"/>
Σήμερα θα σας ξαναμιλήσω για τους λατρεμένους μου SEPULTURA. Επ’ αφορμή της συναυλίας του Release Athens festival, στο πλευρό των MEGADETH (και με SYLOSIS μαζί – μην ξεχνιόμαστε!), αλλά και δεδομένου ότι και εκείνων η καριέρα ρίχνει τίτλους τέλους με αυτή την περιοδεία, θα ήθελα να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο που έχει φάει την πιο ΑΔΙΚΗ λέζα. Τον Derrick Green.
Έναν τραγουδιστή που έρχεται ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ από hardcore background, αλλά ειδικά στις τρεις τελευταίες κυκλοφορίες δείχνει μια απίστευτη ωρίμανση στις ερμηνείες του, με τα καθαρά του να είναι ανατριχιαστικά (περισσότερα επ’ αυτού παρακάτω). Κάτι που πήρε πολλά χρόνια και πολλή χλεύη για να γίνει κοινή γνώση.
Σήμερα αποκαθιστούμε την αδικία απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο, που επί σειρά ετών γέμισε τα δυσκολότερα παπούτσια ενδεχομένως, με μια επιλογή 10 υποτιμημένων διαμαντιών, από τα τελευταία 30 χρόνια των SEPULTURA. Χαλαρώστε και απολαύστε.
“Hatred aside” (“Against”, 1998): Δεν ακούγεται τόσο πολύ προς τα έξω αυτό το κομμάτι. Αλλά ίσως είναι και θέμα του δίσκου γενικά που ΟΚ, είχε μεγάλο διάδοχο να ξεπεράσει, χώρια το σοκ των οπαδών με την φυγή Max Cavalera τότε. Ωστόσο, εδώ πέρα έχουμε ατόφιους SEPULTURA όπως τους μάθαμε από το “Chaos A.D.” με όλο τον τσαμπουκά που τους διακρίνει. Στα συν, η συμμετοχή του Τιτάνα Jason Newsted, που ηχογράφησε φωνητικά, κρουστά, έπαιξε μπάσο. Προς τιμήν τους, οι SEPULTURA, το έβαλαν στο “Sepulquarta” άλμπουμ πριν κάποια χρόνια.
“The ways of faith” (“Nation”, 2001): Καλύτερος δίσκος αυτή τη φορά, αλλά ακόμα με αδυναμίες. Μια μπάντα που προσπαθεί ακόμα να βρει τα πατήματα της. Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, έχουμε σπουδαίες στιγμές. Η πρώτη φορά που ακούσαμε τον Derrick Green να συνδυάζει τα καθαρά του, με την hardcore-άδικη φωνή του. Υπνωτικό κομμάτι, προτού σε πάρει ο διάολος με την αθάνατη γκρούβα των SEPULTURA. Δεν ξέρω πόσοι το πήραν γραμμή όταν είχε βγει, αλλά εδώ αποκαθίστανται αδικίες είπαμε!
“Come back alive” (“Roorback”, 2003): Αρκετή γκρούβα, ας πάμε στο ξυλίκι, το σωστό, το ορθόδοξο! Αυτό το οποίο από πλευράς ταχυτήτων, αρχίζει να κοιτάζει στα μάτια τα γκάζια της πρώτης, χρυσής εποχής. Ναι, το είπα. Δεν ξέρω ποιος θα επιστρέψει ζωντανός άμα παιχτεί κανένα τέτοιο στο Release. Αλλά θα μπορέσει να διηγηθεί πολλά. Εδώ βοηθάει έτι περαιτέρω, ότι ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός, σε σχέση με τους δύο πιο αδύναμους προκατόχους του. Και από εδώ ξεκινάνε τα πραγματικά ωραία
“Crown and miter” (“Dante XXI”, 2006): Πολύ ωραίος δίσκος, τελευταίος με τον Igor Cavalera. Εδώ έχουμε από αυτά τα κομμάτια που ανοίγουν circle pit σε μέγεθος κρατήρα μετεωρίτη. Δίλεπτο πετσόκομμα προς όσους αδυνατούσαν να καταλάβουν τι έχτιζε αυτή η μπάντα μόνη της, ολομόναχη επί σειρά ετών από το ‘96 και πέρα. Ορισμένοι τώρα αρχίζουν και νιώθουν τι γινόταν όλο αυτό τον καιρό. Με αυτό σαν δεδομένο, οι στίχοι “it took a long time to get where we are, it wasn’t easy but it never is” χτυπάνε τόσο μα τόσο διαφορετικά!
