επαγγελματική εμφάνιση. Ο ήχος τους ήταν παρά πολύ καλός με αποτέλεσμα να ευχαριστηθούμε όλα τους τα προσόντα πάνω στη σκηνή όπως για παράδειγμα τα εξωφρενικά riff τους. Γενικά είναι πολύ ωραία αίσθηση να βλέπεις το συγκρότημα να το διασκεδάζει τόσο πολύ και οι Γερμανοί αυτό έδειχναν και με το παραπάνω. Έτσι λοιπόν, όταν υπάρχει αυτή η σύνδεση μεταξύ μπάντας και κοινού, το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει και τα καπνογόνα παίρνουν φωτιά (όπως και πήραν).
Κάτι άλλο που θέλω να αναφέρω είναι το εξής , μου αρέσει όταν οι μπάντες παίρνουν πολιτικές θέσεις. Ζούμε στον ίδιο κόσμο έχουμε τις ίδιες ανησυχίες και το metal ήταν ανέκαθεν μια μουσική που επαναστάτησε απέναντι στην ασχήμια γύρω μας. Αυτός ήταν και ο λόγος που δημιουργήθηκε άλλωστε κατά κάποιο τρόπο. Για όλα αυτά χάρηκα λίγο παραπάνω που άκουσα τον Schmier να μας μιλά για τα χάλια των πολιτικών της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Ευρώπης αλλά και γενικότερα , όταν προανήγγειλε το “No Kings No Masters” με του οποίου την έναρξη έγινε ο κακός χαμός.
Απολαυστική η εμφάνιση τους λοιπόν, με τον κλασικό συνδυασμό παλαιών, κλασικών ύμνων (“Mad butcher”, “Curse the Gods” κτλ) και πιο φρέσκων τραγουδιών τους, σ’ ένα festival που απολαμβάνεις κάθε στιγμή, έχοντας τη δυνατότητα να βρίσκεσαι πολύ κοντά με το συγκρότημα ή αν θες να κάτσεις πιο πίσω στη καρέκλα σου και να πιεις χαλαρός την μπίρα σου!
…και του χρόνου με υγεία …
Αντρέας Ζώρας
Παγκόσμια αποκλειστικότητα και μοναδική ευκαιρία να δει κάποιος τους THERION το 2026, μόνο στα Χανιά. Εάν δε, κάποιος είναι στη λούπα και έχει διαβάσει περί περιορισμού των περιοδειών από την μπάντα, ξέρει πως οι ευκαιρίες να τους πιάσουμε επί σκηνής μελλοντικά θα είναι λίγες, κάτι που έδωσε ακόμα μεγαλύτερη αξία στο event. Το γεγονός ότι έχουν να πατήσουν στο σανίδι κοντά στα 2 χρόνια, έκανε την εμφάνιση αυτή ιδιαίτερη για αρκετούς λόγους, μιας και τα περισσότερα πράγματα ήταν έκπληξη, αρχής γενομένης με το line-up. Στη θέση του μπάσου επανήλθε ο Nalle Påhlsson μετά από μια μικρή απουσία, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Christopher Davidsson. Το πιο χτυπητό βέβαια ήταν η απουσία της αγαπημένης Lori Lewis, της οποίας το κενό κάλυψε η Chiara Malvestiti επάξια, όσο και αν η Lori είναι μία και εννοείται μας έλειψε.
Το άλλο σκέλος είναι η πλήρης άγνοια περί setlist. Όσο και αν το προσπαθώ, πάντα θα κάνω έστω και ένα μικρό spoiler στον εαυτό μου λόγω έλλειψης αυτοσυγκράτησης, οπότε αυτό που έγινε ήταν πραγματικά φοβερό. Το να έρχεται ο ένας ύμνος μετά τον άλλον χωρίς να το περιμένεις, είναι αξία ανεκτίμητη και έχει χαθεί πλέον. Έτσι δεν περίμενα ότι μετά το εναρκτήριο “Blood of Kingu” θα έσκαγε τόσο νωρίς το “Rise of Sodom and Gomorrah”, το οποίο συνήθως εμφανίζεται προς το τέλος. Στο μεγαλύτερο σκέλος του το setlist ήταν ένα όνειρο, επομένως το κομμάτι των εκπλήξεων συνεχίστηκε. Αν όχι με τα αναμενόμενα “Birth of venus illegitima” και “Lemuria”, σίγουρα με τα “Cult of the shadows”, “Seven secrets of the sphinx” και “Wine of Aluqah”. Καθώς επίσης δεν ήμουν προετοιμασμένος για συνέχεια μετά από το “To mega therion”, και μέσα μου ήλπιζα ότι θα εκτεινόταν το set και πέραν του “Son of the staves of time” το οποίο δεν έγινε, οπότε μιλάμε για rollercoaster. Για να μην κουράσω με τραγούδια, θα βάλω το setlist στο τέλος.