“Sadistic values” (“A-lex”, 2009): Πρώτος δίσκος χωρίς αφούς Cavalera, βασισμένος στο ΈΠΟΣ “The clockwork orange” (Stanley Kubrick ο μπαμπάς σας), ένα πραγματικά σπουδαίο άλμπουμ. Πάλι ακούμε πιο μεστό αυτή τη φορά, τον Derrick Green στα καθαρά του, σε ένα ατμοσφαιρικό στο πρώτο του μισό κομμάτι, προτού εξελιχθεί σε ένα ισοπεδωτικό κτήνος (μέχρι και ολίγη από death metal ακούω στο riffing), το οποίο εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει παιχτεί ποτέ ζωντανά. Κρυφό χαρτί, όντας η μεγαλύτερη σύνθεση του δίσκου.
“Relentless” (“Kairos”, 2011): Μεγάλη αδυναμία το συγκεκριμένο άλμπουμ, μια και είμαι τυχερός να τους έχω δει με αυτό για πρώτη φορά, σε μια καταστροφική συναυλία. Αλλά είναι και γενικά σπουδαίος δίσκος, ανεξάρτητα από τα βιώματά μου. To εν λόγω κομμάτι το είχαν παίξει τότε. Κλασσικό καταστροφικό κομμάτι, συναυλιακού χαρακτήρα, με αυτό το κοφτό riff να πηγαίνει μόνο του τον σβέρκο, ενώ τα τύμπανα του παιχταρά Jean Dolabella σε πηγαίνουν τρένο! Όσο για τον Derrick….δώσε και σώσε λεβέντη μου!
“Impending doom” (“The mediator between head and hands must be the heart”, 2013): Δεύτερη φορά που τους είχα δει, στο βραχύβιο Stage Volume 1 στου Ψυρρή. Ο Derrick Green, Να σας γνωρίσω το τέρας της φύσης που λέγεται Eloy Casagrande. O τύπος κάνει το ντεμπούτο του εδώ, σαρώνοντας τα πάντα. Ακόμα και σε χαμηλών ταχυτήτων κομμάτια σαν αυτό, είναι σκέτη πώρωση, μια και τα riffs ισοπεδώνουν τα πάντα.
“Machine messiah” (“Machine messiah”, 2017): Γλυκιά εισαγωγή, ανατριχιαστική και έρχεται πάνω να κουμπώσει ο πιο μεστός Derrick Green όλων των εποχών. Πιο λυρικός και σίγουρος για τα καθαρά του φωνητικά. Οριακά κάνω παραλληλισμούς με τις αντίστοιχες σπουδαίες στιγμές του Robb Flynn στους MACHINE HEAD. Μη σας πω ότι ο Derrick το κάνει καλύτερα ενδεχομένως! Εμφατικό, συγκλονιστικό, αρχοντικό, κιμπάρικο ξεκίνημα σε έναν από τους 2-3 καλύτερους δίσκους των SEPULTURA τα τελευταία 30 χρόνια, με διαφορά. BOW DOWN TO MACHINE MESSIAH!
“Capital enslavement” (“Quadra”, 2020): Ο έτερος από τους κορυφαίους δίσκους των SEPULTURA τα τελευταία 30 χρόνια. Κομμάτι SEPULTURA χωρίς tribal στοιχείο, μακαρονάδα χωρίς τυρί. Οπότε φροντίζουμε για αυτό, με ετούτη την επιλογή που σε στέλνει σαν μαινόμενο ταύρο μέσα στο circle pit. Το μεσαίο μέρος από την άλλη, αποτελεί δείγμα κλάσης που έχει μέσα τεχνικά riffs, έχει γκάζια, έχει σολάρα από τον σπεσιαλίστα και φυσικό ηγέτη της μπάντας τα τελευταία πολλά χρόνια Andreas Kisser, τα έχει όλα λέμε!
“Beyond the dream” (“The cloud of unknowing” EP, 2026): Οι SEPULTURA στην αποχαιρετιστήρια κυκλοφορία τους, έγραψαν μπαλάντα που πολλοί πιο μελωδικοί συνάδελφοι αναρωτιούνται πως δεν την συνέλαβαν εκείνοι. Ο Derrick Green συγκλονίζει και τον πλέον δύσπιστο, μουντρούχο και μη πω τι άλλο με την ερμηνεία του. Ξαναλέμε εδώ, πόσο υπέροχα έχει μεστώσει η καθαρή του φωνή, πως αυτό το μπάσο της φωνής του, κάνει την απόπειρα αυτή, υπέροχα αισθαντική και όχι γλυκανάλατη. Και όπως τόνισα και στην παρουσίαση, η σημειολογία των στίχων είναι ισχυρότατη.
Δεν έχω κάποια ψευδαίσθηση ότι θα παιχτούν όλα αυτά στις 30 του μηνός, αλίμονο. Ωστόσο, θα ήταν πολύ όμορφο, να παιχτούν κάποια από αυτά. Έτσι, για την έξτρα πινελιά, να δει και λίγο περισσότερος κόσμος το τι έχουν πετύχει συνολικά οι SEPULTURA, όχι μόνο την θρυλική και πασίγνωστη πρώτη δεκαετία. Αυτά, ραντεβού στο Release!
Γιάννης Σαββίδης