Ας πούμε κάποια πράγματα σχετικά με την εμφάνισή τους. Έπαιξαν με το κλασικό μοτίβο ένας άντρας, δύο γυναίκες στα φωνητικά, ενώ ανέβηκαν στο σανίδι χωρίς έξτρα σκηνικά, πανό κλπ., ήταν μόνο η μπάντα. Από αυτήν την έννοια ήταν μια πιο φυσική συναυλία που μετρούσε μόνο η μουσική. Δεν φταίει το γεγονός ότι ήταν ένα μεμονωμένο live, μιας και οι THERION πάντα είναι λιτοί στις συναυλίες και αφήνουν το παίξιμό τους να μιλήσει. Το σίγουρο είναι πως δεν φάνηκε ότι είχαν να παίξουν ζωντανά τόσο καιρό. Ο Christofer είναι πολύ της λεπτομέρειας και δεν θα το άφηνε αλλιώς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν επικροτώ το γεγονός πως είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που έπαιξαν στην Αθήνα. Γενικά έδειξαν μία δουλεμένη σκηνική παρουσία, ας πούμε όταν τα φωνητικά γινόντουσαν οπερατικά, οι τραγουδιστές πήγαιναν στο πίσω μέρος της σκηνής δίνοντας την αίσθηση της χορωδίας. Όταν πάλι υπήρχε ανάγκη για lead vocalist, ο αντίστοιχος ερμηνευτής/τρια ερχόταν μπροστά. Ο ήχος κυμάνθηκε σε πολύ καλό επίπεδο και μπορούσαν να ξεχωρίσουν όλες οι λεπτομέρειες, με τόσο το μουσικό κομμάτι όσο και το φωνητικό να είναι πλήρως διακριτά. Στο “Tuonela” ένιωσα σαν να χάνεται κάπως αυτό, αλλά στη συνέχεια επανήλθε στα επιθυμητά επίπεδα επομένως δεν πιστεύω πως υπάρχει παράπονο σε αυτό το κομμάτι.
Σε πιο γενικές σκέψεις, πέραν από την εκπροσώπηση μέσω 2 τραγουδιών, δεν έγινε καμία αναφορά στα 30 χρόνια του “Theli”. Και μπορεί να φαίνεται κάπως περίεργο, αλλά είναι άλλη μία απόδειξη ότι οι THERION δεν κυνηγάνε μόδες, ούτε προσπαθούν να πουλήσουν νοσταλγία. Να πω βέβαια πως εδώ ήθελα πολύ να τα κάνουν αυτά και να παίξουν ολόκληρο τον δίσκο, αλλά ας προχωρήσουμε καλύτερα. Πραγματική εντύπωση μου έκανε η απουσία μερικών διάσημων hits όπως το “Leviathan” και “Mon amour, mon ami”. Μην γελάτε, δεν το λέω εγώ, το τελευταίο ειδικά βρίσκεται στην κορυφή των streams. Από δίσκους που έμειναν απ’ έξω, εκτός του Γαλλικού, το “Gothic Kabbalah” είναι το μόνο παραπονεμένο, ενώ φυσικά δεν μπαίνει καν στη συζήτηση υλικό από το “Lepaca Kliffoth” και πίσω.
Στο σύνολό της, η εμφάνιση των THERION ήταν τέρμα απολαυστική. Τα τραγούδια που ακούστηκαν δημιούργησαν ρίγη συγκίνησης (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ενώ η απόδοση όλων ήταν αναμενόμενα καλή παρά το μεγάλο διάστημα της αδράνειάς τους (Ο Christofer εξομολογήθηκε ότι είχε να πιάσει κιθάρα πάνω από ένα χρόνο). Αν κάποιοι ξεχώρισαν πέραν του μαέστρου ο οποίος δέσποζε αρκετές φορές στο κέντρο της σκηνής κάνοντας κάποιες κλασικές παικτικές κινήσεις, αυτοί ήταν η Rosalía Sairem λόγω του Rock & Roll attitude της η οποία ξεσήκωνε το κοινό όποτε έβρισκε ευκαιρία, και ο Thomas Vikström ο οποίος φωνητικά είναι σαν ελβετικός σουγιάς. Οι αντιδράσεις των παρευρισκόμενων ήταν κάπως χλιαρές, αφού πέραν των χειροκροτημάτων στο τέλος κάθε τραγουδιού δεν ήταν ευδιάκριτος ο διάσημος ενθουσιασμός για τον οποίον είναι γνωστό το ελληνικό κοινό. Πιστεύω βέβαια πως αυτό το συγκρότημα λειτουργεί καλύτερα σε club shows, οπότε ίσως να έπαιξε και αυτό τον ρόλο του. Όπως και να ‘χει ευχαριστούμε το Chania Rock Festival που κατάφερε κάτι τόσο μεγάλο και αποκλειστικό, και τους THERION για αυτήν την εξαιρετική βραδιά που μας χάρισαν. Μακάρι να είχαν άλλο τόσο χρόνο στη διάθεσή τους, τόσο πολύ τους χάρηκα.
Setlist:
Blood of Kingu
Rise of Sodom and Gomorrah
Birth of Venus illegitima
Tuonela
Lemuria
Cult of the shadows
Ruler of Tamaag
Seven secrets of the Sphinx
Wine of Aluqah
Ginnungagap
Sitra Ahra
Litany of the fallen
Quetzalcoat
To mega therion
Son of the staves of time
Παύλος Παυλάκης
Φωτογραφίες: Μανώλης Βαρούχας
